Home » BLOGS » In de greep van Boulimia...

In de greep van Boulimia...

Gepubliceerd op 5 maart 2018 14:33

Ik had gehoopt dat ik sterker kon zijn dan de Boulimia. Ik heb vorig jaar 5 maanden lang ontzettend mijn best gedaan om op mijn streefgewicht te komen. Maar helaas is Boulimia sterker, zodra ik mij heel rot voel en er veel spanning is, komt deze klote ziekte weer om de hoek kijken...

 

Wat is dat toch met de psyche van de mens? Ik heb verschillende psychiatrische diagnoses en ik weet dat ze allemaal door elkaar heen lopen. En toch baal ik er zo enorm van dat wanneer ik mij niet zo goed voel, of zoals nu in een depressie zit, alles zo extreem aanwezig is. Bijvoorbeeld mijn Boulimia. Afgelopen zomer ging het zo goed en heb ik met veel pijn en moeite een heel streng dieet gevolgd om mijn “eraan gegeten kilo’s” er af te krijgen. Wat was ik trots in oktober! En nu, nog maar een paar maanden verder, zitten bijna al die kilo’s er weer aan en kan ik mijzelf niet beheersen. De dwang om te eten is zo ontzettend groot en dat is zo frustrerend. Normaal gesproken kon ik het nog redelijk compenseren door veel te sporten, maar mijn lijf is best wel heel erg moe en pijnlijk en ik kan niet alles geven wat ik zou willen. Dus slaat er een soort paniek toe. Mijn hoofd dwingt mij om veel te eten, ik kan het niet loslaten en niet compenseren. Heel voorzichtig probeer ik het er links en rechts met wat mensen erover te hebben, omdat het mij zo bezighoudt. Het risico is natuurlijk dat je dan dingen te horen krijgt die je niet zo leuk vindt. Er wordt bijvoorbeeld gezegd dat ze niet zien dat ik gegroeid ben, of dat ik het makkelijk kan hebben. Maar voor mij gaat het daar helemaal niet om en eerlijk gezegd wil ik dat ook helemaal niet horen. Ik ben boos, verdrietig en enorm teleurgesteld in mijzelf. Nu weet ik dat ik absoluut geen dikzak ben, maar wel bijna 10 kilo zwaarder dan afgelopen oktober en ik had zo mijn best gedaan. Waarom is dat stomme eten altijd zo’n enorm ding.

 

En als ik het dan toch over het door elkaar lopen van psychiatrische diagnoses heb, kom ik vanuit mijn Boulimia direct uit bij de Borderline. Als mensen mij (naar mijn idee) niet zien, niet horen, of mij niet serieus nemen, door bijvoorbeeld opmerkingen te maken als “ben je gegroeid, dat zie je helemaal niet” of “dat kan jij toch makkelijk hebben” dan word ik giftig. Er komen direct allerlei gedachten in mijn hoofd. Over de ander, dat ze niets om mij geven, dat ik er niet toe doe en dat ik niet belangrijk genoeg voor ze ben. Maar ook over mijzelf, wat ben ik een zwakkeling, zie je wel ik ben het niet waard, ik kan ook beter niks zeggen dan word ik ook niet gekwetst etc. Nu ik dit opschrijf ben ik rationeel en is het vreemd om te lezen wat ik schrijf en vind ik mijzelf een enorme aansteller. Maar op het moment dat het gebeurt is het mijn volledige waarheid en kan ik absoluut niet rationeel denken. Gelukkig leer ik steeds beter om niet direct mijn grote mond open te trekken en kan ik mijn reactie binnen houden, waardoor ik minder schade aanricht. Tegenwoordig is het zelfs zo dat ik er later op terug kan komen en goed uit kan leggen hoe het op dat moment voor mij voelde en wat er in mijn hoofd gebeurde. Soms schrikken ze daar wel van, maar gelukkig is het begrip dan meestal wel groter. Dit durf ik overigens niet tegen veel mensen te zeggen, omdat ik vreselijk bang ben dat ze mij raar vinden of dat ik ze kwijtraak. Inmiddels zijn het er gelukkig wel een paar en daar ben ik heel blij om.

 

Vorige week was ik op de dagbehandeling van de GGZ en zat ik in een redelijk grote groep van 8 personen. Zo’n groep is voor mij heel erg lastig, ik denk al snel dat ik buiten gesloten word of dat ze onderling over mij zitten te praten. Dit is natuurlijk niet het doel van het samenzijn in een groep. Je zou je op je gemak moeten voelen en moeten weten dat je alles kwijt kunt. En dat is waarschijnlijk ook wel zo, alleen er heeft in de week ervoor 1 iemand tegen mij in de groep gezegd dat ze hoofdpijn van mij kreeg en dat ze vond dat ik te veel aan het woord was. Nu heb ik inderdaad de neiging om te gaan praten alsof er een enorme waterval over je heen komt en als de verhalen dan niet zo prettig zijn om aan te horen, dan kan ik mij ook wel voorstellen dat het veel kan zijn. Voor mijzelf is het ook niet goed om er helemaal ingezogen te worden. En toch heb ik er last van dat het tegen mij gezegd is. Zoals met alles is het ook hiermee, alles of niks. Dus waar ik vorige week een spraakwaterval was, was ik afgelopen week een stille teruggetrokken persoon.

