Wat voor impact hebben de afgelopen jaren op mij gehad?

Gepubliceerd op 22 januari 2018 15:00

De afgelopen jaren de nodige littekens bij mij achter gelaten, zowel psychisch als lichamelijk. In deze blog beschrijf ik wat voor invloed de afgelopen jaren op mij gehad hebben.

 

In de vorige blogs heb ik geschreven over mijn gezin. Zoals iedereen met Fibromyalgie zal herkennen, krijg je Fibromyalgie niet voor niks. Mijn Fibromyalgie diagnose kreeg ik in maart 2017. Helaas is dit niet de enige diagnose die ik heb. Gek genoeg vind ik het moeilijker om over mijn eigen verleden te schrijven, dan over datgene wat ik met mijn gezin meegemaakt heb. Dit is toch een stuk persoonlijker.

 

In 2003 kreeg ik voor het eerst klachten, mijn nek en schouders waren behoorlijk pijnlijk. Ik heb altijd kantoorwerkzaamheden gedaan en 90% van de dag achter de computer doorgebracht, dus die klachten waren eigenlijk wel verklaarbaar. Met behulp van fysiotherapie kon ik deze klachten gelukkig weer terugbrengen naar een niveau waar prima mee te leven valt. Toen ik in 2005 mijn eerste depressie kreeg was dit heel erg schrikken. Het gevoel niet meer te willen leven, terwijl ik voor mijn gevoel met mijn man en kinderen de zwaarste storm toch wel getrotseerd had. Maar juist in een periode van rust, komt de man met de grote hamer. Ik heb antidepressiva gekregen en met voldoende rust en steun van de mensen om me heen ben ik gelukkig redelijk snel uit dit dal gekropen.

 

Wanneer ik bij de GGZ ben voor mijn dochter, omtrent haar diagnose ADHD wordt mij verteld dat ADHD een erfelijke aandoening is en wordt er gevraagd of ze het van haar vader zou kunnen hebben of van mij. Het valt de GGZ op dat ik ook veel praat en druk ben. We gaan ervan uit dat het bij mij vandaan komt. In eerste instantie hecht ik hier nog niet zoveel waarde aan. Ik ben mezelf immers zo langzamerhand wel gewend. In 2010 merk ik onder andere op het werk dat ik toch behoorlijke concentratie problemen heb en ik kom regelmatig in conflictsituaties terecht. In overleg met de systeemtherapeut van de GGZ jeugd besluiten we dat ik me toch laat onderzoeken op ADHD. Deze diagnose wordt bij mij in 2010 gesteld. Ik start met medicatie hiervoor en begin wat rustiger in mijn hoofd te worden.

 

Helaas is het niet alleen de ADHD die me dwars zit, ik merk dat ik wederom afglij en dat ik weer in een depressie terecht kom. Tevens heb ik al een aantal maanden last van enorme vreetbuien, na het eten voel ik me enorm schuldig en braak ik mijn eten er weer uit. Ik schaam me hier ontzettend voor. Mijn dochter is ook bekend met eetproblematiek en een moeder die eetproblemen heeft is natuurlijk niet het goede voorbeeld. Mijn vreetgedrag weet ik dan “gelukkig” te beperken tot de avonden, zodat mijn kinderen hier zo min mogelijk last van hebben. Ik bespreek mijn gedrag met de GGZ.

 

Mijn vreetbuien nemen extreme vormen aan en het brengt me financieel ook in de problemen, het gevoel van schaamte is constant aanwezig en ik krijg te horen dat ik Boulimia heb. De GGZ stelt voor dat ik een cognitieve gedragstherapie ga volgen. In deze therapie worden het gedrag en de gedachten die de problemen in stand houden, besproken en behandeld. We hopen dat ik tijdens deze therapie overzicht krijg over alles wat me de afgelopen jaren is overkomen. Na 8 jaar intensieve zorg voor mijn man, het overlijden en het daarna maar doorgaan laat inmiddels behoorlijke littekens na.

 

De cognitieve gedragstherapie vindt plaats op maandag en donderdag bij de GGZ, het zijn lange dagen en ik besluit dat het voor mijn kinderen beter is dat zij niet thuis wonen. Ik voel me heel rot en schuldig naar mijn kinderen, hebben ze hun vader verloren, moeten ze nu uit huis. Toch realiseer ik me dat ik op dit moment geen andere keuze heb. Ik kan nu ook niet goed voor ze zorgen en ik wil hier zo goed mogelijk uitkomen. Dit kan alleen als ik thuis geen verantwoordelijkheid naar mijn kinderen heb en me ook thuis volledig kan richten op mijn therapie. Ik heb deze therapie een jaar lang gevolgd en tijdens deze therapie zijn er verdere onderzoeken gedaan naar mijn persoonlijkheid.

