Hoe het begon...

Gepubliceerd op 1 januari 2018 15:00

In deze blog vertel ik over mijn man, hij kreeg op 31 jarige leeftijd zaadbalkanker. De prognoses voor zijn ziekte waren heel gunstig, helaas pakte het in zijn geval helemaal verkeerd uit en kreeg hij uitzaaiingen die nog maar 3x op de wereld voorgekomen waren. Na 8 jaar vechten is hij gestorven. Ik probeer in deze blog, onze rollercoaster zo goed mogelijk te vertellen.

 

Het is 1994, ik ben 19 jaar en in een kroeg in Hoorn leer ik mijn man kennen. Al snel vinden we elkaar meer dan leuk en krijgen we een relatie. Begin 1995, gaan we samenwonen in de woning van mijn man. Hij is net terug van een wintersportvakantie en hij heeft z'n duim gebroken. We wonen in niet zo'n leuke buurt, dus we besluiten samen een huis te gaan kopen. In de zomer van 1995 kan ons geluk niet op en vinden we ons droomhuis. We trouwen in 1998 en in 1999 wordt onze liefde bekroond met de geboorte van een prachtige zoon. 

 

Acht weken na de geboorte van onze zoon ontdekt mijn man een knobbel in zijn zaadbal. Het is groot feest in de stad en we besluiten de volgende dag naar de huisarts te gaan. Eenmaal bij de huisarts, wordt hij helemaal onderzocht. Wat de huisarts het meeste zorgen baart, is dat mijn man geen pijn heeft. Na contact met het ziekenhuis, worden we per direct doorgestuurd naar de Uroloog.

 

De Uroloog doet verschillende onderzoeken, waaronder een echo. Op de echo blijkt inderdaad duidelijk een vergroting van de bal te zien. Twee dagen later wordt mijn man geopereerd en de bal wordt met zaadleider en al verwijderd en opgestuurd. De Uroloog vertelt ons dat de operatie goed gegaan is en dat het er goed uit ziet en dat we over 10 dagen terug moeten komen voor de uitslag.

 

De uitslag blijkt echter niet goed te zijn. Mijn man heeft zaadbalkanker, allerlei scenario's schieten door ons hoofd, ziet hij zijn pasgeboren zoon opgroeien, zal hij de kanker zal overleven? De Uroloog stelt ons gerust, zaadbalkanker is heel goed te behandelen en we zijn er snel bij, er blijken gelukkig geen uitzaaiingen te zijn. We gaan naar het AMC om zaad in te laten vriezen omdat er in oktober gestart wordt met de bestralingen. In het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis beginnen 2 hele lange weken van bestraling en constant ziek zijn.

 

Na de bestraling is verdere behandeling niet nodig en hoeven we alleen nog op controles te komen. In maart 2001 raak in spontaan in verwachting. We zijn beiden zeer verrast, maar vooral blij. De kans was erg klein dat ik op natuurlijke wijze nog zwanger zou raken. In december wordt onze dochter geboren. De blijdschap is helaas maar voor 1,5 week. Op een nacht wordt mijn man wakker en hij merkt dat de kracht in zijn benen bijna weg is en moet op handen en knieën over de grond kruipen om naar het toilet te komen. De volgende ochtend is al zijn gevoel verdwenen, hij kan nu geen stap meer verzetten, zelfs op zijn knieën zitten gaat niet meer. Ik besluit om de huisarts te bellen, hij komt direct langs.

 

Na wat neurologische onderzoeken blijkt dat het foute boel is en hij belt met het ziekenhuis. De Neuroloog wil mijn man direct zien. Op datzelfde moment is de wijkverpleegkundige bij ons thuis om onze dochter te wegen en te meten, ze was nl. erg klein bij haar geboorte en kon zichzelf slecht warm houden, dus werd ze een paar keer per week thuis gewogen en gemeten. De wijkverpleegkundige blijft bij de kinderen tot mijn moeder er is en ik ga samen met de buurvrouw met mijn man naar het ziekenhuis.

 

In het ziekenhuis worden weer diverse onderzoeken gedaan. Mijn man voelt vanaf zijn borst tot zijn tenen helemaal niks meer en reageert dus ook op geen enkele prikkeling. Er wordt besloten een MRI-scan te maken.  De volgende ochtend krijgen we te horen dat hij een uitzaaiing heeft, het blijkt dat een tumor, hoog in z'n ruggenwervel, de zenuwbanen platdrukt, hij heeft een dwarslaesie. Diezelfde dag start een nieuwe reeks van bestralingen in het AvL. In januari wordt gestart met een chemotherapie. Na 5 maanden chemotherapie in combinatie met bestralingen keert langzaam het gevoel in mijn man z'n benen terug. Samen met de fysiotherapeut van het AvL wordt keihard gewerkt aan mijn man z'n revalidatie en uiteindelijk heeft hij helemaal opnieuw leren lopen.

 

Langzamerhand beginnen we ons leven weer op te pakken, we gaan met regelmaat op controle naar het ziekenhuis en alles lijkt goed te gaan. Totdat mijn man in de zomer van 2005 last krijgt van z'n bovenbeen, hij geeft aan dat het een gebied is, ter grootte van een postzegel en hij wil eigenlijk niet naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Ongeveer 2 maanden nadat hij de pijn constateerde, breekt spontaan z'n bovenbeen doormidden. Een operatie, bestralingen en chemotherapie volgen. Vanaf dat moment blijft het rommelen met mijn man z'n gezondheid. De kanker komt op allerlei plekken terug en z'n conditie gaat enorm achteruit.

