Home » BLOGS » Als je overal alleen verantwoordelijk voor bent....

Als je overal alleen verantwoordelijk voor bent....

Gepubliceerd op 4 juni 2018 18:27

Iedereen kan beamen dat verhuizen een stressvolle tijd is. Ook als je lichaam en geest in goede doen zijn, is het stressvol. Nu is het niet geheel onbekend dat mijn lichaam en geest niet helemaal in goede doen zijn en moet ik ook alles alleen regelen en ben ik overal alleen verantwoordelijk voor. Dit is best een uitdaging......

 

Het was weer een gekkenhuis deze week, hoe verrassend? Het is natuurlijk niet zo raar als je midden in een verhuizing zit. Alleen merk ik wel dat ik qua depressie nog lang niet ben waar ik wezen wil. Zoals ze het heel mooi bij de GGZ zeggen: “je gaat behoorlijk vooruit, maar je bent herstellende, dus doe het nog rustig aan”. En dat is natuurlijk helemaal waar, alleen als je in je eentje een verhuizing moet regelen is dat rustig aan nog wel even een dingetje. Daarom ben ik “blij” met mijn 2 dagen dagbehandeling bij de GGZ, dan kan ik op die dagen tenminste een heel klein beetje rust nemen voor mijzelf.

 

Vorige week maandag schreef ik dat de opzichter van de Woningbouwvereniging goed met mij gezind was. Helaas was zijn uitvoerende aannemer dat niet. De klussen die hij voor de woningbouw moest uitvoeren, vond hij soms maar overdreven en was het in eerste instantie ook helemaal niet van plan (ik natuurlijk direct in de stress). Uiteindelijk heb ik vandaag nogmaals gesproken met de opzichter en hij zou alsnog gaan zorgen dat alles voor elkaar zou komen. Het geeft zoveel stress als je overal achteraan moet. Voor elk wissewasje word ik gebeld en moet ik “even” naar de nieuwe woning rijden. Dit is ongeveer 20 minuten rijden vanaf mijn huidige huis, dus dat is best een tijdrovend klusje.

 

Het is natuurlijk ook zo, dat ik nu nog in de opstartende fase zit. Zolang bepaalde zaken nog niet helemaal geregeld zijn, ben je er nog mee bezig, zowel lichamelijk als geestelijk. Wel heb ik afgelopen woensdag een tuinman gehad en met hem besproken hoe we de voor- en achtertuin onderhoudsvrij aan kunnen leggen, zodat ik wel kan genieten van mijn tuin, maar het ook te doen is met mijn pijnlijke lijf. De CBD en THC olie werken nog steeds heel goed en de pijn is lang niet zo erg als het was, maar pijnvrij wordt het natuurlijk nooit en dat realiseer ik mij terdege.

 

Weet je dat het trouwens best lastig is om een project op te zetten, het uit handen te geven en niet te gaan flippen? Afgelopen woensdag nam ik contact op met degene die mijn hele project uit moet gaan voeren. We waren nog niet helemaal rond met de prijs, maar gezien de werkzaamheden had ik wel al besloten dat zij het moesten gaan doen, zodat ik minder stress ervaar van al het regelwerk. Zij hadden van mij ook een budget doorgekregen en we hadden voor de zekerheid alvast donderdagavond een afspraak gepland. Woensdagochtend besloot ik een app te sturen naar de projectbouwer, om te vragen hoever zij waren met de offerte, omdat ik ook nog een offerte had liggen van een andere schilder en die had ik beloofd na het weekend antwoord te geven.

 

