Home » BLOGS » Toch weer een depressie....

Toch weer een depressie....

Gepubliceerd op 5 februari 2018 15:00

In de afgelopen blogs heb ik geschreven over mijn verleden. Vanaf vandaag ga ik wekelijks opschrijven wat mij bezig houdt. De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat het toch iets minder goed met mij gaat als dat ik dacht...

 

Omdat mijn klachten ik in de laatste anderhalf jaar behoorlijk zijn toegenomen en er in de reguliere geneeskunde eigenlijk niet veel naar boven komt, ben ik afgelopen 17 januari, via een vriendin bij een holistisch arts terecht gekomen. Binnen de holistische geneeskunde wordt naar het geheel gekeken. Fysiek, sociaal, emotioneel en spiritueel, alles staat met elkaar in verbinding en heeft invloed op elkaar. Ik ben wel iemand die in het spirituele gelooft, maar meer voor de lol dan dat ik mijn gezondheid er vanaf laat hangen. Toch, doordat mijn vriendin hele goede ervaringen met deze arts had, heb ik haar advies opgevolgd en heb ik me door hem laten onderzoeken.

 

Hier kwam uit naar voren dat ik eigenlijk nog steeds in een behoorlijke burn-out zit. Hij kon meten dat mijn lichaam totaal uitgeput is. Ook heeft hij de Ziekte van Lyme gemeten. Wanneer ik de symptomen hiervan lees, zou het mijn toenemende klachten enorm verklaren. Binnen de reguliere geneeskunde is de Ziekte van Lyme zeer moeilijk vast te stellen en wordt mij verteld dat deze arts mij ziek probeert te maken. Ik ben het hier zelf totaal niet mee eens, ik heb veel vertrouwen in deze man en dat is het belangrijkste. Hij kan mij behandelen met een licht- en geluidstherapie en ik krijg 3 verschillende soorten natuurlijke druppels om mijn lichaam weer in balans te krijgen. Hij geeft wel aan dat ik er zeker anderhalf jaar voor uit moet trekken, ik sta al zo’n lange tijd onder hoge spanning, dit heeft ook tijd nodig om te verbeteren. Ik wil dit zeker een kans geven.

 

Ik heb wel besloten om binnen de reguliere geneeskunde alles te laten onderzoeken wat mogelijk is, om antwoorden te krijgen. Op 25 januari ben ik op advies van Heliomare bij de reumatoloog geweest, omdat ik nog steeds heel veel pijn in mijn handen en voeten heb. Er zijn dagen dat ik bijna niet kan lopen van de pijn. De reumatoloog heeft wederom diverse onderzoeken gedaan, er zijn röntgenfoto’s gemaakt van mijn handen, voeten en onderrug en er is bloed afgenomen. Op 13 februari moet ik terugkomen voor de uitslag, ik ben benieuwd.

 

Afgelopen weekend heb ik een heel goed gesprek gehad met een Sociaal Psychisch Verpleegkundige, ik merk dat ik psychisch aan het afglijden ben. De pijn in mijn lijf, de achteruitgang, het niet meer kunnen werken en het vooruitzicht op de WIA en de gevolgen die daar weer door gaan komen, maken dat ik steeds onstabieler ben. Volgens de arbeidsdeskundige ga ik tussen de 80-100% afgekeurd worden, dit betekent dat ik een WIA uitkering ga krijgen. Omdat mijn man overleden is, krijg ik nu ook nog een nabestaanden uitkering. Volgens de wet mag je geen uitkering op uitkering krijgen. En zal mijn WIA uitkering volledig gekort worden op mijn ANW uitkering. Dit houdt voor mij in, dat ik niet meer de financiële middelen heb om onze huidige woning te betalen.

