Stap voor stap.

Gepubliceerd op 26 maart 2018 11:19

In de blog van deze week schrijf ik over de stappen die ik zet, om mijn "psychische ik" en mijn "gewone ik" meer te laten functioneren als 1 persoon.

 

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen, ik heb vandaag een mega rotdag. Ik ga mijn best doen om de blog van deze week toch een beetje luchtig te houden, maar misschien lukt dat niet helemaal, dus dan weet je waar je aan begint als je ‘m gaat lezen. De reden dat ik mij vandaag niet zo happy voel, komt omdat mijn lijf totaal niet met mij meewerkt. Nu is dat niks nieuws, het is alleen allemaal iets heftiger nu. Afgelopen zaterdag ben ik bijna voorover van de trap gevallen. Ik stond nog helemaal boven en heb links van mijn trap een balustrade waar ik mijzelf aan vast hield en aan de trapleuning. Ik struikelde en dreigde dus voorover in het trapgat naar beneden te kukelen, mijn eindpunt zou de muur zijn. Niet zo’n fijn vooruitzicht dus. Gelukkig kon ik de kracht in mijn handen vinden en mijzelf vasthouden aan de balustrade en de trapleuning, alleen omdat ik voorover viel is met name mijn linkerarm helemaal naar achteren gedraaid in een meest idiote houding. Daar heb ik nu heel veel pijn aan, mijn rechterarm en mijn borstspieren zijn ook behoorlijk gevoelig, dus de bovenkant van mijn lijf is niet echt lekker nu. Vorige week hadden we met sporten een steppas die best wel belastend voor mijn enkels was, dus met de steppas van deze week merkte ik eigenlijk direct dat ik veel van deze pas niet mee kan doen. Vanmorgen werd ik eigenlijk heel uitgeput en lusteloos wakker, ik had veel moeite met opstaan en had eigenlijk nul energie om naar de sportschol te gaan. Toch ben ik heen gegaan en heb ik geprobeerd om ietwat te bewegen. De steppas was voor mij dus geen succes, dat was het gister al niet en vandaag nog minder. Meestal word ik er wel beter van als ik ga sporten, maar vandaag was dat voor het eerst niet het geval en ben ik ook al na 1 rondje sporten gestopt. Enorm teleurgesteld in mijzelf en gewoon de pest erin dat het even niet gaat.

 

Afgelopen weekend was ik bij een vriendin en hadden we het erover hoe het “depressie-gezien” met mij gaat. Eigenlijk denk ik dat het over het algemeen best wel redelijk gaat. Natuurlijk maak ik mij zorgen over onze toekomstige woonplek. Ik had van de woningbouwvereniging een mail teruggekregen dat zij alleen woningen toewijzen in onze huidige woonplaats. Dus als ik zelf geen woning vind, dan blijven wij sowieso in onze huidige woonplaats wonen en dat is eerlijk gezegd niet wat ik wil. Het is best een drukke stad en ik heb last van de prikkels. Nu hoop ik nog veel meer dat wij zelf een woning kunnen vinden. Wat misschien een geluk bij een ongeluk is, is het feit dat er weinig huizen zijn en dat zij ook moeite hebben om alle personen die urgent zijn te plaatsen en heb ik zelf langer de tijd om te zoeken. Ik vind het logisch dat ik mij hier druk over maak, dus dit heeft niets met een depressie te maken. Verder ben ik wel moe en uitgeput en heb ik heel weinig energie, dit maakt dat ik mij in mijn hoofd niet fit en levendig voel, maar of dat nou helemaal die depressie is? Dat denk ik niet, vandaar dat ik vind dat het best wel redelijk met mij gaat.

 

Vorige week ben ik ook nog bij de holistische arts geweest. Hij heeft mij opnieuw “gemeten” en hij vond dat ik vooruit gegaan was. Ik vertelde hem dat het kwartje inmiddels echt wel gevallen is en dat ik mij heel goed realiseer dat ik al die jaren weggelopen ben voor mijn “psychische ik”. Nu mijn lijf aan het protesteren is, kan ik dat niet meer en staan mijn “psychische ik” en mijn “gewone ik” lijnrecht tegenover elkaar. Ik realiseer mij ook steeds meer dat ik al die jaren 2 persoonlijkheden ben (geweest). De “psychische ik” zagen niet veel mensen, die was ik vaak alleen thuis op de bank en die is constant in mijn hoofd aanwezig (dûh, het is psychisch). Deze “psychische ik” is mijn kwetsbare ik, mijn Borderline ik, mijn Boulimia ik en mijn ADHD ik. Bij alles wat er om mij heen gebeurt, privé, zakelijk, leuke gebeurtenissen, minder leuke gebeurtenissen is deze “psychische ik” heel druk aan het werk om mij constant van mijn padje af te laten lopen.

 

Mijn “gewone ik” is dit de hele tijd aan het compenseren en probeert driftig om die kwetsbare kant niet naar buiten te laten komen. Dus dat is ook de persoon die de meeste mensen zien. Een sterke vrouw die haar hand nergens voor omdraait en doorgaat om alles te regelen voor iedereen. Die sterke vrouw ben ik nog steeds, alleen is het nu wel zo, dat het lijf het niet meer aankan. Daarom is het heel belangrijk dat mijn “ikken” samen gaan werken en dat ze er beiden mogen zijn. Stapje voor stapje ben ik daarmee bezig en heel voorzichtig komt het steeds meer naar buiten dat ik niet alleen die “gewone ik” ben. En dit was ook exact wat de holistisch arts kon meten. Ik ben minder aan het vechten tegen mijzelf. Toen ik hem vertelde dat ik mij nog niet zo heel veel beter voelde, zei hij dat het logisch is. Het feit dat ik voor de spiegel ga staan en mijn “psychische ik” recht in haar gezicht aankijk en haar een plek in mijn leven ga geven in plaats van ervoor weg te rennen, maakt dat er veel heftige emoties in mijn hoofd en lijf afspelen en dat ik mij daardoor nog niet veel beter voel. Deze eerste stap is wel de belangrijkste. Het schrijven van deze blog helpt daar ook aan mee. Ook dit is een stap dichterbij naar de acceptatie van wie ik ben, doordat het zwart/wit op papier staat.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
8 maanden geleden

Goed zo, ben trots op je

Petra
8 maanden geleden

Op de goede weg bezig! X