Een bijzondere week met ups en downs.

Gepubliceerd op 12 februari 2018 15:00

De afgelopen week was een week met heel veel emoties en veel drukte. Er is iets meer duidelijkheid over mijn woonsituatie, ik ben op gesprek geweest bij maatschappelijk werk en de GGZ en ik heb samen met mijn dochter 2 scholen bezocht. Het was een bewogen week.

 

Afgelopen maandag ben ik bij de gemeente op gesprek geweest, omdat ik urgentie aangevraagd heb voor een huurwoning. En eindelijk weer iets positiefs, ik heb de urgentie gekregen. Dit betekent dat ik nu in totaal 6 inschrijfjaren heb, waardoor je hoger op de lijst komt te staan als je op een woning reageert. Vanaf 5 februari krijg ik 4 maanden de tijd om zelf te reageren op een woning, ik moet vanwege de urgentie elke 2 weken op minimaal 3 huizen reageren. Als ik nog geen woning gevonden heb na 4 maanden, heeft de woningbouwvereniging 4 maanden de tijd om mij een woning toe te wijzen. In dit hele traject geldt dat ik geen enkele woning mag weigeren, wat uiteraard logisch is. Dit houdt ook in dat ik nu grote stappen kan gaan zetten, met te beginnen een goede makelaar voor mijn woning te zoeken. Het is zuur dat ik m’n woning moet verkopen, maar ik wil het dan wel zo goed mogelijk doen. Ik heb maandagmiddag direct diverse makelaars uitgenodigd, zodat ik een goed verschil kan maken. De eerste komt komende donderdag al en zaterdag de tweede.

 

Dinsdagochtend ging sinds tijden al heel vroeg de wekker, ik had een drukke dag voor de boeg. Mijn eerste afspraak was bij de bedrijfsarts. Uitvoerig hebben we besproken hoe de situatie er nu voor staat. Mijn gezondheid die nog steeds achteruit gaat, de pijnlijke handen en voeten en de depressie waar ik nu in terecht gekomen ben. Om te beoordelen of je in staat bent om te werken stelt de bedrijfsarts een FML (functionele mogelijkhedenlijst) op. Hierin staan diverse onderdelen beschreven over je lichamelijk en psychisch functioneren. De bedrijfsarts heeft in november deze lijst al samen met mij opgesteld en daar kwam destijds uit naar voren dat er waarschijnlijk wel verbetering in mijn situatie zou komen. Dit is niet het geval en daarom is de FML nu aangepast. Deze lijst en het advies van de arbeidsdeskundige heb ik straks nodig als ik gekeurd word door de UWV. Het blijft in mijn hoofd moeilijk te accepteren dat ik chronisch ziek ben en ik niet meer kan werken. Aan de andere kant zijn er dagen dat ik nagenoeg niks kan en dan is het “fijn” als je niks moet. Deze tegenstrijdige gevoelens zal ik voorlopig nog wel even houden.

 

Nadat ik bij de bedrijfsarts vandaan kwam stond mijn tweede behandeling bij de holistisch arts op de agenda. Wat vind ik dit toch een bijzondere gewaarwording. Ik moet op een bed gaan liggen en dan wordt er een hele felle lamp aangezet, deze produceert dezelfde energie als de zon. Tegelijkertijd wordt een muziekprogramma opgestart wat door de holistisch arts speciaal voor mij samengesteld is. Ook slik ik speciale druppels die ook voor mij samengesteld zijn en deze worden ook gebruikt bij deze behandeling, zodat het nog intenser wordt. Nu ben ik nog nooit in de ruimte geweest, maar de geluiden die uit de speakers komen klinken alsof ze van mars komen. Ik laat het allemaal over me heen komen, doe lekker m’n ogen dicht en geniet van de warmte van de lamp op mijn lijf. Ongeveer drie kwartier later ben ik klaar en lijk ik me wel wat energieker te voelen.