 

Dit geeft mij uiteraard ontzettend veel stress. In gesprek met de SPV-er wordt me heel veel duidelijk. Door de juiste vragen te stellen kan ik eindelijk vertellen hoe ik me op het ogenblik echt voel. Dit is helaas niet zo best en ik realiseer me dat ik me al een maand of 2 zo voel. Ik dacht dat het kwam doordat de vriendin van mijn dochter niet meer bij ons woonde en mijn dochter veel werkte en ik veel alleen was. De decembermaand hielp ook niet mee, maar aan een depressie heb ik nooit willen denken. Al twee keer eerder heb ik een depressie gehad en ik had mezelf beloofd nooit meer in een depressie te komen. Dit is niet helemaal gelukt.

 

De SPV-er heeft mij geadviseerd om te gaan schrijven en zo is deze blog ontstaan. Tevens heb ik een telefoonnummer van een maatschappelijk werkster gekregen, ik kan haar inschakelen om mij te helpen overzicht te krijgen en me te helpen bij veel praktische zaken. Ik heb op 7 februari mijn eerste afspraak met haar. Afgelopen vrijdag was ik bij de GGZ-jeugd om te praten over hoe het nu met mijn dochter gaat. Doordat zij nog steeds behoorlijk schommelt met haar gewicht, heb ik om de paar maanden een afspraak hierover. De systeemtherapeute kent mij inmiddels ook al heel wat jaren en merkt dat het inderdaad niet zo goed met mij gaat. Ze vindt dat ik zo snel mogelijk hulp moet hebben, voordat ik nog verder afglij. Ik word aangemeld bij het crisisteam.

 

Omdat ik over een paar maanden financieel in de problemen ga komen, heb ik inmiddels een urgentie-aanvraag gedaan bij de gemeente voor een sociale huurwoning. Komende maandag is de vergadering en ik ben uitgenodigd om persoonlijk mijn verhaal te doen. Dit legt een enorme druk op mijn schouders. Het is te bizar om te bedenken dat een groot deel van mijn toekomst (en die van mijn dochter) afhangt van een urgentiecommissie. Gelukkig heb ik op de sportschool een dame leren kennen en zij is in het verleden ook maatschappelijk werkster geweest en ze heeft aangeboden om maandag met mij mee te gaan naar de gemeente. Ik ben hier zo blij mee, want ik zie er behoorlijk tegenop. Ik kan bijna geen normaal gesprek voeren zonder dat ik constant in huilen uitbarst.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

mick
4 maanden geleden

Weer jou blog gelezen!

Heel herkenbaar, ook ik zat constant, in een burn out!
Pas door dat zelf in te zien, kon ik er uit geraken!
Blijkbaar komt alles voor uit mijn verleden, nl overlevingsgedrag, door affectieve en emotionele verwaarlozing, dat vond ik allemaal terug in de sessie van Ammy van Bedaf!
Door mijn werk als kinderverpleging, en later door de opvoeding van mijn kinderen, is mijn depressie gemaskerd geweest, omdat ik zo de kans zag om op te komen voor kinderen in nood en ziekte, en het in liefde en begrip opvoeden van mijn eigen kinderen (en opvang van kinderen in de buurt! Hier waren deze altijd welkom, dus heel veel vriendjes van al mijn kinderen (6) waren hier altijd welkom, hier werd er altijd plezier gemaakt en muziek, want muziek en zang heeft mij altijd rechtgehouden, ook nu zing ik nog altijd in een koor!
Door dat mijn man, me altijd alleen alles voor de kinderen liet doen (hij was altijd, naast zijn werk bezig, met aan auto's werken, later huizen bouwen (2 maal voor ons zelf) later voor al onze kinderen, dat is zijn talent, en zijn manier om te laten zien dat hij van ons houdt, maar hij wil altijd alleen zijn, zowel voor werk als vrije tijd! Ik voelde me dus altijd heel eenzaam, en had nooit een gesprekspartner om mijn zorgen en frustratie's mee te delen, daar van ging mijn man altijd lopen, ofwel ging hij klussen in garage of bouw, ofwel deed hij of hij niets hoorde!
Zo is men ook achter zijn vermoedelijk autisme gekomen!
Maar ik gaf en geef niet op!
Jij ook heel veel sterkte, ik leef echt met u mee!

Anneke
4 maanden geleden

Begrijp dat het allemaal veel te veel is.