Home » BLOGS » Een lach en een traan.

Een lach en een traan.

Gepubliceerd op 14 mei 2018 20:22

Weer een bijzondere week deze week. Lichamelijke sensaties, psychische uitdagingen en persoonlijke gevoelens....

 

De afgelopen 2 weken heb ik vooral geschreven over de intense pijn in mijn rug. Helaas was de afgelopen week nog niet heel veel beter. Gelukkig gaat het sinds vandaag wel iets beter, ondanks dat ik gister een hele vermoeiende dag heb gehad. Vandaag ben ik ook voor een behandeling geweest bij de holistisch arts. Dit was weer een bijzondere gewaarwording. Mijn vriendin was heel benieuwd hoe dit nou in z’n werk zou gaan en was vandaag met mij mee. Daar was ik heel blij mee, omdat ik tijdens de geluidstherapie ook acupunctuur kreeg en dus de hele tijd op mijn buik moest liggen. Dit was niet heel comfortabel, dus gelukkig was mijn vriendin daar om mij af te leiden. Ik heb allerlei nieuwe middeltjes van hem gekregen om uit te proberen, dus ik ben benieuwd wat het gaat doen. Ook ga ik vanaf morgen starten met CBD en THC olie. Rustig aan, voordat ik roze olifantjes ga zien….

 

Afgelopen dinsdag was ik uiteraard bij de dag therapie van de GGZ, deze dag was erg emotioneel voor mij. De pijn in mijn rug zorgde ervoor dat ik in mijn hoofd weer een behoorlijk aantal stappen terug gedaan had. Ik ben ontzettend blij met de woning die wij toegewezen hebben gekregen, maar het houdt ook in dat er heel veel geregeld moet worden. Ik ben gelukkig wel iemand die goed kan plannen en budgetteren, maar als ik mij zo voel zoals de afgelopen weken dan is mijn energie tot ver onder nul gedaald en komt er niets uit mijn handen. Dit zorgt er weer voor dat ik gestrest raak en bang ben dat ik het allemaal niet op tijd af heb en die stress zorgt uiteraard weer voor spanning in mijn lijf en ja, het antwoord daarop hoef ik niet eens te schrijven. Dus ik heb mijn hoop echt gezet op de nieuwe producten die ik ga gebruiken.

 

Verder heb ik de afgelopen week gelukkig wel wat leuke dingen om handen gehad en ben ik de dagen met veel pijnstilling toch wel goed doorgekomen. Woensdag ben ik bijna de hele dag bij m’n vriendin geweest, heerlijk om samen te genieten van het lekkere weer en over van alles en niets te praten. Zij heeft ook 3 dochters en maakt genoeg mee met die meiden, heerlijk om dat soort gesprekken te voeren. Wij kunnen over onze psychische problematiek ook heel goed praten, we begrijpen elkaar als geen ander. Ik ben heel dankbaar voor deze vriendschap. Ik merk trouwens sowieso dat ik een paar vriendinnen heb met wie ik het ontzettend goed kan vinden. Ze luisteren naar mij, tonen interesse en ik mag mijzelf zijn. Natuurlijk gaan mijn gedachten ook nog vaak met mij aan de haal en vind ik het reuze spannend om dit dan weer te bespreken, maar ook dat gaat mij langzamerhand steeds iets beter af. Stukje bij beetje begin ik mijzelf te kennen, te accepteren en te waarderen, ik ben op de goede weg.

 

Afgelopen vrijdag was de laatste dag van mijn Summer Body Challenge en ik kan met trots zeggen dat ik mijn doel behaald heb. In overleg met de trainster van Fit4lady heb ik dit doel opgesteld. In eerste instantie vond ik het een belachelijk doel, ruim 2 kilo afvallen in 5 weken, dat is toch peanuts? Toch wist zij mij te overtuigen dat het best heel moeilijk is om dit doel te behalen in 5 weken, tenminste als je het gezond wilt doen en geen gebruik maakt van een crashdieet. En ze had helemaal gelijk. In eerste instantie ging het afvallen super goed, maar toch is 5 weken nog best een lange tijd en heb ik het in die periode ook niet altijd even makkelijk gehad. Ook nog af en toe een terugval in de Boulimia, dus het was alsnog een uitdaging, maar met goed resultaat!

 

Al eerder in mijn blog schreef ik dat ik gister een behoorlijk vermoeiende dag had gehad. Het was een bijzondere dag met een lach en een traan. Mijn dochter rijdt carrousel. Dit is paardrijden in een groep van (in hun geval) 16 ruiters op 16 paarden. Ze rijden allerlei figuren op muziek en zijn allemaal hetzelfde gekleed. Gister was de kwalificatiewedstrijd voor het NK carrouselrijden. Als je begint met carrouselrijden dan start je in de 2edivisie, wanneer je hier voldoende punten haalt mag je door naar de 1edivisie en als je daar voldoende punten haalt en uiteindelijk 1ewordt op de kwalificatiewedstrijd mag je het NK rijden. Dit is een hele lange intensieve dag en een evenement wat eens per jaar plaatsvindt. Het stress niveau is mega hoog, omdat die proeven niet eenvoudig zijn (hoe hoger de divisie, des te moeilijker de proef) en omdat je met al je paarden naar “vreemd” terrein gaat en niet elk paard is dan even braaf. Daar komt bij dat alles piekfijn in orde moet zijn, er mag dus niets verkeerd gaan.

