Home » BLOGS » Dankbaar.

Dankbaar.

Gepubliceerd op 19 februari 2018 13:19

Sinds mijn website online gegaan is, heb ik veel mooie reacties mogen ontvangen, hier ben ik erg dankbaar voor. De afgelopen week was weer een drukke week waarin weer het nodige voorbij gekomen is. Veel pijn gehad, hyper geweest, blij geweest, maar ook heel verdrietig. Er was in elk geval weer genoeg.

 

Vorige week is mijn website online gegaan en heb ik mijn blogs gepubliceerd. Ik vind het ontzettend fijn dat het zo goed ontvangen wordt. De reacties die naar mij gestuurd worden steunen mij enorm en daar ben ik heel blij mee. Het is nog best wel even een dingetje, een blog schrijven. Ik had nooit bedacht dat ik daarvoor ook een website moest bouwen en je verhaal op papier zetten is toch minder makkelijk dan ik dacht. Het is voor mij heel belangrijk om mijn verhaal te delen en steun te krijgen. In de toekomst hoop ik dat ik, door te schrijven, beter om kan gaan met de beperkingen die ik gekregen heb. Lichamelijk door de Fibromyalgie en geestelijk door de persoonlijkheidsstoornis. Het lastige van je verhaal delen, maar niet ten koste van je kinderen, is het publiceren. Dat is ook de reden waarom ik een account op Facebook aangemaakt heb waar geen foto’s op staan en waar de vrienden van mijn zoon en dochter niet “bevriend” mee zijn. Toch wil ik wel zoveel mogelijk mensen bereiken, omdat ik als we een aantal maanden verder zijn en ik mij als het goed is wat beter voel, een inspiratie kan zijn voor andere mensen die met psychische en/of lichamelijke klachten lopen. Ik ben nog even aan het zoeken hoe ik dat het beste aan kan pakken. Tips zijn welkom.

 

Deze week is een rollercoaster van emoties. Aan de ene kant zuur dat ik mijn huis moet verkopen, aan de andere kant heb ik “iets om handen” en krijg ik er energie van. Datzelfde geldt voor het zoeken naar een andere woning. Stonden we vrij hoog voor een woning in Wervershoof, is het een paar dagen later geen haalbare kaart meer. Ik ben er al achter dat urgentie niet alle deuren opent. En natuurlijk was ik niet zo naïef om te bedenken dat ik direct een huis zou hebben, maar ik ben nogal ongeduldig en heb graag de controle in handen en dat lukt nu niet waardoor ik instabiel ben. De medicijnen die ik vorige week van de GGZ gekregen heb werken gelukkig wel goed, vanaf afgelopen vrijdag heb ik alle nachten doorgeslapen. De eerste paar dagen was ik wel misselijk en suf, maar dat is nu gelukkig over. Dinsdagochtend met sporten was het wel heel bizar. Ik stond eigenlijk op met ontzettend veel pijn in mijn rug en enkels, dus ik begon rustig met de steppas. Een paar oefeningen verder werd ik ineens helemaal hyper. De muziek vloog mij aan en ik had het gevoel dat ik in een trip zat. Nu heb ik nooit eerder drugs gebruikt, maar ik kan mij zo voorstellen dat het op deze manier aan kan voelen. Ik vloog alle kanten op in mijn hoofd en had ineens ontzettend veel energie, de pijn in mijn lijf voelde ik helemaal niet en ik had een opgefokt gevoel. Het feit dat je even geen pijn hebt is natuurlijk heerlijk, maar het gevoel dat je ogen uit je kop stuiteren is wat minder. Ik stond helemaal te trillen van de adrenaline. Gelukkig heb ik fijne medesportsters om mij heen en zijn de trainsters ook oplettend en kon ik weer tot rust komen. Het was wel een eng gevoel, ik had echt het idee dat ik ineens alles kon.

