Home » BLOGS » Een kijkje in mijn "Borderline-ik"

Een kijkje in mijn "Borderline-ik"

Gepubliceerd op 24 april 2018 20:50

Ik loop al jaren met een masker op mijn gezicht. Door het schrijven van deze blog wil ik onder andere de taboe van de psychiatrie afhalen. Hoe kan ik dit beter doen, dan jullie zo nu een dan eens te laten "meekijken" in mijn hoofd.

 

De blog van deze week is een dagje later dan gepland. En eigenlijk heb ik daar nu de balen van, omdat ik vandaag voor het eerst gesloopt bij de GGZ vandaan kom. Meestal helpt het mij altijd wel goed, maar vandaag was dat helaas niet het geval. We hadden vanmorgen een filmpje over depressie gekeken en dat was zo bij mij binnengekomen dat ik tijdens de uitzending hartkloppingen kreeg en begon te hyperventileren (dit heb ik echt niet snel) en toen ik besloot om de ruimte uit te lopen (doe ik zelden tot nooit) werd ik op de gang overspoeld door emoties en kon ik niet meer stoppen met huilen. Gelukkig kwam de SPV-er snel naar mij toe, konden we naar een andere ruimte waar ik even bij kon komen en één op één even met haar kon praten wat er nu precies gebeurde. In de middag hadden we muziektherapie, meestal knap ik daar wel van op, maar dat was nu ook niet het geval, dus ik ben een beetje murw nu.

 

Eigenlijk was mijn bedoeling om een beetje uit te leggen wat een Borderline persoonlijkheidsstoornis teweeg kan brengen in je gedachten (lees mijn gedachten zijn mijn waarheid….). Ik ben nu iets meer afwezig dan normaal als ik schrijf, dus ik ga m’n best doen om het zo duidelijk mogelijk te omschrijven. Dit wil ik toch graag doen, want hoe kan ik anders ooit de taboe van de psychiatrie afkrijgen als niemand weet wat er nu exact gebeurt.

De basis; ik heb een vriendin en wij kennen elkaar nog niet zo lang. Wij gaan wel heel goed met elkaar om, zij is een stuk ouder dan ik en staat anders in het leven dan ik. Vanaf het begin dat wij elkaar kennen heeft ze altijd gezegd dat ze niet zo snel ergens een punt van maakt en dat ze “makkelijk” in het leven staat, dus dat ik niet snel bang hoef te zijn als ik wat met haar wil delen. Ze weet inmiddels al een heleboel van mij en ik heb haar ook geprobeerd Borderline uit te leggen, een goede basis zou je zeggen.

 

Het voorval; wij hadden elkaar al 2 weken niet gesproken en zij stuurde mij een appje hoe het met mij ging. Op dat moment had ik net een enorme klote tijd achter de rug, dus ik schreef; bijna van de trap gekukeld, hierdoor haarscheurtjes in m’n pezen in m’n onderarm, een stap terug in mijn depressie dus 2x per week naar de GGZ, aangereden op de fiets en die toestand met mijn dochter haar oog(meting). Waarop zij reageerde “OMG wat moet ik daarop zeggen”. Rationeel gezien is dit een hele normale reactie. In mijn hoofd gaat het als volgt; ze wil niet naar mij luisteren, ik ben niet belangrijk genoeg, zie je wel ik had beter niks kunnen zeggen, maar ze vraagt toch zeker hoe het gaat, vraag het dan niet, waarom krijg ik maar zo’n kort antwoord, tol tol tol in mijn hoofd. En dat allemaal echt direct allemaal binnen 10 seconden na ontvangst van de app in mijn hoofd.

 

Verder zijn we er beiden niet op teruggekomen. De onzekerheid in mijn hoofd wordt dan groter en groter. Mijn overtuigingen zijn mijn volledige waarheid geworden en ik kan niet meer rationeel denken. Vervolgens hebben we het in die week over koetjes en kalfjes. Dan vraagt ze mij een paar dagen later of ik een koppie kom doen op stal. Als tegenvoorstel vraag ik of we samen die avond naar The Voice kunnen kijken, lekker ontspannen en even geen gedoe. Dan hoor ik een paar uur niks (stress in mijn hoofd sky-high) en krijg ik begin van de middag een bericht dat ze tot laat moet werken. Dit is voor iemand zonder Borderline een volledig normaal gesprek tussen 2 vriendinnen. Voor mij is dat het helemaal niet. Mijn gedachten schieten direct naar het aller slechtste wat je kan bedenken. “Ze wil niet alleen met mij zijn, ze vindt mij niet aardig, ik ben een last voor iedereen, zie je wel er is niemand die bevriend met mij wil zijn, ik ben beter af alleen, ik kan ook nooit eens tegen iemand vertellen dat het niet goed gaat, mijn problemen zijn teveel voor een ander, ik doe er niet toe, ik ben niet belangrijk, ik hoor niet op deze wereld te zijn etc.”