 

Ik loop met regelmaat tegen veel problemen aan. Dit geldt in mijn sociale leven, op het werk maar vooral ook met mezelf. Ik vertoon heel veel verschijnselen van Borderline, toch is het lastig om deze diagnose exact vast te stellen, omdat er ook veel speelt in mijn leven en veel mensen hierdoor van de kaart raken. Toch wordt er in de behandeling van de GGZ wel rekening mee gehouden en is mijn behandeling toegespitst op Borderline. Een jaar na het starten van mijn therapie krijg ik mijn leven redelijk op de rit. Het is inmiddels 2011.

 

Tussen mijn dochter en mij botert het niet altijd even goed. En wanneer zij in 2015 tijdelijk in Alkmaar verblijft realiseer ik me ook dat ik me helemaal niet prettig meer voel in ons huidige huis. Er is in de afgelopen jaren veel gebeurd in dit huis en ik heb de behoefte om opnieuw te beginnen. Ik zet mijn woning te koop en samen met mijn dochter start ik de zoektocht naar een andere woning. We vinden een heerlijke woning. Een stuk kleiner dan ons oude huis en een heerlijk dakterras op het zuiden. We verhuizen eind 2015.

 

Op mijn werk gaat het allemaal wat minder, ik heb moeite met mijn nieuwe leidinggevende en als mijn collega in juli aangeeft dat hij een andere baan heeft gevonden, ben ik best wel uit het veld geslagen. Wij zijn samen overgenomen door de huidige eigenaren en met hem kon ik het eigenlijk heel goed vinden. We begrepen elkaar goed en we liepen samen vaak tegen dezelfde dingen aan. In november 2016 kom ik in een burn-out terecht en meld ik me ziek. Eenmaal thuis ben ik vooral heel erg moe. Sinds wij in ons nieuwe huis zijn komen wonen ben ik gaan sporten bij Fit4lady en ik ben hier zo enthousiast mee, dat ik van de mensen om me heen te horen krijg dat het misschien geen overbodige luxe is om ook daarin iets rustiger aan te doen. Ik besluit hun advies ter harte te nemen en besluit een paar weken volledig op rust te gaan.

 

Deze rust doet mijn lijf echter geen goed. Ik heb veel gewrichtsklachten en voel me erg stijf. Ik besluit naar de huisarts te gaan en deze klachten voor te leggen. Ik krijg een doorverwijzing naar de reumatoloog. Op dezelfde dag als de afspraak met de reumatoloog heb ik ook een afspraak bij de dermatoloog. Sinds mijn man ziek geworden is, kom ik hier elk halfjaar op controle voor mijn moedervlekken. Ik heb er een heleboel en er zijn er de afgelopen jaren al een aantal weggehaald. Ik heb een moedervlek op mijn linkerschouder en ik vertrouw ‘m niet. De dermatoloog vindt gelukkig mijn gevoel hierin heel belangrijk en stelt voor om ‘m weg te halen. Hij verwacht er niets van, maar om mij gerust te stellen wordt een afspraak gemaakt om ‘m te verwijderen.

 

Bij de reumatoloog worden ook allerlei onderzoeken gedaan. Ik heb geen klassieke reumaklachten, wel ben ik behoorlijk overbelast en zijn alle pijnpunten die bij Fibromyalgie horen bij mij ruim aanwezig. Ik krijg de diagnose Fibromyalgie en de reumatoloog legt uit dat er een mogelijkheid is voor een revalidatieprogramma. Dit zou in het ziekenhuis plaats kunnen vinden of bij het revalidatiecentrum van Heliomare in Wijk aan Zee. Tijdens dit revalidatieprogramma leer je over het ontstaan van de pijn, het in stand houden van de pijn en hoe je ermee om leert gaan. Ik besluit dat ik mijn traject in Heliomare wil volgen. Heliomare staat al jaren bekend als een goed revalidatiecentrum en ik vind het de moeite waard om hiervoor 2x per week naar Wijk aan Zee te rijden. Door de huisarts word ik aangemeld bij Heliomare en ik hoor dat er na de zomer een nieuwe groep gaat starten.

 

Als ik terugkom bij de dermatoloog voor de uitslag van mijn moedervlek blijkt deze helaas niet goed te zijn. Ik schrik enorm, nog niet eerder heb ik een Melanoom gehad en dit is nu wel het geval. Ik weet dat een Melanoom dodelijk zou kunnen zijn en er schieten direct weer allerlei scenario’s door mijn hoofd. Mijn onrust leg ik uit aan de oncoloog als ik in het ziekenhuis kom voor het voorbereidende gesprek op de operatie. Gezien de situatie waarin ik met mijn man gezeten heb, begrijpt hij mijn onrust en wordt er voor de zekerheid een PET/CT-scan gemaakt. Gelukkig is hier helemaal niets op te zien. In april 2017 word ik geopereerd, de huid rondom de plek waar de moedervlek gezeten heeft wordt ruimer weggesneden en in mijn oksel wordt de Poortwachtklier weggehaald. Mochten er uitzaaiingen zijn, dan gaat dit altijd via deze klier. Een week later krijg ik de uitslag en zijn er gelukkig geen uitzaaiingen.