 

Dinsdagmiddag ben ik in het ziekenhuis geweest. Eerst bij de dermatoloog om mijn moedervlekken te controleren en daarna naar de reumatoloog voor de uitslag van het bloedonderzoek en de röntgenfoto’s. Bij de dermatoloog was alles prima, over 4 maanden weer terugkomen. Helaas bij een andere dermatoloog, omdat mijn huidige dermatoloog met pensioen gaat. Dit vind ik erg jammer, al 15 jaar controleert hij mijn lichaam en we hebben best wel een vertrouwensband opgebouwd. Bij de reumatoloog kwam er eigenlijk niks nieuws uit. Er waren geen afwijkingen in het bloed te vinden en er was ook niets te zien op de foto’s. Dat is natuurlijk heel goed nieuws. De keerzijde is wel dat ik het moet doen met mijn lijf zoals het nu is. Ik had aan de ene kant gehoopt dat er iets gevonden was en dat daar nog iets aan gedaan kon worden en dat mijn pijnklachten zouden verminderen. De reumatoloog vertelde dat het nu vooral belangrijk is, om te accepteren, dat dit het is en dat ik mijn levensstijl daar op aan moet gaan passen. Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan…..

 

Ook heb ik dinsdag besloten welke makelaar mijn huis mag gaan verkopen. Diezelfde middag werd ik al gebeld door de fotograaf of er woensdagmiddag foto’s gemaakt konden worden. Dit was wel erg kort dag, maar ik wist ook dat het woensdag nog mooi weer zou blijven en dat is een enorme meerwaarde voor de foto’s. Dus woensdagochtend vroeg de wekker gezet en ik heb het hele huis doorgewerkt en “leeggehaald” het is werkelijk onvoorstelbaar hoe leeg je huis moet zijn voor zo’n fotoreportage. Het vervelende is wel dat ik natuurlijk ver mijn grens over gegaan ben en ik ’s middags uitgeteld op de bank lag met een dubbele dosis morfine. Dan word je toch weer behoorlijk met je neus op de feiten gedrukt dat je lijf toch echt niet meer kan wat het vroeger kon. Als ik donderdagochtend opsta is mijn lijf echt zo ontzettend stijf en pijnlijk dat ik besluit om op een zo laag mogelijk niveau te gaan sporten, in de hoop weer wat soepeler te worden. Ook de dames in de sportschool valt op dat ik een zeer pijnlijk lijf heb, het voelt alsof ik door een cementwagen overreden ben. Na het sporten heb ik mijn tweede afspraak bij de maatschappelijk werkster.

 

Zij merkt op dat ik tijdens het gesprek van “hot naar her” vlieg in mijn verhaal, binnen 10 minuten is ze eigenlijk al heel moe door mijn drukke en chaotische praten. Ze vraagt zich af hoe moe ik moet zijn en of er iemand is die me afremt. Nee, die is er niet en ik ben ook nog zo’n iemand die zich slecht af laat remmen. Ik dender maar door en spring van de hak op de tak en het wordt daardoor een onsamenhangend verwarrend geheel. Dit gebeurt ook in mijn hoofd en ik voel mij echt een verstrooide professor. We bespreken dat ik het heel moeilijk vind om bij instanties zoals de bedrijfsarts of arbeidsdeskundige aan te geven dat ik wel heel stoer lijk, maar dat het eigenlijk helemaal niet goed met mij gaat. Volgens de maatschappelijk werkster is het raadzaam om, naast mijn kenmerken van mijn persoonlijkheidsstoornis en ADHD, ook mijn kenmerken van depressie op te schrijven. Van de GGZ moet ik een signaleringsplan opstellen, hiervoor kan ik deze kenmerken dan ook direct gebruiken. Waaraan kan mijn omgeving zien of ik kan ik zelf merken dat het niet goed met mij gaat? Als ik dit in kaart heb, zou ik theoretisch gezien eerder aan de bel kunnen trekken. Nu is aan de bel trekken niet mijn sterkste kant, dus daar ligt nog een uitdaging.