 

Op het moment dat ik dit nu opschrijf en feitelijk mijn app teruglees, realiseer ik mij hoe krankzinnig dit moet klinken voor iemand die deze stoornis niet heeft. En dat het helemaal niet zo’n issue is als dat het in mijn hoofd is. Maar nogmaals, zoals ik eerder schreef, op dat moment is het voor mij de levensechte waarheid in mijn hoofd en voel ik mij enorm afgewezen. Ik wilde eigenlijk ook gelijk helemaal geen contact meer en was van plan om de vriendschap af te stoten. Dit is gedrag wat ik vaak vertoon als ik mijzelf zo voel. Ik kan voor mijn gevoel de vriendschap dan maar beter zo snel mogelijk beëindigen, dan hoeft de ander dat in elk geval niet te doen en heb ik zelf de touwtjes in handen. Ik heb uiteindelijk ’s avonds thuis alleen The Voice gekeken en ben gaan slapen. De volgende ochtend ben ik eerst gaan sporten en heb ik met heel veel moeite toch besloten om toch dat koppie te gaan halen. Ik was allang niet meer op stal geweest, dus de drempel om daar heen te gaan vond ik sowieso lastig. Eenmaal op stal waren er uiteraard meerdere mensen en ging het over paardjes en kalfjes ;-).

 

Na het weekend kreeg ik van dezelfde vriendin een uitnodiging op Facebook om samen naar een paardenfilm te gaan kijken. Dus wij via de app afgesproken om samen een hapje te gaan eten en daarna naar die film te gaan. Ik heb de rest van de week bedacht hoe ik dit aan moest gaan pakken. In mijn hoofd waren die rationele gedachten die ik nu schrijf namelijk he-le-maal niet aanwezig. “Wat ga ik zeggen, hoe ga ik het zeggen, kan ik het wel zeggen, durf ik het wel te zeggen, vindt ze het raar als ik wat ga zeggen, vindt zij mij gek, stel je voor als ze boos wordt, eigenlijk wil ik die vriendschap natuurlijk helemaal niet beëindigen, waarom doe ik altijd zo moeilijk, ik wil eerlijk zijn, als ik het niet vertel weet ze nooit wat er van binnen gebeurt”. En ook dit weer allemaal tegelijk in enkele seconden, je zou er vermoeid van worden (dat ben ik natuurlijk ook).

 

Uiteindelijk kreeg ik gistermiddag een app dat ze zich niet zo goed voelde en veel pijn in haar lijf had (juist ik zou dat moeten begrijpen) en of we of het één of het ander konden gaan doen. Na telefonisch overleg hebben we besloten om niet te gaan eten en alleen naar de film te gaan. Toen ik in eerste instantie die app kreeg vlogen mijn gedachten natuurlijk direct sky-high en kwam het hele circus weer voorbij (zie je wel, ik zei het toch etc.). Nadat wij elkaar over de telefoon gesproken hadden, had ik op dat moment mijn vriendin uit mijn vorige therapie tijd bij mij op de bank zitten en kon ik gelijk mijn gedachten met haar delen. Gelukkig is zij iemand die mij wel begrijpt en echt naar mij luistert, maar op dat moment ook kan zeggen hoe het echt is. Dus dat scheelt op zo’n moment wel. Uiteindelijk zijn wij gisteravond naar de film geweest, heb ik tijdens de koffie al mijn moed verzameld en heb ik verteld wat voor chaos het de laatste weken in mijn hoofd was en heb ik ook gevraag of datgene wat ik vertel of dat teveel is. Ze kon mij heel goed uitleggen wat er op zo’n moment met haar gebeurt als zij zo’n enorme app van mij krijgt en ze kon ook heel goed naar mij luisteren toen ik vertelde wat er allemaal in mijn hoofd qua gedachten gebeurt. We hebben een goed gesprek gehad en ik ben weer gerustgesteld.

 

Wat ik heel duidelijk geleerd heb van deze afgelopen weken, is inderdaad dat ik het gesprek met de ander aan moet gaan. Dat ik vooral uit moet leggen hoe het bij mij werkt en niet dat het komt door de ander, maar dat ik mij echt zo voel en daar ook niks aan kan doen. Het opschrijven van deze blog geeft mij trouwens ook vreselijk veel inzicht merk ik. Doordat ik de feiten terughaal van de appjes die wij heen en weer gestuurd hebben, de vragen die zij mij gesteld heeft, de voorstellen die zij gedaan heeft, dat klinkt in de verste verte niet op iemand die mij “stom” vindt of geen contact met mij wil. Dus eigenlijk heeft ze mij ook weer een stukje verder geholpen, zonder dat ze dat zelf weet.

Wat een enorm verhaal om proberen uit te leggen hoe Borderline werkt in je hoofd. Dit was een gebeurtenis, zoals er nog vele zullen volgen. Uiteraard is dit niet het enige wat Borderline met je doet, maar wel alvast een stukje. Ik hoop dat het qua lezen een beetje te volgen is en dat het op papier een iets mindere chaos is, dan dat het voor mij in mijn hoofd is.