 

Op woensdagmiddag heb ik mijn eerste afspraak bij de maatschappelijk werkster. Ik leg uit wat er allemaal gebeurd is in het verleden en wat mij op het ogenblik allemaal bezig houdt. Mijn verhaal heb ik al zo vaak verteld en recent natuurlijk in mijn blogs opgeschreven en toch, wanneer ik het hardop uitspreek en de reactie zie van de persoon tegenover mij, is het weer zo duidelijk dat mijn situatie best wel bijzonder is. Ze geeft aan dat ze me met praktische zaken goed zou kunnen helpen en dat het goed is dat de GGZ ook meekijkt op psychisch gebied. Op het moment dat ze dat zegt realiseer ik me dat ik afgelopen vrijdag aangemeld ben bij de crisisdienst van de GGZ en dat ik nog steeds niks gehoord heb. De maatschappelijk werkster stelt voor dat ik direct ga bellen, dan kan zij me ook gelijk ondersteunen mocht dit nodig zijn. Ik krijg te horen dat ik de volgende dag op gesprek moet komen. Samen met de maatschappelijk werkster bespreek ik ook de huidige thuissituatie. Het schoonhouden van mijn woning doe ik al een hele tijd niet meer zelf, maar door de financiële veranderingen kan ik mijn hulp niet meer betalen. Ze doet een aanvraag voor me bij de WMO van de gemeente. Het is fijn dat iemand me zo kan helpen. En tegelijkertijd moet ik er zo aan wennen dat ik het niet zelf regel….. Woensdagavond rij ik samen met mijn dochter naar een open dag voor haar opleiding in Beverwijk. Het is een interessante avond en er wordt veel duidelijk over de capaciteiten die deze locatie heeft.

 

Op donderdagochtend heb ik een gesprek met een dame van de crisisdienst van de GGZ. Uiteraard wordt er weer gevraagd naar de reden waarom ik aangemeld ben en vertel ik weer mijn verhaal. Mijn tranen zitten hoog en ik kan moeilijk uit mijn woorden komen. Ik schaam me zo diep dat ik weer bij de GGZ zit, na mijn cognitieve therapie had ik zo gehoopt dat het nooit meer zo slecht met mij zou gaan. Heel naïef natuurlijk, dat weet ik ook wel. Het feit dat het weer niet goed gaat en ik in mijn leven tegen zoveel problemen aan blijf lopen wijst ook op Borderline en ik geef ook aan bij de GGZ dat ik hier verder onderzoek naar wil. Die mogelijkheid is er wel, maar niet nu. Wanneer je in crisis bent is het niet goed mogelijk om een juiste diagnose te stellen, dus er moet eerst weer rust komen. Ik krijg Quetiapine om mijn hoofd wat rustiger te maken en het piekeren wat te verminderen. Van dit medicijn zou ik ook beter moeten gaan slapen. Helaas is het wel weer een medicijn met veel bijwerkingen zoals sufheid en gewichtstoename. Eigenlijk zie ik het dan direct al niet zitten. Ik ben vorig jaar best veel afgevallen en nu door de stress al weer een aantal kilo’s aangekomen en ik wil er niet nog meer bij, dan word ik alleen maar nog depressiever. Ik leg dit uit aan de psychiater en hij vertelt mij dat dit een bijwerking op lange termijn is en dat het niet de bedoeling is dat ik dit lang ga gebruiken. Ik besluit het dan toch maar te proberen. Verder wordt me geadviseerd om in dagbehandeling te komen. In mijn hoofd zegt gelijk een stemmetje “daar gaan we weer….” Ze legt uit dat dit alleen bedoeld is voor de crisis, de personen die in deze groep zitten hebben over het algemeen last van angsten en zijn depressief. Door gezamenlijk de dag door te brengen krijg je een stabiel ritme. In mijn geval voel ik me ontzettend eenzaam en geeft ze aan dat het deelnemen aan deze groep juist goed voor me kan zijn. Ik kan mijn gevoelens delen in deze groep en hoef mijn vrienden er niet mee lastig te vallen. Het lastigvallen van mijn vrienden is een term van mijzelf, ik heb het gevoel dat ik dat doe en daarom vraag ik zelden tot nooit om hulp. Ik geef aan dat ik wel wil starten met 1 dag in de week op de dagbehandeling. Ik heb het thuis best heel druk met de komende verkoop van mijn huis en wil niet meer stress op mijn nek halen, omdat ik verplicht naar de GGZ moet.