 

Mijn herkenningspunten van een (naderende) depressie:

  • Ik trek mij terug in huis.
  • Ik verzorg mijzelf niet meer, wil niet douchen of tandenpoetsen.
  • Ik heb moeite met opstaan, ik lig het liefste zolang mogelijk in bed, dan duurt de dag tenminste niet zo lang.
  • Ik ben somber en heb nergens zin meer in.
  • Mijn energie is gedaald tot onder het nulpunt.
  • Ik ben kribbig en snel boos, ik kan zelfs woedend raken om niets.
  • Ik ben verward en weet vaak niet meer wat te doen.
  • Ik eet slecht, ongezond en heel veel, doordat ik mij schaam verstop ik de verpakkingen voor mijn dochter.
  • Ik heb extreem veel last van prikkels, normaal gesproken ben ik prikkelgevoelig, als het echt niet goed met mij gaat heb ik zelfs last van bijvoorbeeld borden die opgestapeld worden of bepaalde muziek.
  • Waarbij ik normaal gesproken actief en ondernemend ben, ben ik tijdens een depressie passief en weet ik niet meer welke weg ik moet bewandelen.

 

Wauw! Ik heb mij niet gerealiseerd dat er zoveel punten naar voren zouden komen. Het geeft nu al inzicht. Het is fijn dat de gesprekken met de maatschappelijk werkster mij hierbij kunnen helpen. Ze is gelukkig een daadkrachtig persoon en kan mij goed terug brengen naar de basis en inzichten geven. Ze heeft een WMO aanvraag voor mij gedaan voor hulp in de huishouding, volgende week hebben wij hier een afspraak over en dan wil ze gelijk kijken of het mogelijk is dat ik op langere termijn ambulant begeleid ga worden, zodat ik regelmatig met iemand kan sparren en dat diegene mij af zou kunnen remmen voordat ik de bocht uitvlieg.

 

Donderdagmiddag ben ik met mijn dochter naar Beverwijk geweest voor een intakegesprek voor haar opleiding. We waren afgelopen vrijdag natuurlijk al in Leiden geweest en na dit gesprek wilde ze graag een keuze maken. Het was een vreemde gewaarwording, ik mocht niet mee naar binnen op gesprek en ik zag duidelijk aan mijn dochter dat ze dit niet zo leuk vond. Haar gesprek was verder wel prima verlopen en ze zou in principe toegelaten zijn voor deze opleiding. Toch gaat ze liever naar Leiden, omdat ze de sfeer daar beter vindt en omdat ze daar alles onder 1 dak hebben. Beverwijk werkt vooral veel samen met Amsterdam en die school vond ze helemaal niet leuk. Nog 1 laatste gesprek in Leiden afwachten en dan is alles rond. Dit geeft positieve energie!

 

Donderdagavond krijgen we de foto’s van de makelaar doorgestuurd. Helaas zijn een aantal foto’s niet wat ik ervan had verwacht. Na een nacht twijfelen en piekeren (ben ik geen zeikerd, ben ik wel reëel met mijn beeld, word ik niet beïnvloed door mijn depressie en zie ik daarom alles negatief) sta ik vrijdagochtend vermoeid op en besluit ik een e-mail naar de makelaar te sturen met mijn bevindingen over de foto’s. Daarna ga ik naar de GGZ, ik heb voor het eerst een dagbehandeling. Eenmaal bij de GGZ blijkt dat een aantal mensen afgezegd hebben en dat we maar met z’n tweeën zijn, dit is erg intensief. Het is fijn om te praten met mensen die ik niet kan verliezen. Ik hoef nu niet bang te zijn dat ik mijn vrienden overbelast. Tussendoor heb ik nog een gesprek met de dame die vorige week mijn intake gedaan heeft en omdat ik nog steeds veel pieker en nog niet heel goed slaap, wordt de Quetiapine verhoogd naar 50 mg. ’s Middags hebben we PMT (Psychomotorische Therapie), het is vreemd om dezelfde therapeut van 7 jaar terug weer te zien. Hij merkt op dat het vervelend is dat we elkaar op deze manier weer tegen komen en dat is exact zoals het is. Voor mijn gevoel ben ik wel weer een beetje terug bij af. Na de PMT bespreken we nog even wat we het komende weekend gaan doen en sluiten we af. Eind van de middag kom ik gesloopt thuis. Psychisch was het een zware dag en mijn lijf heeft toch echt wel een enorme optater gehad van afgelopen woensdag.