 

Wanneer hij in mei 2007 te horen krijgt dat de kanker zich verspreid heeft door z'n hele lichaam, is de hoop op herstel volledig verdwenen. De komende maanden staan in het teken van genieten en zo lang mogelijk leuke dingen doen. In september 2007 gaat mijn man heel hard achteruit. Hij kan niet meer lopen, valt regelmatig uit bed en heeft enorm veel pijn. Samen besluiten we dat een opname in het Hospice onvermijdelijk is.

 

Uiteindelijk is mijn man maar een week in het Hospice geweest en is hij op 29 september 2007 overleden na een strijd van 8 jaar, aan de gevolgen van zaadbalkanker.

 

IMG_3839-4.jpg


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
9 maanden geleden

Prachtig.....😥

Mick
9 maanden geleden

Goed, dat je dit van je af kan schrijven,ik zelf, ben nu 66 jaar, heb heel veel meegemaakt in mijn jeugd, oa mijn vader door hartaderbreuk verloren toen ik net 9 jaar was, en het 10 kind juist een maand oud geboren was, ik zelf was 4de oudste!
Mijn leven was toen stil blijven staan! Ik had heel veel school problemen, (nu weeet ik dat ik dyslextie en dysorthographie had, maar dat was toen nog niet gekent!
Toen zijn ook mijn gewrichtsklachten begonnen, maar er werd geen rekening mee gehouden, ik was gewoon, een lastig, dom en een aandacht vragend kind, dat men gewoon moest negeren!
Eens ik werk had, als kinderverpleegster, werd mijn leven beter, maar altijd met pijnen (die altijd genegeerd werden)
Ik ben gelukkig getrouwd, gestopt met werken om er voor mijn kinderen te zijn als moeder, weer heel gelukkig maar enorm veel pijn, tot ik via huisarts in 1994 bij een reumatoloog kwam! Na veel uitsluitsel onderzoeken, werd Fibromyalgie vastgesteld!
Kine en massage kwamen in mijn leven, naast het volledig werken voor mijn gezin, fysieke en emotionele opvang, met verschillende kinderen met leerproblemen (dyslexie werd vastgesteld) ik herkende mijn schoolproblemen er in en ook bij mij werd dyslexie vastgesteld!
mijn leven gaat door met zorgen voor mijn man en gezin en heel veel vrijwilligerswerk, om me ook nuttig te voelen, want een huismoeder, werkt niet werd mij altijd meegegeven, en heeft ook geen recht op geld!
in 2001 kreeg ik een heel zware depressie!
Door de begeleiding van mijn psychologe, begin ik alles van me af te schrijven, dat helpt me (ik doe dat in poëzie vorm)
Mijn pijnen verergeren, ik kan mijn gezin nog amper helpen op fysiek gebied, maar moet wel! Want mijn pijnen zitten volgens artsen tussen mijn oren!
Dan sterft mijn schoonvader, en schoonbroer krijgt darmkanker (broer van mijn man) er wordt gezegd dat dit erfelijk is, alle familieleden van mijn man (broers dus) moeten zich laten screenen! Mijn man doet dit niet, al hoe wel ik één en een half jaar heb aangedrongen, dan krijgt mijn man ook darmproblemen, er wordt kanker vastgesteld, met gevolg, operatie en chemo, ondertussen gaat het met zijn broer bergafwaarts en wordt er bij diens zoon autisme vastgesteld, daar ik zelf verpleegster ben, ga ik op zoeken en ik zie een heel beeld van mijn man, puzzel stukken vallen op zijn plaats, ik spreek hierover met mijn psychologe!
Gelukkig is alles met mijn man nog in orde gekomen, maar zijn 4 jaar jongere broer is gestorven aan darmkanker! Ondertussen zijn al mijn kinderen gescreend, zij moeten dit om de 5 jaar herhalen! Ik zelf, zit nu in een rolstoel, door jarenlang, zowel fysiek als mentaal over mijn grenzen te gaan!
Dus, schrijf van je af, ik doe dit ook nog altijd, als ik het nodig heb ga ik ventileren bij mijn psychologe, die mij al 20 jaar volgt en helpt!
Bewaak uw grenzen heel goed, als uw lichaam rust vraagt, luister er dan naar, wat ze je ook zeggen, jij kent je zelf het best!
Zo voorkom je, dat jij, in mijn situatie beland!
Voor mij, is dit nu mijn voornaamste taak, mensen met fibro waarschuwen, dat dit wel echt is en een oorzaak heeft! namelijk overbelasting van je hele systheem, door altijd weer verder over je grenzen te gaan!
Als ik dat maar op tijd had geweten! Nu is men volop aan een verklaring voor mijn probleem en een oplossing te zoeken, Ik heb het voorbije jaar zeker 6 specialisten moeten bezoeken voor onderzoek! Blijkbaar ben ik HSP (Hoog Sensitief Persoon) Nu lees ik hier boeken over en ja, ik ben dat!
Ik wil u geen angst aanjagen, ik ben enkel bezorgd, en wil er zijn voor u, om te voorkomen dat het met jou erger wordt! Ik wens het niemand toe, om zo te moeten leven! Mijn missie is nu, andere mensen met Fibro, mijn verhaal doen, om hen te laten weten dat het een signaal is van je lichaam! Draag goed zorg voor u zelf! Ik wens jou heel veel sterkte, goede moed, succes en schrijf het maar van je af! Voor mij werkt dit, maar ik moet nu noodgedwongen alles stop zetten wat fysiek werken betreft, maar voel me heel wat beter in mijn vel nu! Had ik maar iemand gehad, die mij dit alles vooraf had kunnen zeggen! Nu tracht ik, door dit te doen anderen te helpen! Voor me zelf blijf ik wel optimist, en doe alles wat ik nog zelf kan, ook er zijn voor mijn lieve man!