Home » BLOGS » Changes.....

Changes.....

Gepubliceerd op 4 september 2018 12:33

Ik heb een nieuwe naam gevonden voor mijn website. Binnenkort gaat alles veranderen. In deze blog is al een kleine verandering te merken en leg ik uit wat ik van plan ben.

 

Mijn blog is vanaf nu iets anders als dat je van mij gewend bent. Ik heb vorige keer verteld dat ik mijn blog een nieuwe naam wil geven en dat ik de naam van mijn website anders wil. Inmiddels ben ik eruit hoe het moet gaan heten. Het wordt zowerkthetbijmij.nl ik heb deze keuze gemaakt, omdat ik toch merk dat ik meer last heb van mijn Borderline dan van de Fibromyalgie. Het is heel moeilijk uit te leggen, dat het bij mij anders werkt dan bij de gemiddelde mens. Dus vandaar deze keuze. De nieuwe website en daarbij behorende blog staan nog niet online, omdat ik alles nog aan het “inrichten” ben. Het ontstaan van deze nieuwe website, maakt natuurlijk niet dat mijn blog deze keer anders is. Het is wel een begin naar een nieuwe opstelling. Ik heb namelijk gemerkt, dat ik, wanneer ik eens per week een blog schrijf ik mijn gevoel vaak niet meer boven kan halen. Wel de gebeurtenis, maar niet het gevoel en dat is nou juist waar het om gaat. Nu ik nog via deze blog schrijf, staat dus de hele week wel in 1 blog, maar het is wel al meer opgesplitst. Straks (of misschien ook al hier, dat weet ik nog niet) ga ik mijn blog direct schrijven en online zetten, zodra er iets gebeurt. Voor nu plak ik de dagen even onder elkaar.

 

Dinsdag 28 augustus 2018:

Het is vandaag dinsdag. Vanmorgen was ik om 7:45 uur eruit, omdat om 8:00 uur de schilder namens de woningbouwvereniging zou komen, omdat ik in mijn deur naar de bijkeuken plexiglas had i.p.v. gewoon glas. Het plexiglas was helemaal lelijk geworden met schoonmaken. Dus ik kreeg een nieuw raam. De beste man kwam pas tegen 8:45 uur. Ook zijn bij mij de tuinmannen bezig om mijn tuin op te knappen. De renovatie van de tuin zou ongeveer 10 werkdagen in beslag nemen. Dit loopt even anders. Ze hadden per ongeluk een gasleiding geraakt en konden toen die middag niet verder. Ze hadden een feestje en waren daarom 2 dagen niet bij mij aan het werk. Gister gingen ze om 14:30 uur al weg en vanmorgen kwamen ze pas tegen 9:00 uur, terwijl ze normaal rond 8:00 uur er zijn. Ik heb een tuinset besteld en in overleg met de tuinman laat ik deze bezorgen op vrijdag 31 augustus. Zoals het er nu voor staat is de kans vrij groot dat de tuin dan niet klaar is. Terwijl ik de tuinset al 5 dagen later liet komen. Nu komt het volgende week (als het goed is). Wanneer je een brein hebt zoals dat van mij, dan zijn dit soort interacties met andere mensen een hel. Ik word pislink, omdat men niet op tijd komt, ik niet ingelicht word dat dingen anders gaan dan gepland en ik dus geen controle heb. Ik zal ongetwijfeld niet de enige zijn die pislink wordt, maar bij mij gebeurt er “achter de schermen” nog veel meer, dan dat mensen hun afspraak niet (op mijn manier) nakomen. Ik voel mezelf direct waardeloos, ik vind dat ik geen bestaansrecht heb en ben er van overtuigd dat men dit doet om mij dwars te zitten, omdat ik zo’n naar persoon ben. Deze gevoelens komen zo snel naar boven, als de dingen anders lopen dan ik had verwacht. Zoals vanmorgen. Ik wil meer van dit soort “acties in mijn hoofd” gaan opschrijven. En ik wil het ook direct gaan schrijven en delen, zodra het mij overkomt. Dit kan natuurlijk niet altijd, maar dat ga ik wel proberen. Met 2 redenen. Ten eerste hoop ik, als ik schrijf, dat ik mijzelf weer een beetje terug op aarde kan krijgen en weer kan relativeren (lukt nu nog niet, moet ik je zeggen, zit met op elkaar geklemde kaken te schrijven). En de tweede reden dat ik het direct wil delen, is dat jullie, mijn lezers, nog beter mee kunnen kijken in mijn hoofd en hoe het werkt voor mij. Zo leren jullie beter een Borderliner brein te kennen en komt er hoop ik wat meer begrip voor deze persoonlijkheidsstoornis. Iedere Borderliner is natuurlijk anders, maar “wij” worden allemaal beschreven als manipulerende bitches. En ik snap dat het zo overkomt, maar het is eigenlijk pure angst.

 

Oh ja, ik ben vandaag bij de GGZ geweest en ik heb nu ook de officiële diagnose Borderline gekregen en ik mag als het goed is MBT (Mentalized Based Therapie) gaan volgen. Wel moet ik wederom eerst een intake bij deze therapeuten krijgen en dan pas weet ik zeker of het doorgaat.

