Home » BLOGS » Moedeloos word ik ervan.......

Moedeloos word ik ervan.......

Gepubliceerd op 7 mei 2018 21:07

Ondanks het heerlijke weer, wil mijn rug nog steeds niet meewerken...... Ook mijn rechter voet en enkel weigeren goede dienst. Pffffffff.........

 

Ik had zo in mijn hoofd om deze week een vrolijke blog te schrijven. Het is prachtig weer en het allermooiste WE HEBBEN EEN HUIS! Alle reden tot een fijne blog zou je zeggen. Helaas kamp ik nog steeds met een enorme rugpijn, afgelopen zaterdag was het zelfs zo beroerd dat ik mijn eigen sokken niet fatsoenlijk aan kon doen en dat ik zelfs het sporten niet kon afmaken. Ik word er zo langzamerhand moedeloos van dat mijn lijf mij constant in de steek laat. Hierdoor gaat het in mijn hoofd ook weer achteruit en begint zo langzamerhand de paniek een beetje toe te slaan.

 

Eigenlijk probeer ik zo leuk mogelijk te doen, door bezig te zijn met ons nieuwe huis. Maar van binnen hangt er een enorme schaduw over mij heen. En daar baal ik zo enorm van, omdat ik oprecht wil genieten van de komst van deze woning. Het gaat eigenlijk precies zoals ik hoopte, 25 mei de sleutel en per 1 augustus uit mijn huidige woning, dus alle tijd om alles te doen. Aan de andere kant moet er ook veel geregeld worden en daar is mijn hoofd helemaal niet aan toe. En in huis moet er ook eens begonnen gaan worden met inpakken, maar mijn lijf is zo pijnlijk, dat het niet gaat. Ik heb ook de energie niet om het samen met anderen te gaan doen. De pijn put mij op het ogenblik volledig uit.

 

Het is goed dat ik toch 2 dagen per week bij de GGZ zit en dat ik dit kan bespreken, al vind ik wel dat het een soort van “normaal” gedrag is op een lijf dat het niet doet. Ik merk ook tijdens het schrijven van deze blog, dat ik er totaal niet met mijn gedachten bij ben. Vandaag heb ik sinds tijden ook weer een enorme vreetaanval gehad en mijzelf helemaal volgestopt met allerlei eten, waardoor ik nu heel erg misselijk ben. En daar baal ik natuurlijk weer van, omdat het zo goed ging de laatste weken. Ik zit nu in mijn laatste week van de Summer Body Challenge en het afvallen ging echt keurig netjes, vandaag zit ik alleen in een enorme neerwaartse spiraal en geloof ik niet zo zeer in mijzelf.

 

Afgelopen donderdag ben ik naar de crematie van mijn 21-jarige neef geweest. Hij heeft op Koningsdag zelfmoord gepleegd, omdat hij niet meer verder kon in het leven wat hij leefde. Mijn oom en tante zijn gescheiden en ik had mijn neef al zeker 15 jaar niet gezien. Het overlijden van een jong iemand en dan zeker op deze manier is afschuwelijk, ik dacht alleen dat ik er niet zo heel emotioneel van zou worden, omdat ik mijn neef dus al 15 jaar niet gezien had. Dat liep heel anders, de foto’s die tijdens de liedjes die gedraaid werden op het scherm voorbij kwamen raakte mij enorm. Mijn neef en mijn zoon lijken zoveel op elkaar, ik vond het ineens heel confronterend. Uit de toespraken die voorgelezen werden kwam veel naar voren dat mijn neef zich “anders” voelde en zich vaak niet begrepen voelde, hij is ook vreselijk gepest en heeft het heel zwaar gehad. Het is zo triest om die beelden te zien en die verhalen te horen. Ik vind het zo jammer dat hij mijn zoon nooit heeft leren kennen, ik denk dat ze veel aan elkaar hadden kunnen hebben. Wel heb ik me gerealiseerd, dat ik blij ben met de vreselijk moeilijke keuzes die ik heb moeten maken en dat mijn zoon helaas niet meer bij mij woont, maar dat ik ook zie dat het nu zo goed met hem gaat en dat het de juiste keuze was. De afgelopen donderdag was een verdrietige dag, maar heeft mij ook laten inzien dat ik het zo slecht nog niet doe…..


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
14 dagen geleden

Wat vreselijk balen Daniëlle 😟