Home » BLOGS » Psychisch zooitje.

Psychisch zooitje.

Gepubliceerd op 26 februari 2018 17:33

De blog van deze week was een hele moeilijke, ik zit enorm met mijzelf in de knoop, zowel psychisch als lichamelijk en zie af en toe door de bomen het bos niet meer....

 

De blog van deze week valt mij erg zwaar. Toen ik bedacht om deze blog te starten heb ik mijzelf er volledig ingestort. Dat is iets wat ik namelijk altijd doe. Ik heb de laatste weken veel voor m’n kiezen gekregen en veel gedaan, dus er viel veel te schrijven. Deze week is het iets rustiger. De laatste foto’s van mijn huis zijn gemaakt, de gemeente is geweest om de WMO aanvraag te beoordelen en vrijdag ben ik bijna de hele dag in dagbehandeling geweest. Qua “doe-dingen” dus een stuk minder, maar in mijn hoofd een stuk onrustiger. En dan begin ik eigenlijk de aandacht te verliezen, de draad een beetje kwijt te raken en is het schrijven lastig. Ik vind het ook lastig om het schrijven op een normaal tempo, dus eens per week of dagelijks een klein stukje. Ik ben namelijk altijd een persoon van alles of niks.

 

Ik merk dat ik vreselijk loop te piekeren en dat er 1001 gedachten door mijn hoofd schieten. Over het algemeen zijn die gedachten niet de meest fijne. Mijn huis staat sinds afgelopen vrijdag definitief te koop en dit geeft veel onrust. Ik heb geen idee waar wij straks komen te wonen. Het reageren op de huurwoningen vind ik een hel. Al die gedachten die er constant bij komen, “is het niet te ver”, “zou het een leuk huis zijn”, “ga ik daar wel mijn rust vinden”, “gaat het ‘m deze keer worden”, “of zal het weer uitlopen op een teleurstelling”? Soms heb ik het huis al ingericht en soms zie ik het gewoon helemaal niet meer zitten en word ik er intens verdrietig van. De urgentie loopt pas vanaf 5 februari en duurt tot 4 juni, vanaf dan gaat de woningbouw het heft in handen nemen, alle tijd zou je denken. Maar van die onzekerheid in mijn hoofd word ik knettergek. En nu schat ik in dat iedereen dat wel zou hebben in mijn situatie, maar toch, ik heb er constant last van.

 

Ook ben ik erg verward, ik haal de meest simpele dingen door elkaar. Haren wassen met douchegel en je lijf wassen met shampoo. Dit kan de beste overkomen, maar in mijn geval is het bizar dat dit mij overkomt. Ik ken mijzelf als een zeer punctueel persoon die zelden fouten maakt. Dit soort klunsachtige acties passen helemaal niet bij mij en ik merk dat ik geïrriteerd raak. Verder ben ik traag, ik draai absoluut niet op volle toeren, volgens mij is mijn energie en denkniveau zo’n beetje op 25% van wat ik normaal gesproken ben. Dit maakt mij onrustig, omdat ik mijzelf zo niet ken. Natuurlijk vliegen gedachten als “gaat dit over”, “is dit mijn nieuwe ik”, “komt het omdat ik echt oververmoeid ben” met regelmaat door mijn hoofd. Het is op het ogenblik voor mij lastig om overzicht te houden en om bij een gezonde gedachte te blijven. Het neigt een beetje naar paniek.

 

Wanneer ik bij de GGZ in dagbehandeling ben, valt het de therapeuten op dat ik veel in “schema’s” praat. Jaren geleden heb ik een cognitieve gedragstherapie gevolgd en dan leer je welke schema’s op jou van toepassing zijn. Door de dingen die ik vertel en (ik denk) door mijzelf weer te verantwoorden voor mijn gedrag gebruik ik deze schema’s. Een van de therapeuten stelde voor dat ik daarover ging schrijven, maar nu eenmaal achter de laptop gekropen heb ik echt geen idee hoe ik het op moet schrijven en wat ik op moet schrijven. Het enige wat mij van de week steeds duidelijker is geworden dat ik vaak het idee heb dat er 2 verschillende personen in mij zitten. De ene persoon laat zichzelf van een kwetsbare kant zien en dan zie je mijn ware ik. De andere persoon is de persoon die de “wereld” naar mijn idee wil zien. De verstandige, degene die weet waar ze het over heeft en degene die constant kan relativeren. Ik ben er de afgelopen week door verschillende personen op gewezen, ik switch vaak tussen deze 2 persoonlijkheden, raar idee. Het was mijzelf nog niet opgevallen, maar het klopt wel, ik herken het heel goed nu het zo duidelijk uitgelegd is. Dit is ook de reden waarom ik qua uiterlijk en voorkomen anders overkom op mensen, dan hoe ik mij werkelijk voel en wat zich werkelijk in mijn hoofd afspeelt.

