Home » BLOGS » Op het nippertje.

Op het nippertje.

Gepubliceerd op 2 juli 2018 21:55

Ik zat een beetje nonchalant TV te kijken en was voor mijn zoon een aantal bestellingen aan het doen via mijn laptop, dat ik mij opeens bedacht dat het vandaag maandag en dus blogtijd is.... Wat was er ook alweer de afgelopen week, ik ben nog zo vol van de drukke dag van gister, dat ik echt even moest graven en dan was er toch weer genoeg om over te schrijven.

 

Vorige week heb ik verteld dat ik bezig was met een e-mail naar mijn projectbouwer, die heb ik inderdaad vorige week maandag verstuurd en naar aanleiding van deze mail heb ik dinsdag even telefonisch contact gezocht. Er waren vorige week een aantal dingen voorgevallen en daardoor waren er sommige afspraken niet nagekomen. Hierdoor was mijn vertrouwen gaan wankelen en begon ik in paniek te raken. Want waar het constant nog ver weg lijkt naar 27 juli, begint het nu toch al wel steeds dichterbij te komen. Het telefoongesprek is oké verlopen, er is mij verteld dat ik er echt op moet vertrouwen dat het tegen die tijd klaar is, ze weten wat ze te doen staat en voor welke datum. Wel kreeg ik de mededeling dat de schilder afgelopen week op vakantie was, dus waarschijnlijk konden ze niet heel veel doen. Ik ben er daarom bewust niet naartoe gereden de afgelopen week en ben van plan om pas eind deze week weer met een auto met spullen heen te gaan en eens polshoogte te gaan nemen hoe het er nu voorstaat.

 

Dinsdag uit de GGZ vandaan ben ik direct doorgefietst naar de school van mijn zoon. Met regelmaat wordt zijn Ontwikkeling Perspectief Plan besproken, zo ook nu. Over het algemeen doet hij het prima op school en worden zijn contacten steeds beter. Op het ogenblik loopt hij stage in een redelijk groot bedrijf wat kozijnen produceert. Al een tijdje geleden had ik van zijn mentor en persoonlijk begeleidster gehoord dat hij niet lekker in zijn vel zat. Hij was agressief op school geweest en at slecht. Mijn zoon vertelde mij zelf ook dat hij weer regelmatig last had van zere benen. Dit heeft hij al vanaf z’n tweede jaar ongeveer. Het komt heel vaak bij hem voor als hij spanningen heeft die hij niet goed kan verwerken, dit kunnen zowel positieve als negatieve spanningen zijn, dat hij in de avond of nacht pijn krijgt in zijn benen. Ik zal wat nachten met hem opgezeten hebben. En de artsen maar vertellen dat hij gewoon groeipijnen had. Nou, ik wist wel beter. Hij is enorm lang, maar die zogenaamde groeipijnen kregen een patroon en ik had op een gegeven moment in de gaten dat het een probleem was met de verwerking van spanningen.

 

Voor nu kon ik vrij snel een optelsom maken, agressie, slecht eten, zere benen en zich afsluiten. Er was meer aan de hand. Wat bleek, hij had wat problemen met z’n vrienden en vriendinnen, er waren een aantal mensen oneerlijk geweest en hij vond een meisje heel erg leuk, maar dat liep ook anders. Tevens heb ik al eerder geschreven dat hij gaat verhuizen. Dat is natuurlijk fantastisch, maar het wordt pas het eind van het jaar, dus lang de tijd om je druk te maken….. En als laatste was er inderdaad iets aan de hand waar ik al bang voor was. De stageplek waar hij nu is, is helaas te hoog gegrepen. Ik was er al een beetje bang voor aan het begin. De stageplek is bij de vader van z’n beste vriend en hij heeft daar al regelmatig geholpen met werkzaamheden, maar dit was altijd ’s nachts en niet tijdens productietijd. Zijn vriend werkt namelijk niet overdag in de drukte. Als je gaat stagelopen, kan dat natuurlijk niet ’s nachts, dus mijn zoon draaide volop mee in het productieproces. En dit bleek te hoog gegrepen, zijn kwaliteiten doen helaas afbreuk aan zijn snelheid en waar productie gedraaid moet worden, moet snelheid gemaakt worden. Hier kan hij helaas niet aan voldoen, dit bleek ook bij een stage van een tijdje terug toen hij in het distributiecentrum van een supermarkt stage liep. Een verdrietige constatering, waarbij vanuit school altijd gedacht werd dat hij uit zou stromen naar “gewoon” betaald werk, is het nu een ander geval. Het zal beschut betaald werk gaan worden. En dus veel minder mogelijkheden. Het belangrijkste is zijn gemoedstoestand en daarmee ook zijn lijf. Maar het is wel even anders dan gehoopt. Zelf is hij er niet zo van onder de indruk, dat hij een niveau lager aan het werk zal gaan en daar ben ik blij om.

