Home » BLOGS » En weer een paar stappen achteruit...

En weer een paar stappen achteruit...

Gepubliceerd op 2 april 2018 21:56

Zo denk je dat het beter met je gaat en dan ineens komt die grote zwarte hond weer voor je staan en kan je geen kant op en ben je weer helemaal van je padje af....

 

Wat een vreemde dag om mijn blog te schrijven. Het is natuurlijk gewoon maandag, maar het is tegelijkertijd ook 2ePaasdag en dus zondag. Normaal gesproken heb ik niet zoveel moeite met zondagen, maar met de afgelopen 2 zondagen wel. Het was druilerig weer en de sportschool was 1een 2ePaasdag gesloten. De afgelopen 2 dagen heb ik als een zombie door het huis gelopen. Ik was bekaf, ik heb een vreselijk pijnlijk lijf en mijn dagelijkse ritme is verdwenen. Vorige week ben ik bijna van de trap gevallen en hing daarbij aan 1 arm in het trapgat. Daarbij zijn mijn pezen of spieren enorm opgerekt of misschien zit er zelfs wel een klein scheurtje. Wat het is doet er eigenlijk niet toe, wat er wel toe doet, is dat mijn linker arm op het ogenblik gewoon even helemaal niet meer mee doet. Ik kan m’n arm wel strekken, maar kan ‘m niet rekken. Ik kan m’n schoenen bijna niet aan doen, niets van de grond pakken, m’n jas aandoen is pijnlijk, allemaal van dat soort rottige dingen. Ook voelt het alsof mijn onderarm helemaal bont en blauw is, ik kan geen enkele aanraking erop verdragen, zelfs het laten rusten om m’n schoot is pijnlijk.

 

Deze pijn is natuurlijk heel vervelend, maar wel te verklaren. Dat maakt de pijn niet minder, maar ik kan er wel een soort van vrede mee hebben. Eigenlijk ook niet, maar het voelt in elk geval anders. De rest van mijn lijf is ook heel pijnlijk. De pezen (denk ik) in mijn rechterpols zijn zo gevoelig, dat wanneer ik een iets zwaardere theebeker oppak, dat ik deze niet vast kan houden. Ook het openen en sluiten van mijn hand is pijnlijk, dit typen bijvoorbeeld is nu ook niet de meest ideale houding. Daar komt ook nog eens mijn bizar pijnlijke nek bij. Ik was van de week door een van de trainsters van de sportschool erop gewezen dat ik weer steeds krommer aan het lopen ben, mijn schouders buigen ver naar voren. Dat klopt ook wel, want als ik mijn hoofd op mijn romp wil dragen, dan lukt dat niet omdat mijn nek en achterkant (onderkant) van mijn hoofd zo zeer doet. Ik ben bij de fysiotherapeut geweest en zij wees mij erop dat ik (blijkbaar ’s nachts) erg aan het kaakklemmen ben. Ik ben mijzelf hier niet van bewust, maar kan het mij goed voorstellen dat ik dit doe. Ik verbijt mijzelf in deze situatie, dat past wel bij mijn aard. Doordat ik mijn kaken zo strak op elkaar klem, zijn mijn kaakspieren enorm verstrakt en buig ik mijn hoofd automatisch voorover, omdat die spieren zo strak staan. Doordat ik voorover buig met mijn hoofd ga ik krom lopen met mijn schouders naar voren en hangt mijn hoofd eigenlijk continu aan mijn nekspieren. Dus dat ik zo ontzettend veel pijn in mijn nek en hoofd heb, komt dus door het klemmen. Ik heb rekoefeningen mee gekregen om voorzichtig mijn kaakspieren en nekspieren op te rekken, dus dat doe ik braaf. Maar jeetje, wat is dat ontzettend pijnlijk. De tranen lopen over mijn wangen als ik mijn hoofd alleen al voorzichtig naar links of rechts draai en dan mijn hoofd moet kantelen om te rekken. Daarna heb ik direct enorme hoofdpijn, maar volgens mij wordt het wel een heel klein beetje beter nu. Wat je in je onderbewust zijn al niet doet met je lijf….

 

De sportschool was gesloten en daardoor kon ik niet in beweging komen, mijn dagritme was verdwenen en mijn lijf was te pijnlijk om een stukje te gaan wandelen of fietsen. Het weer was er trouwens ook niet naar. Dit maakt wel dat ik de afgelopen twee dagen enorm heb lopen piekeren. Ben ik nou zo moe en lusteloos, omdat ik uit mijn dagritme ben en ik niet kan bewegen en mijn sociale contacten mis. Of ben ik nou zo moe en lusteloos, omdat ik nog steeds teveel van mijzelf vraag en komt het er nu uit omdat ik juist even niets doe? Dit soort vragen zal ik mijzelf denk ik altijd afvragen. Ik denk en hoop dat de eerste redenering de juiste is en dat het ook met het vochtige weer te maken heeft. Ik wil er natuurlijk nog steeds niet aan, dat ik misschien teveel zou doen. Ik doe naar mijn idee al bijna niets meer, dus nog minder is geen optie.

 

Dit gepieker, dat lusteloze gevoel, het pijnlijke lijf, zorgt er helaas wel voor dat ik de laatste paar dagen psychisch het gevoel heb dat ik weer terug bij af ben. Waarbij ik vorige week nog dacht dat het qua depressie al best wel weer redelijk met mij ging, op de inmiddels gewone spanningen na, is het de afgelopen dagen enorm bergafwaarts gegaan. Ik voel mij somber, huil veel en zie het allemaal even niet meer zitten. Wat is dat toch irritant dat het lijntje zo ontzettend breekbaar is. Of sterker nog, dat ik zo ontzettend breekbaar ben. Waar is die sterke Daniëlle gebleven? Natuurlijk mag ik van mijzelf best wel een rotdag hebben en de onzekerheid waar wij nu in zitten, daar zou ieder ander ook last van hebben, maar dat zware sombere gevoel……. Ik haat het.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Liesbeth
2 maanden geleden

Ook al kan je nu niet lachen, zet toch een glimlach op je mond en houd dit even vol....echt , het werkt! Sterkte💋💋

Anneke
3 maanden geleden

Snif....😰