 

De dag begon gisterochtend voor mijn dochter om 3:00 uur ’s morgens. Douchen, omkleden en naar de manege waar zij om 4:00 uur moest zijn. Gelukkig begon de dag voor mij iets later. Mijn wekker ging om 5:45 uur en ik werd om 6:30 uur opgehaald. De wedstrijd werd gereden in Bunschoten, ongeveer 1,5 uur rijden bij ons vandaan. Eenmaal aangekomen op de bestemming moesten alle paarden gezadeld worden en alle ruiters aangekleed worden in tenue. Zo rond 9:15 uur mocht iedereen zijn/haar paard bestijgen. Juist op dat moment begon het vreselijk hard te regenen en te onweren. Gelukkig reageerde geen enkel paard (en ruiter) op deze onrust. Na het losrijden mochten ze de proef gaan oefenen en zijn wij met z’n allen op de tribune gaan zitten. Om 10:00 uur was het zover, ze mochten de proef gaan rijden. De spanning op de tribune was om te snijden, wij wisten namelijk dat er zeker 7 paarden tussen zaten die zacht gezegd nogal “spannend” waren. Mijn dochter zat bijvoorbeeld op een paard wat regelmatig kan steigeren als ze het spannend vindt. Tijdens de proef waren er inderdaad wat onregelmatigheden en er was een paard dat nogal behoorlijk aan het bokken was. Ook werden er links en rechts wat foutjes gemaakt, maar jeetje wat een immens moeilijk proef reden ze. En wat was het indrukwekkend om die 16 paarden en ruiters zo exact op de muziek van James Bond hun proef te zien rijden.

 

Na de proef werd er buiten uitgestapt en foto’s gemaakt. De spanning was duidelijk te voelen. De groep en commandante (degene die de leiding heeft) waren niet tevreden. Ze waren teleurgesteld dat ze van die stomme fouten gemaakt hadden. Mijn dochter daarentegen was heel positief gestemd, haar paard was tegen alle verwachtingen in super braaf en ze had super lekker gereden en was zo blij als je maar kunt zijn. Ook vond zij dat de proef niet heel slecht ging. Uiteraard hebben we daarna nog bij de concurrenten gekeken en werd de stemming niet heel veel beter. De andere groepen waren best heel goed. Uiteindelijk was de prijsuitreiking om 13:00 uur. De spanning was om te snijden, de groepen worden 1 voor 1 opgeroepen te beginnen met de minste punten. Toen bleek dat ze geen laatste waren, was iedereen zeer uitgelaten. Langzamerhand werden alle groepen opgenoemd, behalve die van hun. Uiteindelijk kwamen ze toe aan de laatste drie. Hun groep was nog steeds niet opgenoemd…. En wat niemand had verwacht, was de meest bijzondere uitkomst, ze waren 1egeworden! De ontlading was enorm bij iedereen en bij veel vloeide de tranen dan ook volop.

 

Zoveel “moeilijke” paarden en fouten en dan toch 1e? Ze konden het niet geloven en wij ook niet. Wat bleek, de moeilijkheidsgraad van de proef was enorm hoog en datgene wat ze goed reden, was enorm goed. Dus op naar 1 juli voor het grote NK met de crème de la crème van Nederland. Hoe stoer is dat? In euforische stemming terug naar de manege om alles op te ruimen. Inmiddels waren mijn pijnstillers uitgewerkt en werd mijn blijdschap overstemd door de pijn in mijn rug die met alle hevigheid terugkwam. Gelukkig had ik geregeld dat ik mee kon rijden, dus hoefde ik zelf niet te rijden. Nu is het zo dat ik enorm wagenziek ben en kwam ik groen en geel terug op de manege. Ik ben daar een beetje in een hoekje gaan zitten om bij te komen van mijn misselijkheid. De stoelen op de manege zijn niet de meest comfortabele dus mijn rug was niet heel blij met mij. Omdat ik ’s morgens thuis opgehaald werd had ik geen vervoer van de manege terug naar huis. Iedereen was volop in feeststemming en er was geen tijd om mij naar huis te brengen. Omdat ik en misselijk was en pijn in mijn rug had, wilde ik graag naar huis. In de stromende regen ben ik alleen naar huis gelopen. Eenmaal thuis gekomen kwamen bij mij de tranen. Pijn in mijn lijf, misselijk, zere voeten van het lopen, verregend en alleen. Ik voelde mij enorm zielig en had op dat moment de meest beroerde Moederdag. Op zich geef ik helemaal niets om Moederdag en hoeven mijn kinderen echt niets voor mij te kopen. En natuurlijk ging die zondag natuurlijk om mijn dochter en haar wedstrijd, maar ik voelde mij toch een beetje alleen. Mijn beide kinderen hebben niets laten horen aan mij omtrent moederdag. En nogmaals ik verwacht geen cadeaus of wat ook, maar ik doe het al jaren alleen en ik heb het niet altijd makkelijk. Toch vind ik (en weet ik) dat ik het best goed gedaan heb de afgelopen jaren en dan is een lief berichtje op Moederdag van je kinderen toch een soort van bevestiging……


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
7 dagen geleden

Een blog met een lach en een traan, vooral dat laatste begrijp ik.

Mariska
7 dagen geleden

En niet even bellen dan??? 🤯😕😳