Home » BLOGS » Eindelijk mooi weer!

Eindelijk mooi weer!

Gepubliceerd op 9 april 2018 16:19

Deze week was een week met een goed bericht en minder goede berichten/gebeurtenissen, maar het was ook eindelijk heerlijk lente weer, dus vooral ook het positieve niet vergeten!

 

Waar zal ik eens beginnen deze week? Laat ik beginnen met goed nieuws! Mijn zoon heeft een appartement toegewezen gekregen. Binnenkort gaat hij begeleid zelfstandig wonen. Wat een enorme stap. Volgende week is er een informatie avond georganiseerd en dan krijg ik alle details te horen. Ik heb natuurlijk heel veel vragen. Hoe gaat het met het klaarmaken van z’n avondeten? Eet elke cliënt altijd alleen, of is er ook een mogelijkheid dat ze gezamenlijk eten (ze gaan er met z’n dertienen wonen)? Hoe werkt het met wassen, volgens mij moet hij zijn eigen wasmachine aanschaffen, maar is er dan ook controle op? Wordt er schoongemaakt of moet hij dat zelf doen? Hoe vaak is de begeleiding aanwezig? Is er ’s nachts iemand aanwezig of is er een noodnummer of iets anders geregeld? Allemaal vragen die toch best wel van belang zijn. Mijn zoon is 18, bijna 19 jaar oud, maar hij woont natuurlijk niet voor niks via de zorginstelling en 100% zelfstandig is hij niet. In elk geval is dit een hele positieve stap!

 

Als ik dan toch aan het schrijven ben over mijn ene kind, dan is het ook direct een mooie overgang naar mijn andere kind. Mijn dochter was met mij samen naar de opticien geweest omdat ik een nieuwe bril nodig had (ik ben inmiddels 40+ en kan het allemaal niet zo goed meer lezen…). Zij vond zelf ook een mooie bril en wilde haar ogen ook graag laten meten, ze vond zelf dat haar ogen binnen een jaar tijd behoorlijk achteruit gegaan waren. Haar ogen werden gemeten en vielen niet goed te meten. Met verschillende sterktes bleef ze aangeven dat ze het niet scherp kon zien. Een week later zijn we in de ochtend nog een keer geweest om uitgerust de meting opnieuw te doen. Wederom was het niet goed te meten en ze ziet echt bijna niks meer met haar linkeroog.

 

De dame bij de opticien vroeg of er oogziektes in de familie voorkwamen. Nu weet ik dat het aan mijn kant van de familie niet het geval is, wij zijn wel allemaal brildragend, maar geen bijzondere afwijkingen of ziektes. Mijn dochter heeft het bij mijn schoonfamilie nagevraagd (ik heb geen contact meer met ze) en daar waren ook niet direct oogziektes bekend, maar wel had mijn schoonvader een glazen oog. De reden waarom hij dit had, was omdat hij kanker achter zijn oog gehad heeft en daarom moest zijn oog verwijderd worden. Hier zijn wij beiden behoorlijk van geschrokken, omdat wij natuurlijk niet zo’n goed verleden met kanker hebben. De huisarts heeft vorige week de verwijzing naar de oogarts verstuurd en nadat ik zelf contact met het ziekenhuis opgenomen had, kon de afspraak “al” op 17 april plaatsvinden. Niet zo snel als dat we gehoopt hadden, maar toch wel redelijk snel. Ik heb namelijk een oogkliniek in Heerhugowaard gebeld en daar was de wachttijd 2 maanden, dus dan was 17 april inderdaad redelijk snel. Een hele hoop onzekerheid, laten we maar het beste ervan hopen……

 

Ik heb zelf niet een bijzonder drukke week achter de rug. Afgelopen dinsdag hebben we bij de GGZ een uitzending over PTSS gekeken, dit was heel interessant. Ook was er van die zelfde serie een uitzending over Borderline, die heb ik zelf thuis nog gekeken. In deze uitzending worden 2 mensen geïnterviewd die, in dit geval, Borderline hebben, maar ook een psychiater die uitlegt hoe Borderline kan ontstaan en hoe de wereld tegen Borderliners aankijkt. Ik vond het een heel herkenbare uitzending. Ik herkende veel van wat beide dames vertelden. Via deze link kan je de uitzending bekijken, mocht je het interessant  vinden.

