Intens verdrietig...

Gepubliceerd op 19 juni 2018 20:19

Ik heb de afgelopen week met behoorlijk heftige emoties te maken gehad. Daardoor ben ik qua depressie enorm aan het wankelen. De komende tijd ga ik proberen om voor mijzelf te zorgen en ga ik kijken of ik in een soort van glazen cocon kan kruipen, in de hoop dat de prikkels en opmerkingen wat minder hard binnenkomen.

 

Ik heb de afgelopen week een behoorlijk emotionele week achter de rug. Door de verhuizing ben ik extra moe, heb ik meer pijn in mijn lijf en is mijn lontje een stuk korter. Ook merk ik dat ik vreselijk overprikkeld ben, geluiden, mensen, lichten, overal heb ik last van. Nu las ik ook dat Fibromyalgie gaat gecombineerd gaat met HSP (High Sensitive Person) en de Holistisch arts had het ook al tegen mij gezegd. Dus wat dat betreft was de keuze voor extra isolatie in mijn toekomstige woning geen overbodige luxe en ben ik blij dat ik daarvoor gekozen heb. Maar goed, ik dwaal af. Mijn emoties de afgelopen week.

 

Deze zijn met name afgelopen woensdag enorm toegenomen. Mijn dochter kreeg haar examenuitslag en had bij voorbaat al tegen mij gezegd dat ik niet op haar lip mocht zitten en haar ook niet mocht knuffelen bij de uitslag (of deze nou positief of negatief was). De spanning liep enorm op, omdat ze ’s morgens de normering te horen had gekregen en die bleek zwaar te zijn, dus ze was er eigenlijk van overtuigd dat ze gezakt was. Toen uiteindelijk rond half 2 het verlossende telefoontje kwam, was ze helemaal overstuur en in dikke tranen. De uitslag was positief, ze is geslaagd!!! De ontlading was zo enorm dat ik mij niet kan herinneren dat ik haar zo heb zien huilen. Mijn moederhart brak toen ik haar geen knuffel mocht geven. Ze wilde de rest van de middag met haar vrienden doorbrengen en eind van de middag zou ze haar cijferlijst op gaan halen. Ik had als verrassing bedacht om ’s avonds sushi te gaan eten, mijn zus zou ook komen, dus het leek mij een leuk avondje weg. Mijn dochter dacht hier anders over. Ze houdt niet van verrassingen en wilde pertinent met haar vrienden gaan eten. Ik wilde de verrassing niet bederven en gevraagd of ze om 18:00 uur thuis kon zijn.

 

Eenmaal thuis gekomen, vertelde ik dat we sushi zouden gaan eten. Haar antwoord: “lekker origineel zeg!” (wij gaan wel vaker sushi eten). Ik vond dat zo’n rotopmerking, het is niet zo dat het maar normaal is om uit eten te gaan en ik wilde het graag gezellig maken, omdat ze geslaagd was. Ik heb m’n emoties bij mijzelf gehouden en we zijn uit eten gegaan. Mijn zus mocht haar wel knuffelen en haar vrienden hadden haar ’s middags ook al geknuffeld, auw…. De rest van de week hebben we elkaar een beetje gelaten en vrijdagavond waren we beiden thuis. Omdat we rustig op de bank TV zaten te kijken heb ik in de pauze van een programma de gelegenheid genomen om haar te vragen hoe het voor haar is dat ze zoveel afstand neemt van mij. Mijn dochter is altijd eerlijk en recht door zee. Als ze haar medicijnen voor haar ADHD niet slikt is ze wel een stuk botter in haar opmerkingen, maar zelf geeft ze aan dat dit wel echt is wie ze is. Het antwoord dat ik vrijdagavond kreeg was totaal niet wat ik hoopte te horen. Ze vertelde mij letterlijk dat ze totaal geen band met mij heeft en dat het voelt alsof ik niet haar echte moeder ben, ik had net zo goed een pleegmoeder kunnen zijn, en dat is ook de reden waarom ze zoveel afstand van mij neemt. Nog een veel grotere AUW!

 

Haar opmerking heeft mij vreselijk gekwetst en ik merk dat mijn hoofd een loopje met mij begint te nemen. Ik heb overtuigingen in mijn hoofd dat ik inderdaad niet op deze aarde thuis hoor, dat ik hier niet mag zijn, dat ik het niet goed doe en dat ik gefaald heb als persoon, maar helemaal als moeder. Mijn kinderen zijn mijn alles en zeker in depressieve periodes zijn juist zij degenen van mijn bestaan. Voor hun leef ik, mijn eigen leven is meer een soort van overleven, maar het leven voor hun geeft mij “de zin van mijn bestaan”. Nu is het niet zo dat ik mijn zoon hierin helemaal vergeet, maar ik woon met mijn dochter in 1 huis en zo door haar afgewezen worden is zo’n zware klap die ik nu moet incasseren en daar heb ik enorm veel moeite mee. Ik ga geen rare dingen doen, ik weet dat zij het ook moeilijk heeft en ik realiseer mij wel degelijk dat zij ook een enorm probleem heeft en dat zij zich enorm eenzaam moet voelen, zonder vader en zonder gevoel bij een moeder. Hierdoor heb ik dubbel zoveel pijn en verdriet. Op het moment dat ik dit schrijf lopen de tranen dan ook over mijn wangen.

