Home » BLOGS » Mixed emotions....

Mixed emotions....

Gepubliceerd op 12 maart 2018 15:41

Afgelopen week was een week die weer bol stond van de verschillende emoties. Het is bijna saai om te schrijven, maar ik realiseer mij hierdoor wel dat mijn leven dus inderdaad eigenlijk altijd een rollercoaster is van emoties........

 

Afgelopen week was een week die weer bol stond van de verschillende emoties. Het is bijna saai om te schrijven, maar ik realiseer mij hierdoor wel dat mijn leven dus inderdaad eigenlijk altijd een rollercoaster is van emoties. In mijn blog van vorige week heb ik geschreven dat mijn huis definitief in de verkoop gegaan is en dat er twee bezichtigingsmomenten georganiseerd zouden worden. De eerste was maandagochtend en de tweede dinsdagmiddag. Natuurlijk moest het huis er spik en span uitzien en heb ik de zondag ervoor samen met mijn dochter het hele huis doorgewerkt. Het zag eruit om door een ringetje te halen.

 

Helaas had dit soppen op mijn lijf een minder goed effect en heb ik de hele week ontzettend veel pijn in mijn handen gehad en is mijn lijf heel stijf geweest. Gelukkig was het niet voor niks, want er zijn voldoende kijkers geweest en afgelopen donderdag is ons huis verkocht. Uiteraard nog onder voorbehoud van financiering, maar ik moet er vertrouwen in hebben dat mensen niet een bod uitbrengen op een huis als ze het vervolgens niet kunnen betalen, dus ik ben enthousiast. Het gevoel is wel heel dubbel, ik heb nog geen ander huis gevonden en de huizen die deze week online gekomen zijn, zijn ten eerste niet de plekken waar ik zou willen wonen en ten tweede liggen ze op een locatie waarbij direct heel veel mensen reageren en ik toch niet aan de beurt zou komen. Ik ben wel blij dat ik met de kopers van mijn huis af heb kunnen spreken dat ik per 1 augustus eruit wil en indien ik eerder een andere woning heb, dat de oplevering eventueel eerder kan plaatsvinden. Dit geeft in elk geval een heel klein beetje lucht.

 

Wat mij wel constant bezig houdt, is het feit dat als straks de 4 maanden voor het zoeken van een woning voor mij voorbij zijn, dat dan de woningbouwvereniging voor mij een woning gaat zoeken. Omdat ik in deze gemeente woon, is ook deze woningbouwvereniging verantwoordelijk voor het zoeken van een huis voor mij. En om heel eerlijk te zijn, wil ik niet meer in deze gemeente wonen. Het is een drukke stad en ik heb erg veel last van prikkels, ook mijn dochter geeft aan dat ze liever in een dorp zou gaan wonen. De huizen die in de dorpen online komen, zijn van de woningbouwverenigingen uit die regio en daar heeft de woningbouwvereniging van de gemeente waar ik in woon geen invloed op. Dus ik hoop echt dat ik voor 4 juni zelf een woning kan vinden in een dorp, omdat ik toch bang ben dat wij anders toch binnen deze gemeente moeten blijven wonen. Veel mensen zullen waarschijnlijk denken, waar maak je je nu al druk over, maar bij mij staat die radar in mijn hoofd nou eenmaal niet stil. Het is eigenlijk een driedubbel gevoel, natuurlijk ben ik “blij” dat mijn huis verkocht is, maar deze blijdschap is natuurlijk niet alleen maar blij, want ik baal er ontzettend van dat ik mijn huis uit moet. En dan de onzekerheid voor een nieuwe woonplek. Een nieuwe woonplek kan ook een nieuwe start betekenen, maar ik heb ook wel geleerd dat ik zelf altijd mee verhuis naar die nieuwe woonplek en dat ik mijn persoonlijkheid dus ook overal weer tegen kom.

 

Afgelopen woensdag was een hele positieve dag! Ik had dinsdag een prima dag in de groep van de GGZ gehad en dat was al een overwinning op zich. Dus ik begon de woensdag daarom ook heel goed. Ik had samen met mijn dochter een afspraak op de Hoge School van Leiden voor haar tweede intakegesprek. Tijdens het eerste intakegesprek werd haar motivatie en haar cijfers besproken en op basis daarvan zou ze in principe al toegelaten zijn. Maar omdat zij de diagnose ASS en ADHD heeft, was het voor de zorgcoördinator noodzakelijk om een tweede gesprek aan te gaan. In dit gesprek werd besproken of mijn dochter eventueel extra hulp nodig zou hebben of bijvoorbeeld extra tijd bij toetsen. De dames die tegenover ons in het gesprek zaten waren zeer verbaasd dat mijn dochter twee diagnoses heeft en tot op de dag van vandaag nooit extra hulp nodig heeft gehad. Niet op de basisschool en nu op het voortgezet onderwijs ook niet. Sterker nog, ze doet zelfs een extra vak op haar eigen houtje. Natuurlijk zijn er wel wat dingen waar ik mij als moeder zorgen over maak en dat gaat dan met name over plannen en huiswerk maken. Maar ik vind ook dat het tijdens zo’n gesprek niet aan mij is om dat aan te geven. Mijn dochter is heel zelfstandig en weet dondersgoed wat ze wil. En dat is sowieso nooit extra hulp, of anders zijn dan anderen, dus ik ben de laatste die daar iets over zal zeggen. Het was verder een positief gesprek en het “enige” wat ze hoeft te doen is “nog even haar diploma halen”. Dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar ze heeft tegen mij gezegd dat ik alle vertrouwen in haar moet hebben, dat ze weet wat ze doet en wat ze wil en dat ze dat diploma echt wel gaat halen, omdat ze heel graag naar Leiden wil. Ook hierin is nu stap 1 gezet. Ze is toegelaten voor de opleiding Biologisch Medisch Analist in Leiden, stoer hè.