 

Verder was er in de afgelopen week niet heel veel bijzonders, eigenlijk een beetje de standaard dingen, fysiotherapie, sporten, maatschappelijk werk en bij mijn ouders gegeten. Mijn ouders gaan volgende week naar hun vakantiehuis in Frankrijk, dus dan ben ik mijn veilige haventje voor 3 avonden per week kwijt. Omdat ik het lastig vind om goed voor mijzelf te zorgen als mijn dochter aan het werk is, eet ik op de dagen dat zij werkt bij mijn ouders. Dan weet ik tenminste zeker dat ik een goede maaltijd eet en ben ik “onder de mensen” en is wordt mijn Boulimia een beetje beter in toom gehouden. Gelukkig heb ik met de GGZ af kunnen spreken dat ik voortaan 2x per week naar de dagbehandeling kom. Dan is het probleem van het avondeten nog niet opgelost, maar dan kan ik tenminste wel op 2 momenten in de week van me af praten, zonder dat ik iemand daarvoor hoef te bellen. Het is van een aantal mensen in mijn omgeving namelijk ontzettend lief aangeboden dat ik ze mag bellen als ik daar behoefte aan heb of als het niet zo goed met mij gaat, maar in de praktijk werkt dat niet zo. Wat dat betreft waren de vaste eetafspraken bij mijn ouders ideaal.

 

Afgelopen zaterdag heb ik wederom bij mijn ouders gegeten en omdat het van dat lekkere weer was ben ik op de fiets gegaan. Ik heb sinds vorig jaar augustus een elektrische fiets en zij wonen ongeveer 12 kilometer bij mij vandaan, dus dat was goed te doen. Echter op de terugweg ben ik aangereden door een Poolse man op de fiets. Ik zag al dat hij op de verkeerde helft van het fietspad kwam, dus ik had al een aantal keer gebeld en ik was ook goed verlicht. Helaas zag hij mij niet en reed hij vol tegen mij aan. Doordat ik op mijn linkerarm geraakt werd, verloor ik de macht over het stuur en kwam ik met mijn fiets tegen de rand van een stoepje aan en botste ik tegen een hek aan. Het handvat van mijn stuur kwam vol op mijn bovenbeen. Daar ben ik inmiddels een blauwe plek van 20x15cm aan het ontwikkelen. De Poolse man sprak een paar woorden Engels en een paar woorden Duits, dus wij konden totaal geen gegevens uitwisselen. Gelukkig kwam er net na de aanrijding een Nederlands stel op de fiets en zijn zij bij mij gebleven totdat de politie kwam. Uiteindelijk heeft de politie de tolkentelefoon gebeld en hebben we gegevens uit kunnen wisselen. Ik moet mijn fiets helemaal na laten kijken en repareren bij de fietsenmaker en dan moet ik het uitzendbureau bellen waarvoor die Poolse man werkt en dan kan via hun mijn geld terug krijgen. Wat een gezeik allemaal, ik heb verdorie net een nieuwe fiets en wel wat anders aan mijn hoofd dan dit gedoe en daarbij doet mijn lijf ook nog eens vreselijk veel pijn, maar ach, dat kon er ook wel bij.

 

Dus ja….. een lekker weekje was het niet echt. Gelukkig was het afgelopen weekend wel prachtig weer en heb ik nog lekker kunnen genieten van de zon op mijn overheerlijke dakterras en mijn zoon heeft het appartement toegewezen gekregen, dus het was niet alleen kommer en kwel!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
12 dagen geleden

Staat er weer mooi op 👍

Petra
15 dagen geleden

Hè verdorie! Die aanrijding met de fiets kan er ook nog wel bij🤬
Gelukkig kun je ook de positieve dingen zien👍. XXX