Knopen doorhakken.

Gepubliceerd op 9 juli 2018 21:00

Achteraf, nu ik mijn blog geschreven heb, was het best een inspirerende week. Ik heb knopen doorgehakt, keuzes gemaakt en conclusies getrokken. Best wel tevreden eigenlijk!

 

Het is toch ongelooflijk hoe snel de weken gaan. Zo zit ik vorige week mijn blog te schrijven en zo is het alweer een week verder. Afgelopen dinsdag had ik weer muziektherapie bij de GGZ en wederom was ik behoorlijk overprikkeld en dat leidde deze keer tot huilend de ruimte verlaten. Onvoorstelbaar hoeveel last je kan hebben van geluiden, geuren en allerlei andere prikkels. Al een paar weken geleden werd aan mij aangegeven dat het wel een beetje tijd werd dat ik deze groep zou moeten verlaten. Ik ben inmiddels geen crisisgeval meer en er staan mensen op de wachtlijst. Gelukkig word ik ook niet direct losgelaten, maar het heeft mij wel aan het denken gezet. Tezamen met de overprikkeling in de muziektherapie en de komende drukte rondom de verhuizing heb ik besloten dat ik de donderdag helemaal ga stoppen en de komende 2 weken nog aanwezig ben op dinsdagochtend, dus niet meer tijdens muziektherapie.

 

Donderdag had ik een gesprek met mijn hoofdbehandelaarster en dit gelijk doorgegeven. Ze vond het een goed teken dat ik dit besloten heb. We houden nog wel een korte lijn, in augustus word ik gebeld of ik nog naar de Deeltijd Activering wil. Dit is een laagdrempelige groep en zou mij ondersteuning kunnen bieden voordat ik (hoop ik) met MBT kan gaan starten. Tevens heb ik donderdag om een consult met de arts gevraagd. Ik hoorde van andere cliënten dat zij veel baat hadden bij een bepaald medicijn wat dwanggedachten tegen gaat. Nou is het voor de mensen om mij heen geen nieuws dat ik streng voor mijzelf (en de wereld om mij heen ben), maar daar heb ik ook dwangmatige gedachten bij. Ik kan bepaalde dingen niet loslaten en word dan zo dwangmatig in mijn denken en doen, dat ik daardoor helemaal van m’n padje afraak. Een voorbeeld; afgelopen woensdag was ik met mijn dochter naar de Primark en wilde ik sportkleding en bikini’s passen. Ik heb meer sportkleding van de Primark, dus dat moest wel gaan lukken. Nu weet iedereen volgens mij ook, dat je niet half in je blote kont in een spiegel in een paskamer naar jezelf moet gaan kijken. Rationeel weet ik dit natuurlijk ook wel, maar woensdag ging ik helemaal door het lint bij het zien van mijn eigen lijf.

 

Ik zag vetbobbels, putten in mijn benen en kont en allerlei andere ellende. Geen enkel kledingstuk kon mijn goedkeuring wegdragen. Met gevolg dat ik totaal in de put raakte over mijzelf en allerlei nare gedachten kreeg (zie je wel ik ben een dik varken, wat ben ik toch lelijk, het komt nooit meer goed met mij, ik verdien het niet om hier te zijn, ik ben walgelijk om te zien, en ga zo maar door). Ik word dan zo dwangmatig door mijn gedachten, dat het weer een drama is met eten en ik weer naar beneden gesleurd word in mijn stemming. Ik heb moeite met mijzelf leuk aankleden en verzorgen. Die medicatie zou er voor kunnen zorgen dat ik wat minder star ben in mijn gedachten, dus volgende week donderdag heb ik een afspraak met de arts. Het is zo ontzettend jammer dat die gedachten een leuke middag met mijn dochter verknallen. Ik kan dan niet meer genieten van een gezellige middag en hoor weinig meer om mij heen. Ik hoop echt dat ik iets kan met die medicatie en/of de MBT.

 

Dinsdagavond zijn we trouwens met het hele gezin (m’n vader, moeder, zus, kids en ik) uit eten geweest. Dit was nog voor de verjaardag van mijn zoon. Voorafgaand aan het etentje had mijn zoon nog een paar mededelingen voor de familie. Hij heeft namelijk al een aantal jaren het gevoel dat hij gekleineerd wordt. Of dat zo is doet er niet toe, het feit dat hij dat voelt, dat is de basis. Ik vind het zo knap dat hij op deze manier voor zichzelf zorgt. Hij komt echt op voor zijn eigen ik. Iets wat ik nog steeds moet leren. Ik ben in elk geval wel blij dat mijn beide kinderen dit wel doen. Ook mijn dochter schuift niet onder stoelen of banken wat ze wel of niet accepteert van de mensen om haar heen. Het zijn ook allebei pubers, dus sommige dingen komen wat beroerder hun keel uit dan ze zouden willen en het is altijd gericht op hun eigen ik, maar dan nog, ze geven wel hun grens aan en dat is knap.