 

Zaterdagochtend sta ik niet zo lekker op, ik heb niet goed geslapen. Ik ben nog niet begonnen met de nieuwe medicatie, omdat dit weekend in het teken staat van mijn moeders verjaardag en dan wil ik geen last van bijwerkingen hebben, met het gevolg dat mijn hoofd overloopt van gepieker. Toch ga ik uiteraard wel sporten zoals alle dagen en dit gaat wonderbaarlijk helemaal niet zo slecht. Omdat ik het moeilijk vind om mijzelf te verzorgen ben ik al 2,5 maand niet naar de kapper geweest (normaal ga ik elke maand). Mijn zus en ik nemen, als verrassing, onze ouders mee uit eten zaterdagavond, dus ik vind toch dat ik wel iets aan mijn uiterlijk moet doen. Het feit dat ik mijzelf naar de kapper moet slepen, geeft toch wel aan dat ik mij niet zo goed voel. Het kwartje begint steeds meer te vallen en ik begin het een heel klein beetje te accepteren. Het etentje ’s avonds is een succes! Het is erg gezellig en we zijn sinds tijden niet meer met z’n vieren uit eten geweest. De energie van het etentje is op zondagochtend nog goed te merken. Ik ben enthousiast met sporten en heb er geen moeite mee dat ik ook mijn boodschappen nog moet halen. Toch moet ik erom denken dat ik mijzelf in acht neem. Ik ben geneigd om nu door te draven, omdat ik eindelijk weer eens energie heb. Als ik alles dan direct op maak, lig ik de rest van de week weer voor pampus. Dus ik besluit om tussen de middag even rustig TV te kijken, zodat ik daarna naar de verjaardag van mijn moeder kan gaan.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annemiek
4 maanden geleden

Wow....wat heb je veel gedaan, ik bekken de zaterdag nog eens net, kapper, etentje. Zondag sporten en boodschappen en weer feest.
Bij mij is het per dag 1 ding... vanmiddag naar de stad geweest. Op de fiets. Nu in bed, morgen kan ik niets. Dinsdag boodschappen doen en huishouden ... woe kapot.... mijn fibro is zo hevig, ik loop elke morgen 2 uur krom, jouw blog straalt hoop uit... dankje

Annemiek
4 maanden geleden

Ik ga deze week alles lezen.
Goed van je hoor..
Gr Annemiek

mick
4 maanden geleden

Ik denk, dat ik vandaag, heel je verhaal heb gelezen, ik merk, dat ik zelf daar ook heel veel aangehad heb, nog nooit heb ik zo open mijn relaas gedaan aan iemand persoonlijk! Want ook voor mij, is dit erg privé!
Wat ik je nog wel wil zeggen, is het volgende, ook ik heb altijd heel vel last gehad van nevenwerkingen van medicatie, zoals lusteloosheid , moe zijn, enorm bij komen in gewicht, tot zelfs maag darm klachten!
Momenteel doe ik het met zo weinig mogelijk medicatie, maar veel rust en ontspanning, maar ik weet en zie ook in, dat jij, nog lang niet in deze situatie kan zijn, omdat uw levenssituatie nog lang niet optimaal is, en jij nog met heel veel zorgen zit!
Weet echter, dat ik dit ook allemaal heb doorworsteld en er toch redelijk goed (mentaal dan) ben door gekomen!
Jou wens ik dit ook toe, maar op een nog betere manier dan bij mij, laat je helpen, steunen en zoek uit waar jij het beste mee gebaat bent, om dit alles door te komen! Je hebt dat echt nodig, en jij hebt daar ook recht op!

Heel veel sterkte, en altijd bereid om te luisteren, van gedachte te wisselen of ervaringen uit te wisselen of door te geven!
Weet dat het de kleine dingen zijn, die het doen, en met kleine stapjes gerrak je veel verder dan door grote dingen te willen dioen lukken!
Succes!

Anneke
4 maanden geleden

Accepteren dat je niet alles meer kan, is het heel moeilijk.
Met kleine stapjes hoop ik dat het je uiteindelijk gaat lukken. 😘

Liesbeth
4 maanden geleden

💪🏻