 

Woensdag heb ik een heel lang intake gesprek gehad bij de PEAC (Persoonlijkheidsstoornis-Eetstoornis-ADHD-Complexiteit) van de GGZ. Het was een heftig interview van ruim 2 uur lang over wie ik ben en hoe ik functioneer en hoe ik reageer. Maar vooral over mijn gedachten en gevoelens en wat er gebeurt met bepaalde reacties of gebeurtenissen. Het is heel heftig om hardop uit te spreken wat er precies in mijn hoofd gebeurt. Ik schrijf hier ook wel het een en ander, maar ook niet alles. In het interview wilde ik wel echt alles vertellen, zodat zij mij het beste leren kennen en mij daardoor beter kunnen helpen. Ik heb in elk geval aangegeven dat ik graag MBT zou willen volgen. Dit is Mentaliseren Bevorderende Therapie. Onderstaand een korte algemene uitleg en doel van de behandeling.

 

“Algemeen
Mentaliseren houdt in, dat u uw eigen gedrag en dat van anderen kunt begrijpen en verklaren vanuit achterliggende gevoelens, gedachten, behoeften en motivatie. Dit is een ambulant MBT-behandelprogramma voor mensen die dat (met momenten) erg moeilijk vinden. Dit kan problemen geven in bijvoorbeeld intieme relaties of onveilige/spannende situaties. Mensen die hier moeite mee hebben, kunnen bijvoorbeeld reageren met woedebuien, controleverlies, middelengebruik en/of zelfbeschadiging. Op zulke momenten verliest iemand het (mentaliserend) vermogen om zich beweegredenen te kunnen voorstellen achter gedragingen en uitingen van anderen en zichzelf. Dit gebeurt vaker onder stress en in relaties met anderen.

Doel
Het doel van Mentaliseren Bevorderende Therapie is het bevorderen van inzicht hoe u over uzelf en anderen denkt, wat u voelt en ervaart in de interactie met anderen en hoe dat uw reacties op anderen bepaalt. Dit wordt aangevuld of geaccentueerd met uw eigen behandeldoelen. Om dit doel te bereiken, geldt de grondregel dat men tracht zo vrijuit mogelijk woorden te geven aan dat wat in hen omgaat.”

 

Het lijkt mij een hele geschikte therapie voor mij en het is ook iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. De therapeuten van de dagbehandeling hebben mij op deze therapie gewezen en ik hoop dat als ik eenmaal in het team besproken ben na mijn gesprek van afgelopen woensdag, dat ik kan starten met deze therapie. Ik zou zo graag wat “normaler” willen reageren en wat minder heftig in het leven willen staan.

 

Donderdag ben ik niet naar de therapie van de GGZ geweest. De woensdagochtend had er behoorlijk ingehakt, ’s middags was ik nog bij de fysio geweest en zowel mijn lichaam als geest hadden even geen puf. Daar kwam bij, dat ik ’s middags al eerder naar huis moest omdat mijn WMO thuishulp zou komen en dan moet ik thuis zijn. En een andere reden was, dat mijn dochter mee wilde gaan sporten, dus dat was ook wel even leuk.

Vrijdag heb ik het de hele dag rustig aan gedaan, omdat we vrijdagavond naar Jurassic World zouden gaan. We hebben een leuke avond in de bios gehad samen met mijn zoon, dochter en mijn zus. Uit de bioscoop raakte mijn dochter en ik aan de praat. We hadden een heel goed gesprek. Ze was heel openhartig in het vertellen hoe het op het ogenblik met haar gaat, als ze met vriendinnen uitgaat. Dit was een enorme openbaring en ik was blij dat ze dit met mij wilde delen. Ze heeft het alles behalve makkelijk in het sociale leven. Ze is opgegroeid met alleen mij, dus mannencontact kent ze niet en vind ze ook lastig, met alle onzekerheden die je sowieso al als 16-jarige hebt. Verder merk ik ook dat ze niet alleen naar mij, maar ook naar vriendinnen een serieus hechtingsprobleem heeft. Ik maak mij wat dat betreft best wel zorgen over haar toekomst, zie zit de wereld helaas teveel door mijn ogen en dat wil ik echt niet voor haar. Ik hoop dat het een fase is en dat het straks als ze ouder is en uit de pubertijd dat het zich hersteld, maar voor nu twijfel ik wel. Wel realiseer ik mij heel goed dat het haar leven is en dat ik haar niets kan opdringen qua hulp of iets dergelijks. Maar zorgen als moeder, die heb ik natuurlijk wel.

 

Ik sluit deze blog af met het geweldige nieuws dat mijn dochter gister een Nederlands Kampioenschap Carrousel heeft gereden. Ze zijn als 9e geëindigd van heel Nederland, er deden in totaal 77 teams mee! Wat een enorme prestatie! Geweldig trots!

Het was een lange hete dag en vandaag heb ik mijzelf behoorlijk in acht moeten nemen, morgen weer GGZ en dan weer door!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.