 

Toen ik donderdag uit de therapie kwam, ben ik weer met een auto vol dozen naar mijn nieuwe woning gereden. Mijn ouders zijn vorig weekend teruggekomen uit Frankrijk en hadden mijn woning nog niet gezien en natuurlijk ging ik niet met een lege auto rijden. Bij aankomst in mijn woning was ik blij verrast. De kleuren op de bovenverdieping waren allemaal geschilderd en ze waren bezig met het leggen van de vloer. Het zag er al heel goed uit, ik kan niet wachten tot we daadwerkelijk gaan verhuizen. Wat mij wel tegenviel, was dat de hal beneden in de verkeerde kleur geschilderd was, terwijl het wel goed op papier stond. Tevens waren de stootborden van de trap in de grijze grondverf gezet, terwijl dit wit moest zijn, omdat daar witte vinyl stickers met een motiefje overheen geplakt gaan worden. Dit uiteraard weer besproken en het wordt weer opgelost. Ik merk dat ik er steeds meer de balen van krijg, dat ik zo vreselijk de controle moet houden over het hele gebeuren, terwijl zij dat zouden doen. Ik vind de projectbouwers prima mensen, maar ik denk dat deze klus iets te hoog gegrepen is voor ze. Met name de man (het is een stel) is chaotisch en kan weinig kritiek hebben. Zijn vrouw is erg lief, maar is emotioneel betrokken en houdt hem (uiteraard) de hand boven het hoofd. Ik vind een opmerking van “goed dat jij er was en dat je die verkeerde kleur opmerkte” niet correct. Ik had liever willen horen, dat ze een fout gemaakt hadden en die zouden herstellen. Het wordt wel hersteld, maar ze zeggen niet tegen mij “sorry dat we het verkeerd gedaan hebben”. Het wordt uiteindelijk allemaal prachtig, maar het gaat zeker niet zonder slag of stoot.

 

Vrijdag heb ik mijzelf een schop onder mijn kont gegeven en ben ik iets gaan doen. Normaal gesproken plak ik op de bank en ga ik niet in mijn eentje de deur uit. Nu had ik ook een doel, dus was het erop uit gaan makkelijker. Ik had kleine bakjes bij Blokker gekocht en die heb ik naar mijn nieuwe woning gebracht, zodat ze daar een beetje verf in konden doen, voor het geval er een beschadiging is. Maar het belangrijkste; ik ben op de fiets naar mijn nieuwe woning gegaan. Dat is hier ongeveer 17 kilometer vandaan. Ik heb sinds vorig jaar een elektrische fiets en wil wel graag meer fietsen, zodat ik vaker de deur uit kom. Maar alleen fietsen, dat voelt altijd zo triest. En toch heb ik dit tochtje gemaakt. Ik ben binnendoor gefietst en heb allemaal leuke dorpjes onderweg gezien. Ik kon er zowaar van genieten en dat in m’n uppie. Op de terugweg ben ik langs mijn vriendin gereden en daar ben ik uiteindelijk blijven eten, hebben we nog een film gekeken en het laatste stukje voetbal van België. Toen ik bij haar vandaan naar huis ging had ik heel even kort een gelukkig momentje. Dit was bijzonder fijn om te ervaren. Oh ja, wij waren samen ook nog even boodschappen gaan doen en toen heb ik een bikini voor €11,00 gevonden, waar ik redelijk tevreden mee was. Wat een verschil met woensdag!

 

Zaterdag en zondag heb ik het verder rustig aan gedaan. ’s Morgens gesport en ’s middags van de zon genoten in mijn nieuwe bikini. Nog wel op mijn dakterras, omdat ik in de plaats waar ik nu woon niet alleen naar een “strandje” wil gaan. Mijn doel is om, als ik eenmaal verhuisd ben, het daar wel te gaan doen. Ik wil meer voor mijzelf gaan doen, zonder direct afhankelijk te zijn van mensen om mij heen. Met andere woorden; “tevreden zijn met mijn eigen leven en mijn eigen ik”. Een enorm groot doel, zeker om het ook echt te gaan voelen, maar ik ga het zeker proberen. Ik hoop dat de omgeving van een dorp mij daarbij zal helpen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Maris
4 maanden geleden

Je doet t goed mop ... ups en downs maar je flikt het toch maar allemaal!

Anneke Schoonderwoerd
4 maanden geleden

Goed stukkie met een mooi slot. 👍

Petra
4 maanden geleden

Heel herkenbaar...die onbarmhartige spiegels in de winkels...😒
Verder gaat het al beter met je! 👍 En bedenk, het leven gaat niet altijd over rozen, er zit ook weleens een chrysantje tussen...😬🌹🌼