 

Als zo’n dag bij de GGZ dan voorbij is, vraag ik mijzelf met regelmaat af of dit goed voor mij is. Ik word er namelijk zelf niet vrolijk van dat ik het idee heb dat er complotten tegen mij zijn, of dat ik het idee heb dat er over mij gepraat word, of dat ik het gevoel heb dat ik niet het recht heb om onderdeel van deze groep te zijn. En rationeel gezien (daar gaan we weer) weet ik natuurlijk dat het niet zo is en dat iedereen in deze Acute Dagbehandeling zijn of haar problemen heeft en dat een ieder daar ook anders op reageert. Aan de ene kant ben ik er eigenlijk al weer helemaal klaar mee en heb ik geen zin meer om te gaan, aan de andere kant zou het niet verstandig zijn om niet meer te gaan. Het is een goed gestructureerde dagindeling en ik kom onder de mensen. Als ik heel eerlijk ben, heb ik het ook nog niet een goede kans kunnen geven. De eerste keer dat ik er was, waren wij maar met 2 cliënten, de 2e keer waren we met zijn drieën en kreeg ik te horen dat ik teveel sprak en de laatste keer was ik voor het eerst in een grote groep waar ik nog niemand ken en dus ook m’n draai nog niet gevonden heb. Laat ik het dan toch nog maar even aankijken, voor mij was het doel; gestructureerde dagindeling en onder de mensen komen. En dat lukt wel. Ik heb wel besloten om naar een dag in de week te gaan waar muziektherapie in het programma zit, dan doe ik in elk geval nog iets leuks.

 

Afgelopen week is het ontzettend koud geweest en dat heb ik in mijn lijf behoorlijk gevoeld. Een aantal dagen achter elkaar kon ik bijna niet opstaan van de pijn in mijn rug. Nu was ik ook niet zo handig geweest. Van de week begon het ineens te sneeuwen en heb ik in mijn eentje mijn zware kussenbox naar binnen gesleept, trekken, duwen en draaien met een zware kist in je handen is natuurlijk voor niemand goed. Doordat het zo vreselijk koud was had ik heel veel moeite om mijn lijf warm te krijgen, kachel op 22 graden en een dikke deken op de bank en nog had ik het koud en was ik enorm stijf in mijn hele lijf. Het grote voordeel was gelukkig wel dat er ook veel zonneschijn is geweest en dat werkte in elk geval wel positief op mijn humeur. Laat de lente maar komen!

 

Sinds een week staat mijn huis officieel in de verkoop en is de aanvraag voor bezichtigingen enorm hoog. Op advies van de makelaar komen er 2 bezichtigingsmomenten. Een keer in de ochtend en de andere keer eind van de middag. Zo kan iedereen die interesse heeft de woning bezichtigen en wordt het verkoop bij inschrijving, dit houdt in dat iedereen een bod uit mag brengen voor een bepaalde tijd en dat ik dan samen met de makelaar ga bekijken welke kandidaat mijn woning mag kopen. Wat een bizarre situatie! De huizenmarkt staat op het ogenblik echt op z’n kop. Ik hoop dat het allemaal gaat lukken en dat het voor een fijne prijs verkocht wordt. Qua huurhuizen schiet het helaas nog niet erg op. Afgelopen vrijdag was ik uitgenodigd voor een woning in Opperdoes, omdat ik op plek 9 geëindigd was. Dit was een hele spannende situatie, natuurlijk zijn er nog 8 personen voor mij, maar zo dichtbij ben ik nog niet geweest en in mijn hoofd had ik het huis natuurlijk al helemaal ingericht. Het huis was enorm uitgewoond en het was vreselijk oud, nu kan ik daar wel doorheen kijken, maar dat hoefde in dit geval niet. De nummer 2 van de lijst had ook urgentie en was verplicht om het huis te nemen, dus ik maakte geen schijn van kans.

 

Ik probeer de moed erin te houden en doe onwijs mijn best om het allemaal zo positief mogelijk te blijven zien. Over het algemeen ben ik ook altijd wel spiritueel ingesteld en hou ik mijzelf voor dat dit huis niet geschikt voor ons was en dat het huis wat goed voor ons is, echt wel voorbij gaat komen. De vrieskou is voorbij, de lente komt eraan, ik heb onwijs veel aanloop voor mijn huis, dus genoeg dingen om positief over te zijn!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Mariska
4 maanden geleden

He lieverd.... natuurlijk zien anderen het niet aan je en natuurlijk kun je het hebben maar dat wil nog niet zeggen dat je het ook wilt hebben.
Alles, het eten, depressie, borderline is een strijd, een gevecht en een berg die beklommen moet worden.
Het is niet niks.... wat je hebt me gemaakt, waar je vandaan komt en wat je te wachten staat.... het is ook wel heel veel He?
En dat mensen hoofdpijn van je krijgen.... joh, dan hebben ze wat anders om over te klagen 😉 jij bent heel veel als je ergens nieuw binnen komt.... maar kom op zeg.... je moet ook je verhaal kwijt en dat is nu eenmaal geen kort verhaal! Dus roep, schreeuw en vertel.... het zakt en de mensen die graag dichtbij je willen komen hebben daar best wat hoofdpijn voor over!
Zal ik me anders ook weer aanmelden? Gaan we gezellig samen en zorg ik voor de aspirine 😚

Anneke
4 maanden geleden

Mooi ❤️