 

‚ÄčEr wordt mij bijvoorbeeld regelmatig gevraagd hoe het mogelijk is dat ik zoveel sport en zoveel doe op een dag. Vragen als “waar haal je de energie vandaan” of “heb je geen pijn dan” krijg ik met regelmaat te horen. Dit vind ik altijd lastig om te beantwoorden. Zeker als het niet zo goed met mij gaat, zoals nu. De mensen die mij niet kennen en mij zien of mijn blogs lezen, vinden dat ik adequaat overkom en dat ik nog veel energie heb om alles te doen. Dat vind ik heel erg moeilijk om mee om te gaan. Ik zit zo laag in mijn energie, datgene wat ik nu op een dag allemaal doe, dat deed ik voorheen ook allemaal, alleen toen werkte ik er ook nog hele dagen naast. Dus voor mij is het extreem weinig. Ik heb vaak het idee dat ik mijzelf moet verantwoorden, omdat ik wel dagelijks naar de sportschool ga. Ik doe dit om verschillende redenen. De sociale contacten met de mede sportsters zijn heel belangrijk voor mij, zij zijn (zeker nu) de enige sociale contacten die ik heb. Doordat ik vreselijk veel pijn in mijn lijf heb en ik ‘s morgens heel stijf opsta, is het voor mijn lijf heel goed om te sporten. Ik krijg er op het ogenblik niet méér energie van, maar ik word er wel minder stijf van. De pijn verergert niet, dus blijf ik het doen. En er zijn dagen dat ik de oefeningen bijna niet kan doen, maar elk beetje beweging is goed. En wat ik ook eerlijk toe moet geven, het is een stuk controlebehoefte op mijn gewicht. Door mijn Boulimia ben ik geneigd om veel te vreten en ik noem het bewust vreten, omdat het zoveel en zo verschillend is, dat het niet meer onder eten valt. Ik proef vaak ook niet eens meer wat ik eet. Vroeger spuugde ik dan vaak mijn eten weer uit als ik misselijk was. Dat heb ik bij de GGZ afgeleerd. Misselijk ben ik nog steeds, maar dan wacht ik een tijdje, dan zakt de misselijkheid af en kan ik verder. Dit alles zorgt er ook voor dat ik natuurlijk aankom in gewicht en dat wil ik absoluut niet, omdat ik dan weer vreselijke negatieve gedachten over mijzelf krijg. Dus is alle dagen sporten ook een goede remedie om enigszins op een normaal gewicht te blijven. Natuurlijk is dit niet een gezonde reden, maar voor mij een goede reden. En ook wel dwingend, al vind ik dat wel moeilijk toe te geven. De andere dingen die ik allemaal nog doe naast het sporten zijn ook vaak noodzakelijk, of ik vind dat ze noodzakelijk zijn. Dit laatste komt vooral voort uit het feit dat ik gewoon niet begrijp dat mijn lijf, na zoveel jaren, het nu ineens af laat weten. Een gezonde gedachte zou zijn, dat je lief voor jezelf moet zijn en dat je na al die jaren rennen wel eens wat rustiger aan mag doen. Maar in mijn hoofd is mijn “psychische ik” zo sterk, dat ik dat niet toelaat. En dat komt denk ik doordat ik het mijzelf ook niet gun. Ik kan gewoonweg niet lief zijn voor mijzelf, omdat ik mijzelf allesbehalve lief vind. Er zit altijd wel een straffende ondertoon in mijn gedachten en daarom lukt het niet. Is dat de reden waarom ik zo doordraaf, ondanks de Fibromyalgie? Soms vraag ik mijzelf echt af of ik dan wel een voorbeeld wil zijn voor een ander. Ik zou juist tegen iedereen willen zeggen dat ze lief moeten zijn voor zichzelf en ook wel dat ze moeten blijven bewegen, als met maar niet zo dwangmatig is, als dat ik dat doe. Het blijft een ontzettend lastige combinatie, een lijf wat volledig uitgeput en op is, met Fibromyalgie, een stuiterende ADHD-er die denkt dat ze energie voor 10 heeft, de dwangmatige Boulimia gedachten om maar te moeten vreten en vervolgens niet af moet vallen, de Borderline-bitch die hoge eisen stelt en altijd maar vindt dat ik waardeloos ben en gestraft moet worden en dan te eindigen met de depressieve muts die het soms gewoon allemaal even niet meer ziet zitten.

 

Het is deze week een beetje een vreemde blog geworden, vind ik zelf (en terwijl ik dit schrijf komt het schema “strenge ouder” naar boven, wat je verteld dat je milder naar je zelf mag zijn…). Deze blog gaat nu eigenlijk een beetje over een bij elkaar geraapt psychisch zooitje. En dat is eigenlijk exact wat het op het ogenblik nu is. Mijn lijf is enorm pijnlijk, mijn rug voelt als een object dat in de pers gezeten heeft, mijn nek is zo ontzettend stijf dat ik mijn hoofd amper kan draaien, mijn knieën lijken een eigen leven te lijden en staan soms volledig op slot, mijn heupen kan ik bijna niet bewegen, dus het aantrekken van schoenen is de uitdaging van de dag, zelfs de kat op schoot is te pijnlijk. En toch zit mijn “psychische ik” mij meer in de weg dan mijn lijf. En dan bedenk je een blog te gaan schrijven over Fibromyalgie… Ik vrees dat ik nog in de ontkenningsfase zit van het feit dat ik voor mijn gevoel een oude vrouw geworden ben in plaats van een energieke vrouw die altijd alles aankon in het leven. Mijn moeder zei vroeger al gekscherend “misschien moet je overgebakken worden?” En dat is precies waar ik nu behoefte aan heb, een andere ik…….

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Petra
7 maanden geleden

Ohw meis, het valt niet mee! Weet niet zoveel te zeggen, behalve sterkte! X