 

Woensdag 29 augustus 2018:

Eigenlijk dacht ik dat ik vandaag een dagje rust had van mijn brein. Had ik het even mis! Het is nu 23:30 uur en ik lig met tranen over m’n wangen in bed. Wat is er gebeurt? Eigenlijk niet zoveel, maar voor mij dus belangrijk genoeg om zo in paniek te raken. De hele dag verliep eigenlijk prima, tuinmannen lekker bezig, goed overleg en het kennismakingsgesprek met de mentor van m’n dochter was ook prima. Eenmaal thuis gekomen hebben we samen nog een stuk Harry Potter gekeken (we zijn ze allemaal achter elkaar aan het kijken). En toen ging m’n dochter naar haar werk. Ik zou bij m’n ouders gaan eten en daarna weer voor de eerste keer zingen met het koor, na de zomervakantie. Ik had een waterornament besteld voor in de achtertuin en die zou tussen 16:45 en 18:45 uur gebracht worden. Je voelt ‘m al aankomen, die kwam dus niet. Ik zoeken naar een telefoonnummer in de mail die ik had gekregen, maar kon niks vinden. Uiteraard was ik in de overtuiging dat het nog zou komen, dus toch maar wachten en m’n eten werd warm gehouden. Het was inmiddels ruim 19:30 uur en ik had nog steeds niemand gezien. Weer zoeken in de mail naar een telefoonnummer. Toen zag ik ineens dat de transporteur en andere transporteur had ingeschakeld voor de uitvoering. Die laatste heb ik opgezocht op het internet en toen had ik eindelijk een telefoonnummer wat ook bereikbaar was om 19:30 uur. Degene die ik aan de lijn had kon in het systeem zien dat de chauffeur gestopt was met zijn route in Wervershoof om 17:30 uur. Mijn pakket stond ergens in het magazijn in Oosterblokker. Morgen heb ik een drukke dag, dus ik kan niet thuisblijven voor de levering. Uiteindelijk afgesproken dat ik het nu zelf morgen in Oosterblokker ga ophalen. Pislink natuurlijk, slecht gegeten (alleen een smoothie gemaakt) en te laat bij het koor.

 

Ik kwam dus al gestresst binnen. Eenmaal binnen was het erg druk en kreeg ik best wel wat prikkels te verwerken. Gelukkig sta ik bij een stel lieve vrouwen en kon ik redelijk “landen”. Toen we eenmaal klaar waren met zingen, gingen we nog een wijntje doen in het voorcafé. Kom ik bij de kapstok, is m’n jas verdwenen. Whoom, direct weer grote paniek. Ik loop dan ook te stampen en te gooien met deuren en heen en weer te vliegen als een kip zonder kop. Terug bij de garderobe zag ik een jas hangen waarvan de kleur op die van mij leek. Toen weer met die jas als een kip zonder kop langs iedereen, geen resultaat. Daarna ben ik naar de dame van het koor gegaan, die iedereen altijd de mailtjes met info stuurt, met de vraag of ze een mail rond wilde sturen omtrent de verwisseling van de jassen. Onder het teruglopen naar het voorcafé voelde ik in de jaszak dat er een pasje inzat. Dat bleek een OV-kaart te zijn met een naam. Gelukkig was dat inderdaad een dame van het koor. Haar telefoonnummer en adres waren uiteraard bekend, dus ik kon gelijk bellen. Eerst het antwoordapparaat ingesproken en toen even een wijntje drinken. Na 5 min. belde ik weer en kreeg ik haar aan de lijn. Ze had inderdaad mijn jas, maar had zelf nooit gemerkt dat ze de verkeerde mee had genomen. Zelfs niet toen ik haar aan de lijn had. Om een lang verhaal iets korter te maken, ik heb m’n wijntje opgedronken en daarna bij haar onze jassen weer omgeruild.

Op zich zijn dit acties waarvan je helemaal niet zo van streek door hoeft te raken. Helaas werkt het bij mij wel zo. En daarom schrijf ik dus direct dit voorval op papier en kan ik nu “rustig” gaan slapen.

 

Vrijdag 31 augustus 2018:

Het is weer zo’n dag! Gister werd ik al helemaal gek van de schilder die namens de woningbouwvereniging kwam, dat hij weer m’n nieuwe vloer onder de witte spikkels had geknoeid. En toen kwam, jawel, geheel volgens afspraak m’n bloempot voor in de voortuin keurig op tijd. Vandaag maak ik de doos open en je raadt het al. Kapot! Gelijk de leverancier gebeld en natuurlijk is deze bloempot ook niet meer leverbaar. De tuin is vandaag ook niet af, zoals gister beloofd, dus ik kan nog steeds niet bij m’n spullen in de schuur, omdat alles aan de kant staat voor het aansluiten van het elektra. Oh ja, ik zit ook weer hermetisch opgesloten in m’n huis. Zodra de zon gaat schijnen, gaan mijn buren hun BBQ aanzetten. Dat is op zich geen drama, maar dit is een stenen BBQ met een speciaal rookkanaal. Dus de hele achtertuin staat blauw. Ik wil gewoon........ gewoon!!! Niet alle dagen rekening moeten houden met Jan en Alleman, die dan vervolgens hun afspraken weer niet nakomen. Het begint nu echt te lang te duren, m’n geduld is op.