Op de vraag van de offerte kreeg ik het volgende antwoord “we hebben ‘m klaar, dus wat mij betreft kan onze afspraak van donderdagavond gewoon doorgaan”. Waarop ik reageerde “echt? Dus wij gaan zaken doen? En kan ik de andere schilder afbellen?” (omdat zij wisten van mijn budget). Toen ik dit bericht stuurde belde ze mij direct op. Het was niet handig om de andere offerte al af te zeggen, maar daar kon zij verder geen duidelijkheid over geven, omdat haar partner dat stuk van de offerte behandelde. Ik raakte hierdoor enorm in paniek en begon direct te ijsberen in de keuken. Ik probeerde nog informatie uit haar te krijgen, ze had de offerte toch wel gezien, hoe kon het dan zijn dat ze mij niet meer kon vertellen etc. Ze besloot dat het verstandiger was als ik even contact had met haar partner, zodat hij het mij beter uit kon leggen. Toen begonnen bij mij de tranen over mijn wangen te lopen. De stress sloeg enorm toe. Ik kreeg direct honderdduizend vragen in mijn hoofd. Wat als zij het niet kunnen? Wat als de kosten veel te hoog zijn? Hoe ga ik ooit een schilder vinden die alles op tijd kan doen? Moet ik dan zelf alles onderling gaan regelen? Gaan ze elkaar niet in de weglopen? Moeten we nu allemaal nieuwe kleuren gaan uitzoeken? En moeten we dus ook allemaal nieuwe gordijnen uit gaan kiezen? Kortom ik was volledig de weg kwijt.

 

De dame die ik aan de telefoon had, had natuurlijk geen idee van de explosie in mijn hoofd, maar ze merkte wel dat ik anders antwoord gaf en uiteraard kon ik mijn tranen in mijn spraak ook niet goed verbergen. Het feit dat ik zwaar overbelast ben, dat alles alleen op mijn schouders rust, dat ik mijn depressie nog niet te boven ben en dat mijn Borderline hoofd direct in de “wantrouw modus” schiet, helpt natuurlijk niet mee en kon zij ook totaal niet weten. Het is ook lastig om hierin beslissingen te nemen, vertel je het wel en krijg je meer begrip of vertel je het niet, omdat het feitelijk niemand iets aangaat?

Uiteindelijk heb ik haar partner gesproken en heeft hij mij bepaalde dingen omtrent het schilderwerk uitgelegd. De prijs die ik door gekregen had van de andere schilder was gebaseerd op mijn inschatting vanaf tekening. Het daadwerkelijke werk is veel meer en daarom ook veel duurder. Hij vertelde mij uiteraard dat ik vrij was om naar die andere schilder toe te gaan, maar dat hij wel twijfelde of hij het echt wel voor die prijs kon doen als hij het project gezien had.

 

De twijfel van verschillende partijen die aan het werk zijn voor mij en dat ik daarin de regie moet houden, om te zorgen dat het allemaal goed loopt en dat niemand elkaar in de weg loopt, maar dat het evengoed op tijd af is, is voor mij op het ogenblik veel te veel. Doordat ik zo emotioneel reageerde op het (voor mij) onzekere telefoontje, geeft duidelijk aan hoe het met mij gaat. Iedereen die mij goed kent, weet dat mijn allergrootste kwaliteit “regelen” is. Ik kan als geen ander plannen, organiseren en zorgen dat alles in goede banen loopt, ook als ik met 5 verschillende bedrijven te maken zou hebben. Maar nu is dat helemaal niet zo. Sterker nog, ik sta met de tranen over mijn wangen als ik maar 1 telefoontje krijg waar ik onzeker van word. Dus ik heb tegen de projectbouwers gezegd dat ik sowieso met hun verder wil en dat we donderdagavond samen de offerte gaan bekijken en eventueel moeten gaan strepen of aanpassen.

 

Uiteindelijk heb ik donderdagavond besloten om hun toch een gedeelte van mijn persoonlijke ik te vertellen en mijzelf kwetsbaar op te stellen. Het voordeel is wel dat ik één van de twee van vroeger ken en de ander heel begripvol is. Ik heb uitgelegd wat er bij mij woensdag gebeurde over de telefoon. Zij vertelde mij dat ze woensdag best wel geschrokken was om mijn reactie. Nu begreep ze het een stuk beter en vroeg ze direct hoe zij het beste naar mij kunnen reageren, zodat ik niet zo overstuur hoef te raken. Ze legde mij uit, dat natuurlijk tijdens zo’n enorm project dingen fout kunnen gaan en dat het dan wel noodzaak is dat niet ik direct slapeloze nachten heb. Met andere woorden; “hoe kunnen wij jou ontzorgen, wat wil je wel en niet weten en wij geven je de garantie, dat mocht er iets fout gaan, dat wij het altijd samen met jou goed op gaan lossen”. Dit was voor mij heel prettig om te horen. Ze proberen echt met mij mee te denken en ervoor te zorgen dat deze stressvolle periode zo goed mogelijk gaat verlopen.