 

Natuurlijk was er nog meer te melden de afgelopen week. Dinsdagmiddag ben ik met mijn dochter naar het ziekenhuis geweest, omdat haar ogen niet goed te meten waren bij de opticien. Dit was in eerste instantie ook het geval in het ziekenhuis. Daarna heeft ze druppels in d’r ogen gekregen, zodat haar pupillen verwijd werden en zij zelf niet meer kon corrigeren. De optometrist kon nu ook in haar oog kijken. Ze heeft ook nog een scan van haar ogen gehad en er was gelukkig nergens iets afwijkends te vinden. Haar ogen zijn wel enorm achteruit gegaan in een jaar tijd. Dit gebeurt vaker bij pubers en het feit dat ze slecht te meten waren, komt ook door haar leeftijd. Omdat jonge mensen zulke sterke ogen hebben en dan elke keer automatisch gaan corrigeren op het moment dat er een sterkere of zwakkere lens voor komt. Door de druppels kon dit nu niet en hebben we de juiste sterkte op papier meegekregen. Ik hoop als ze haar nieuwe bril heeft, dat ze er echt beter door gaat zien. De optometrist wist eigenlijk zeker van wel, omdat zij nu met haar linkeroog nog maar 20% zag en met haar rechteroog 40%. Met de druppels nog in haar ogen en de nieuwe scherpte voor haar bril zag ze met beide ogen 80% en straks met haar nieuwe bril en uitgewerkte druppels moet dit weer richting 100% gaan. Goed nieuws dus!

 

Woensdag heb ik een ren- en vliegdag gehad. Ik heb ’s morgens eerst gesport, het was de afgelopen week prachtig weer en ik kon sinds tijden de steppas weer lekker meedoen, heerlijk! Daarna heb ik gedoucht en ben ik naar Maatschappelijk Werk geweest. Deze dame is echt heel goed voor mij. Ik kan veel met haar bespreken en ze probeert me tips te geven, maar laat mij wel altijd in mijn waarde en kan mij toch ook weer een spiegel voorhouden. Confronterend, maar wel helpend. Daarna ging ik naar de fysiotherapeute, omdat mijn nek zoals altijd niet doet wat ik wil en ik dus altijd met hoofdpijn loop. Na de fysio ben ik met mijn dochter de stad in gegaan om haar nieuwe bril uit te zoeken en heeft ze ook gelijk een zonnebril op sterkte gevonden. Daarna ben ik thuis gaan eten en moest ik vervolgens weer om 19:00 uur op een vergadering zijn omtrent de nieuwe woning waar mijn zoon gaat wonen. Er was nog niet heel veel bekend. Ze verwachten dat de eerste opleveringen eind september zullen zijn. De zorginstelling heeft vanaf dat moment nog de tijd nodig om beveiligingssystemen, camerasystemen, uitluistersystemen, keukens, vloeren, schilderwerk etc. te regelen, dus als de cliënten ongeveer half december 2018 wonen, mogen we heel tevreden zijn. Het exacte appartement waar mijn zoon komt te wonen is nog niet duidelijk, er wordt gekeken wie er allemaal gaan wonen, wie dichtbij het appartement van de begeleiding moet wonen en wie er bijvoorbeeld niet naast elkaar kunnen wonen. Een hele puzzel, nog even afwachten.

 

Donderdag was ik de hele dag weer bij de GGZ en wat natuurlijk te verwachten was, was ik compleet gesloopt donderdag. Op woensdag natuurlijk veel te veel gedaan. Zelf vind ik nog steeds dat ik dat makkelijk moet kunnen, maar rationeel is dat natuurlijk niet. Gelukkig was het, wat ik al eerder schreef, prachtig weer en kon ik het vrijdag, zaterdag en zondag heel rustig aan doen. Ik heb ’s morgens lekker gesport, kreeg daar ook energie van, want het lijf deed goed mee. En ’s middags heb ik op en top genoten van mijn dakterras. Ik heb heerlijk 3 dagen in bikini met een boek in de zon doorgebracht. Wat ga ik mijn dakterras toch vreselijk missen straks…


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Mariska
5 maanden geleden

Mooi geschreven weer โค maar vergeet ook niet dat je onzekerheden ook "normaal" zijn.... ik heb geen borderline (denk ik ๐Ÿ˜‰) en ook ik kan onzeker zijn in appjes en met contacten onderhouden, ben ik wel leuk, willen ze me wel, ben ik niet te depressief, heb ik niet teveel problemen, dring ik me niet op, zijn ze me nog niet dat.... en ga zo maar door...... en nee, ik zeg nu niet dat je klachten niks voorstellen.... ik zeg alleen dat je er niet alleen mee zit.....

Anneke
5 maanden geleden

Zit goed en duidelijk in elkaar. Klein tipje van de borderline-sluier opgelicht wat hopelijk een ander doet begrijpen wat het met jou doet en jij daardoor op meer begrip kan rekenen. ๐Ÿ˜˜