 

In mei 2017 krijgt mijn dochter een telefoontje van haar beste vriendin, het gaat bij haar thuis dusdanig slecht dat ze per direct uit huis moet. Ze logeerde al regelmatig bij ons, dus bij ons is het een bekende plek. Diezelfde middag komt ze al bij ons. In het begin moeten we uiteraard allemaal aan elkaar wennen, maar al snel gaat het allemaal prima. In de zomer van 2017 gaan we met z’n drieën op vakantie. Pas na 3 maanden wordt ons gezin gescreend. Hier wordt de conclusie gesteld, dat mijn gezin te zwaar belast is om een pleegkind op te vangen en er wordt verteld dat mijn pleegdochter eigenlijk per direct weg moet. Dit geeft veel onrust en we vragen uitstel tot december, omdat dan opnieuw door de rechter bekeken wordt of ze dan weer terug naar huis mag.

 

Ondertussen begint bij ons allemaal het dagelijkse ritme weer. De meiden gaan beiden naar de vierde klas van het voortgezet onderwijs, mijn dochter komt in haar examen jaar, haar vriendin volgt een ander niveau en hoeft nog geen examen te doen dit schooljaar. Mijn revalidatietraject start tegelijk met de school van de meiden. Op maandag en donderdag rij ik 15 weken lang naar Wijk aan Zee op en neer voor mijn revalidatietraject. Het revalidatietraject is behoorlijk intensief en thuis beginnen de spanningen op te lopen. Op een gegeven moment geeft mijn pleegdochter bij mij aan dat ze niet langer dan december bij ons wil wonen, omdat ze zelf ook merkt dat de spanningen oplopen en ze wil mijn dochter niet “in de weg lopen” in aanloop naar haar eindexamen.

 

Ik licht de pleegzorginstelling en jeugdbescherming hier meerdere malen over in, maar pas in november krijg ik respons op mijn e-mails. Er is een nieuwe dame, die de casus van mijn pleegdochter gaat behandelen. Zij is naar mij zeer kortaf en geeft mij weinig informatie over de stappen die nu genomen gaan worden. Tijdens de een na laatste revalidatie dag in Heliomare word ik gebeld door de pleegzorginstelling. Ze legt uit dat ik niet moet schrikken, maar als ik thuiskom is mijn pleegdochter uit huis gehaald.

 

Deze hele situatie heeft veel indruk op mij achter gelaten. Met heel mijn hart heb ik de vriendin van mijn dochter opgevangen. Het feit dat de jeugdbescherming zo met haar cliënten omgaat is ronduit belachelijk. Ze heeft bijna 8 maanden bij ons in huis gewoond en er is bijna niet naar haar omgekeken. Het zo plotseling bij ons uit huis halen, heeft ons drieën behoorlijk beschadigd. Ik merk ook dat ik mijzelf persoonlijk aan de kant gezet voel. Ik kreeg het gevoel dat ik een crimineel was, omdat ze haar zonder overleg uit huis gehaald hadden, alsof ik haar mishandelde. Mijn persoonlijkheid heeft weer een extra deuk opgelopen….

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

mick
9 maanden geleden

Hallo,

weer een statie verder gelezen!
Mijn dochter, werd op haar 17 jaar ook opgenomen met psychische problemen, borderliner was de diagnose, later kwam er nog HDAD bij.
Gelukkig, werd ze ook geholpen, nu woont ze bij ons boven in, een eigen verdieping, waarvoor ze zelf verantwoordelijk is!
Eten mag ze zelf in onze keuken maken, of wij koken mee voor haar, maar dan moet ze het wel vooraf melden!
Zij heeft zelf in avondschool haar studie's beƫindigd en is goed geslaagd, sinds dien heeft ze altijd werk!
Nu heeft ze een vaste vriend, maar woont nog hier, ik wil dat zo houden, voorlopig, niet als controle , maar om te voorkomen dat ze weer wordt buiten gegooid en wij, haar midden in de nacht moeten gaan halen, wat voor mijn man een groot probleem is, dan is zijn vaste structuur doorbroken en die heeft hij nodig, ik kan al heel lang geen auto meer rijden en moet mijn man dan altijd weer dwingen om toch met me haar te gaan ophalen! Nu, kan ze elk moment altijd terug hier thuis komen en moeten wij daar niet meer voor zorgen! Zij is ook in behandeling geweest bij een heel goede psychiater, (ik weet niet of ze nu nog gaat en ook niet of ze, over haar drank en drugs problemen heeft verteld) Maar sinds ik dat van me heb afgezet, en ze zelf voor haar beslissingen laat instaan en verantwoordelijk te zijn, gaat het met mij beter, en kan ik er, voor mijn man zijn, die mij nodig heeft!