Het heeft niets persoonlijks met de tuinman te maken, hij is een echte vakman en levert perfect werk, maar ik kan gewoon niet meer.....

Gister had ik mijn vriendin gesproken en verteld dat het met die bloempot wel goed gegaan was. Dat bleek dus niet het geval, dus ik appte haar vanmiddag om even m’n hart te luchten. Toen stelde ze voor dat we ook even konden bellen. Met dikke tranen had ik haar aan de telefoon. Ik was het zo zat, ze vroeg mij om naar haar toe te komen, want dit ging ook niet. Dus toen heb ik daar nog even uitgehuild, zo fijn als je op het moment dat de nood heel hoog is, je ei even kwijt kunt. Ik ben normaal gesproken niet iemand die de telefoon pakt en zegt "gôh, hoor eens, ik voel mij vandaag klote, heb je tijd voor mij?" Maar doordat ik mijn vriendin gister gesproken had, stuurde ik haar in dit geval wel een briefje en was zij zo wijs om mij uit te nodigen.

 

Zaterdag 1 september 2018:

Vandaag heeft de tuinman mijn tuin achter zo goed als afgemaakt. De poort hangt erin, ik heb met m’n moeder samen de containerombouw voor de kliko bakken in elkaar gezet en ook nog een extra kussenbox. Mijn tuinspulletjes staan ook allemaal weer en het waterfonteintje en de buitenverlichting werken ook. Komende dinsdag komt mijn tuinset met eettafel. Het wordt zo geweldig. Vanavond ben ik samen met de dames van de dagbehandeling van de GGZ gaan eten in Grootebroek. Dit was heel gezellig, het vervelende was, dat de ober op een gegeven moment iets te aardig tegen mij begon te doen. Het begon met een grapje, het was druk en ik zat op de hoek van een bank en dan kwam hij even “uitrusten” en kletsen met ons. Op een gegeven moment zei hij tegen mij dat ik een mooie vrouw was en of hij dat mocht zeggen. Waarop ik alleen maar bedankt antwoordde. Bij het toetje gaf hij op een gegeven moment aan dat hij eigenlijk wel graag z’n mobiele nummer met chocoladesaus had willen schrijven. Ik kan hier zo slecht tegen! De meeste mensen die mij kennen weten dat ik niet op mijn mondje gevallen ben, maar tegen de andere sekse is dat een heel ander verhaal. Ik durf niet voor mijzelf op te komen, durf geen nee te zeggen en heb dus heel vaak last van mannen die vinden dat ze zo tegen mij kunnen doen. Soms gaat het zelf zo ver dat ze hun arm om mij heen slaan en ik daar dus niks van durf te zeggen. Best lastig, moet ik je zeggen. Gelukkig waren de meiden om mij heen wel assertief genoeg en ben ik met een van de meiden van plaats geruild. Dat was op zich best heel grappig. Die ober plofte naast haar op de bank, in de veronderstelling dat ik het was, hij schrok zich dood!!! Hahaha, good for you ass hole!!!

 

Maandag 3 september 2018:

Vanmorgen ben ik bij de UWV arts geweest. Mijn moeder is met mij meegegaan. Voor steun en als chauffeuse, ik merk dat het niet verstandig is dat ik van die lange stukken (30 min.) nog alleen rijd. Wat een vreselijke man was die arts, volgens mij begreep hij niets van Fibromyalgie (of hij wilde het niet). Ik vertelde hem van de pijn in mijn handen en dat daardoor mijn fijne motoriek niet goed werkt. Hij vroeg hoe dat kon, toen ik uitlegde dat het door de gewrichten in mijn knokkels en vingers kwam, vroeg hij of dat met Fibromyalgie te maken had. Dûh, Fibromyalgie: weke delen reuma….. Mafkees.

Verder ging hij ook nog lichamelijk onderzoek doen, dit bestond uit; knijpen in zijn hand, op 1 been staan, bukken en hurken. Sjonge, wat een onderzoek. Mijn moeder en ik waren het er ook over eens dat hij helemaal geen greintje emotie toonde, ik was gewoon het zoveelste nummer. We stonden binnen 20 minuten weer buiten. Er wordt nu een brief opgesteld, hij gaat een FML (Functionele Mogelijkhedenlijst) opstellen en ik moet over een paar weken bij de arbeidsdeskundige komen. Zij gaat bepalen in welke mate ik afgekeurd ga worden.

Ik heb trouwens "wat nieuws" met mijn handen en voeten, de binnenkant van mijn handen en de onderkant van mijn voeten, die prikken, branden en tintelen, het is een heel naar gevoel en ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet, maar even afwachten of het weer minder gaat worden.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.