 

Vrijdag was een hele verdrietige dag. De dochter van mijn moeders beste vriendin is op 31 jarige leeftijd overleden en vrijdag was haar uitvaart. Ik had zelf niet heel veel contact met haar, maar ik kon haar wel al haar hele leven en ze hebben vroeger altijd naast ons gewoond. Het is natuurlijk onwerkelijk dat dit gebeurt is. Ze heeft altijd gezond geleefd en goed voor zichzelf gezorgd en dan vanuit het niets een hartinfarct en een dubbele herseninfarct, het is onvoorstelbaar. Er zijn meerdere mensen om mij heen die weten dat het niet zo goed met mij gaat op het ogenblik en er werd mij ook gevraagd of ik dit er wel bij kon hebben, of dat het een beetje langs mij heen ging. Dat vond ik best wel een lastige vraag. Ik moest ineens gaan bedenken waar ik stond. Ik ben dan ook iemand die direct schuldgevoelens krijgt, de stroom van gedachten schiet weer door mijn hoofd. “Ik zit in een depressie, terwijl ik op zo’n moment vind dat ik dat niet mag voelen, het feit dat iemand overlijdt op 31-jarige leeftijd is toch veel erger?” “Kan ik deze emoties erbij hebben, deze vraag roept een schuldgevoel bij mij op, het gaat hier helemaal niet om mijn emoties, maar om de emoties van haar familie die achterblijft.” “Ik was de hele week nog helemaal niet verdrietig geweest, het ging eigenlijk langs mij heen, ook daar voel ik mij dan weer heel schuldig over, want dit onverschillige gedrag heeft zij niet verdient.” En het feit dat ik dit nu allemaal zo opschrijf, is eigenlijk voor mij ook heel lastig, want nu schrijf ik een stukje over het trieste overlijden van een 31-jarige jonge vrouw en dan gaat het toch weer over mijn emoties.

 

Zondag was voor mij een rare dag. Op zondag wordt bij ons in de sportschool altijd de nieuwe steppas aangeleerd en ik kan dan eigenlijk nooit normaal trainen. De nieuwe pas geeft mij zoveel energie, dat ik totaal geen rekening hou met mijn lijf en er vol in ga. Het is ook wel heel prettig om die “oude vertrouwde” energie weer te voelen, maar zodra ik klaar ben met trainen, voel ik direct aan mijn lijf dat ik wederom de grens over gegaan ben. Dit wordt nog wel even een dingetje om dit beter te doseren. In de middag moest mijn dochter paardrijden op de manege. Ze rijdt carrousel, dit houdt in dat 16 combinaties van paarden en ruiters rijden op zelf gekozen muziek, twee aan twee in colonne. Ze rijden diverse figuren en formaties, waarbij een goede dressuur en samenwerking uiterst belangrijk zijn. Het showelement speelt hierbij een grote rol. Alle ruiters moeten exact hetzelfde gekleed zijn en de paarden tot in de puntjes verzorgd. Ik heb dit zelf ook een hele tijd gedaan en kon dit om meerdere redenen niet meer doen. De hoofdreden is mijn Fibromyalgie, ik heb zo weinig kracht meer in mijn handen, dat het onverantwoord is om met zoveel paarden figuren te rijden als ik mijn paard niet meer kan sturen. De andere reden dat ik niet meer kon mee kon rijden met de carrousel is mijn Borderline. Het functioneren in een groep is voor mij ontzettend moeilijk, omdat ik altijd het gevoel heb dat er over mij gepraat wordt of dat mensen tegen mij zijn. Dit heb ik eerder nooit hardop uitgesproken, dat dit een van de redenen is waarom ik niet meer mee doe met de carrousel. De dames uit de groep waarin ik reed weten dit ook niet en we zijn op niet zo’n hele leuke manier uit elkaar gegaan. Ik ben abrupt uit de groep gestapt en heb nooit een goede uitleg gegeven waarom. Zij weten wel van mijn lichamelijke klachten, maar niet dat de Borderline ook een grote rol heeft gespeeld. Ik durf dit tot op de dag van vandaag ook nog steeds niet tegen ze te vertellen, omdat ik bang ben dat ik niet begrepen word. Toen ik zondag op de manege kwam om bij mijn dochter te kijken, waren een groot deel van de dames uit de groep waar ik in zat ook aanwezig. Ik ben nu ongeveer een jaar gestopt en heb ze in de tussentijd een paar keer gezien, meestal verliep dit erg gespannen. Deze keer was dat helemaal niet aan de orde en ik had gelukkig ook helemaal geen hartkloppingen. Ik heb zelfs nog even bij ze gezeten en een wijntje met ze gedronken. Het was voor mij sinds tijden een positieve ervaring op de manege.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anneke
3 maanden geleden

Beetje laat gelezen, maar goed geschreven. 👍

Mariska
3 maanden geleden

Irritant ook he dat je pas doorhebt dat je over een grens bent gegaan pas als het te laat is