 

Op het eind van de donderdagmiddag krijg ik de eerste makelaar op bezoek. Het is een heel prettig gesprek en deze dame weet heel goed waar ze het over heeft. Ze is enthousiast over mijn woning en de woningmarkt is nu ook goed. De brochures die zij maken zien er prima uit en ze schrijven mooie teksten. Nu ik deze blog begonnen ben, ben ik er wel achter dat het heel moeilijk is om een goede tekst te schrijven. Ik heb nog meer afspraken staan met andere makelaars, maar dit eerste gesprek geeft al veel vertrouwen. Vrijdagmiddag rij ik met mijn dochter samen naar Leiden, ze heeft een intake gesprek voor de opleiding die ze wil gaan volgen. Het is een super leuk gesprek met een hele enthousiaste wiskundeleraar. Wat ik bijzonder vind om te zien, is dat mijn dochter voor het eerst in het bijzijn van een man zo enthousiast aan het vertellen is. Meestal is ze wat verlegen, daar is nu helemaal niets van te merken. We zijn zeer positief over deze school. De kans bestaat nog wel dat de zorgcoördinator van deze school ook nog een gesprek met ons wil, omdat mijn dochter de diagnose ASS en ADHD heeft. De wiskundeleraar geeft wel aan dat dit meer een formaliteit is en dat we in principe niet bang hoeven te zijn of ze toegelaten wordt. Haar cijfers zien er goed uit en ze heeft alle benodigde vakken om deze opleiding te kunnen starten.

 

Zaterdagochtend heb ik sinds tijden weer eens een fitgesprek op de sportschool. Dit vind ik altijd een spannend moment. Ik voel me de laatste tijd niet goed en heb weer veel Boulimia neigingen. Om de schade zoveel mogelijk te beperken, eet ik op de dagen dat mijn dochter werkt bij mijn ouders, zodat ik in elk geval niet alleen ben. Ik ben bijna 5 kilo gegroeid! Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het nog meer was, dus eigenlijk valt het mee en toch baal ik natuurlijk. Ik hoop dat het de komende tijd beter gaat en spreek af dat we maandelijks een fitgesprek hebben, zodat ik meer grip op mijn gewicht krijg. ’s Middags komt de tweede makelaar. Dit gesprek loopt heel anders dan met de dame die donderdag geweest is. Hij is dan ook al met drie kwartier de deur weer uit. Op zondag leg ik de laatste hand aan mijn website en besluit dat het tijd is om hem te publiceren. Heel spannend! Hoe gaan mensen reageren?

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Daniƫlle
9 maanden geleden

Indrukwekkend verhaal Daan

Petra
9 maanden geleden

Pfff.....wat ongelooflijk wat je allemaal hebt mee moeten maken en nog meemaakt.
Ontzettend stoer dat je het opschrijft in je blogs! Ik hoop dat je je snel wat beter gaat voelen en wens je daarom ook heel veel sterkte toe! X

Liesbeth
9 maanden geleden

Heftig! xxx

Anneke
9 maanden geleden

Je blogs lezen soepel. Goed bezig.

Mick
9 maanden geleden

Hallo, een spannend en prachtig geschreven, heel moedig verhaal!

Ik hoop heel erg dat alles goed komt voor jou!
Ik duim!