 

Ik hoop van ganser harte, dat wanneer zij haar nieuwe opleiding gaat starten in Leiden dat ze de juiste mensen om zich heen treft en dat ze zich verder kan ontwikkelen en dat ik haar daarbij niet teveel in de weg sta. Wanneer zij straks eenmaal ouder is (en ook rustiger) hoop ik dat ze hiermee aan het werk kan gaan. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dit haar verdere ontwikkeling en opbouw met relaties en vriendschappen in de weg zou kunnen staan en dat is iets wat ik natuurlijk niet voor haar wil. Nu is het niet mogelijk om hulp voor haar te zoeken, omdat ze dit helemaal niet wil. En dan is het ook niet de juiste tijd, ze moet er zelf klaar voor zijn.

 

Tussen al deze emoties door ben ik natuurlijk ook nog lekker bezig met mijn verhuizing, waarom zou je ook niet alles tegelijk hebben. Of misschien zeg ik het verkeerd, misschien was dit wel niet zo gelopen als we niet hoefden te verhuizen. Feit blijft wel dat mijn dochter een hechtingsstoornis heeft, dus daar veranderd een verhuizing niks aan, wel is mijn lontje heel kort en kan ik niks hebben. Toen wij woensdag op de examenuitslag van mijn dochter aan het wachten waren, heb ik mijzelf nuttig gemaakt. We zijn samen naar ons nieuwe huis gereden en ik heb op de zolder een tapijt gelegd en een stuk vinyl waar de wasmachine komt te staan. Een enorme klus, want de zolder is bijna 8 meter breed, dus het was een flink tapijtje. Het is redelijk gelukt al zeg ik het zelf, maar mijn lijf was uiteraard minder blij met mij. Dus ik heb het wel een aantal dagen moeten bezuren.

 

Verder ben ik vrijdag bij de Holistisch arts geweest voor een geluidstherapie sessie en heb ik zondag een hele gezellige dag met het koor in Amsterdam gehad. We waren uitgenodigd door een uitbater van een kroeg in de Spuistraat, omdat het daar straatfeest was. Wij werden als koor opgehaald met een touringcar en kregen broodjes en koffie bij het ontvangst. Onze tegenprestatie was 4x een set zingen van ongeveer 6 liedjes. Dit was natuurlijk helemaal geen straf, dus we hebben een onwijs leuke middag gehad. Een lange middag, vermoeiend en voor mij enorm veel prikkels (nooit gerealiseerd dat Amsterdam zoveel herrie geeft), maar het was het wederom waard. De gezelligheid van iedereen van het koor doet mij elke keer heel veel goeds.

 

Afgelopen maandag (gister) ben ik naar het gemeentehuis geweest om een onderzoek in te laten stellen naar de vorige bewoner van mijn toekomstige huis. Ik weet niet meer of ik eerder geschreven heb dat hij een bordeel van de woning had gemaakt. Maar dat was de reden dat hij eruit moest. Hij heeft de woning verlaten, maar staat nog steeds ingeschreven op “mijn” adres. Ik heb de deurwaarder al aan de deur gehad en er komen ook aangetekende brieven, omdat hij blijkbaar een enorme betalingsachterstand heeft. De gemeente gaat nu een onderzoek instellen (hij schijnt op een camping te zitten) en dan als het goed is ervoor zorgen dat hij zich uitschrijft. Na mijn bezoek aan het gemeentehuis ben ik doorgereden naar het nieuwe huis, omdat ik daar een afspraak had met degene die mijn TV-meubel gaat maken. Uiteraard wilde ik niet met een lege auto rijden, dus had ik afgelopen zaterdag de zolder helemaal leeggehaald en ingepakt en al die dozen in de auto geladen. Die staan inmiddels op de zolder van het nieuwe huis en het TV-meubel is helemaal doorgesproken. Een vriendin van mij wilde ook nog graag het huis zien, dus zij is gisteravond ook nog geweest.

 

Vandaag ben ik de hele dag weer bij de GGZ geweest en kon ik mijn verdriet gelukkig delen. Ik heb daar inmiddels een aantal fijne mensen leren kennen en het is heel prettig om mijn diepste gevoel uit te kunnen spreken.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Nicole
5 maanden geleden

Lieve Daniëlle,

Wat een heftige week weer... heel zwaar. Het kan niet snel genoeg 27 juli voor jullie worden, denk ik! Respect voor hoe je dit alles omschrijft en met ons deelt. Ik voel de "auw" in het contact met je dochter, en hoop dat dit een fase is die snel voorbij gaat... want wat hebben jullie al veel mee gemaakt!

Dikke knuffel van mij xxx

Ps Fijn dat de zondag leuk is verlopen en gezellig was, hopelijk ben ik volgende keer wel weer van de partij!

Petra
5 maanden geleden

Wat een heftig blog! Hopelijk is het maar een fase van je dochter...
Een hele dikke knuffel voor jullie allebei!💋

Freddy
5 maanden geleden

Het is goed dat je vraagt waarom de dingen gaan zoals zo gaan en een eerlijk antwoord is fijn, maar ook vaak pittig. Vergeet niet dat ze in ontwikkeling is en haar eigen weg zoekt. Denk vanuit haar, hoe moeilijk ook voor je; durf vaste patronen los te laten, daarmee zul je haar verrassen. Uiteindelijk heeft zij bevestiging nodig van jouw als moeder. Probeer dit niet te persoonlijk op te vatten. Ik vind het ook wel heel positief dat ze met vrienden wilt zijn! Er is nog een diepere laag die jullie verbind.