 

Inmiddels hebben wij voor morgenavond nog een afspraak staan om nog een en ander door te spreken en dan kunnen zij aan de hand daarvan een definitieve offerte maken en komt de uiteindelijke prijs naar voren. Ik ben mij ervan bewust dat het niet de prijs gaat worden die ik in mijn hoofd had. Het wordt echt wel een stuk duurder. Veel mensen adviseren mij dan ook, om zelf andere partijen te gaan regelen. Maar dan ben ik degene die de regie moet gaan voeren en daar ben ik gewoonweg niet toe in staat. Het feit dat zij duurder zijn dan ik in mijn hoofd had, is ook een heel groot stuk ontzorgen. In principe heb ik eigenlijk nu 2 personeelsleden die voor mij alles gaan regelen en voor elkaar maken. Zij zorgen dat alles naadloos in elkaar overloopt en dat ik zonder problemen op 27 juli de verhuiswagen kan laten komen. En ja, daar betaal je ook voor. Dus morgenavond gaan we knopen doorhakken.

 

Het is natuurlijk met dit project zo, dat zij niet 100% alles gaan doen. Er zijn wat “kleine” zaken die ik zelf regel. Zo vind ik het bijvoorbeeld veel te duur om mijn schuur, bijkeuken, trapkast en overloopkast door hun te laten schilderen. Moet de schuur ook? Ja, die moet ook, want die is wit geschilderd en je wil niet weten wat voor vlekken er op die muur zitten…… Tevens ga ik met mijn zithoek aan de achterkant zitten en niet aan de voorkant. Dus alle tv en internetaansluitingen moeten omgelegd worden. Het mooiste is natuurlijk als dit allemaal onder de nieuwe vloer door kan. Dus afgelopen zaterdag kwamen de hulptroepen. Mijn dochter ging de schuur en de bijkeuken schilderen, mijn zus de trapkast en de overloopkast, een vriendin van de sportschool kwam helpen schoonmaken en mijn buurman (van waar ik nu woon) is heel handig met internetkabels en zo.

 

Wat was ik blij met hun hulp, maar ook afgelopen zaterdag stond het huilen mij nader dan het lachen. Omdat het mijn huis wordt, gaat iedereen (logisch) aan mij vragen wat er gebeuren moet, of ik bepaalde spullen heb, waar dingen liggen etc. Het huis is natuurlijk leeg en klinkt lekker hol, waardoor elke stem een echo heeft. Nu heb ik normaal gesproken als ik in goede doen ben veel last van prikkels. Maar nu ik helemaal niet in goeden doen ben, zijn de prikkels versterkt maal 100 ongeveer. En vloog het mij allemaal aan zaterdag. Uiteindelijk is het allemaal wel weer geregeld en ben ik met een paar keer heen en weer rijden naar mijn oude huis (was natuurlijk van alles vergeten) weer een beetje tot rust gekomen. De hulp die ik gekregen heb was fantastisch en ik ben enorm blij wat zij allemaal voor mij gedaan hebben. De voegen in de keuken en toilet waren zo ranzig, dat mijn sportvriendin dat allemaal met een tandenborstel heeft schoongemaakt! Geweldig toch?

 

Tussen de verhuisdrukte door ben ik donderdagmiddag ook nog met mijn dochter op controle geweest in het ziekenhuis. Ze is inmiddels 1.81 en heeft een gewicht van 59,5 kilo!!!! Zo onwijs knap! Ze zit voor het eerst in haar leven in het midden van een gezond gewicht. Dus eindelijk niet meer tegen de onderlijn. Ik ben zo onwijs trots op haar en vond dit ook een geweldige mededeling om mijn Blog deze week mee af te sluiten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
14 dagen geleden

Goed van je 👍 dat je jeodrachtgever hebt verteld hoe het in jouw hoofd werkt. Het is niet leuk om te vertellen maar het schept inderdaad begrip.
En het uit handen geven van alles is ook niet makkelijk.
Met het laatste bericht ben ik ook heel blij. Positieve afsluiting. 😃😘