Home » BLOGS » Als je fundering in elkaar stort......

Als je fundering in elkaar stort......

Gepubliceerd op 15 januari 2018 15:00

Deze blog gaat over mijn dochter. Haar vader overlijdt als ze 5 jaar oud is, ze krijgt de diagnose ADHD. Op haar achtste wordt ze opgenomen met Anorexia verschijnselen en op haar vijftiende krijgt ze ook nog de diagnose ASS.
Ik vind haar een enorm groot voorbeeld voor vele jongeren die met problemen kampen, ze straalt, ze is sterk, ze is zorgzaam, ze is lief en heeft een prachtige persoonlijkheid ontwikkeld.

 

Eind 2001 wordt onze prachtige dochter geboren. We zijn zo onwijs trots! Eerst krijgen we een zoon, dan wordt mijn man ziek en dan als kers op de taart krijgen we op natuurlijke wijze ons mooie meisje. Haar gewicht is laag bij de geboorte, maar ze hoeft gelukkig niet in de couveuse. Ze krijgt flesvoeding en ze wordt meerdere malen per week gewogen en gemeten door de wijkverpleegkundige. Dit gebeurt bij ons thuis, omdat ze door haar lage gewicht, moeite heeft met zichzelf warm te houden.

 

Anderhalve week na haar geboorte wordt haar vader ziek en er breekt een jaar aan van veel ziekenhuis bezoeken. In deze periode is mijn moeder fulltime bij ons in huis om voor de kinderen te zorgen. Van de eerste bijzondere maanden met mijn dochter, maak ik helaas weinig mee. Gelukkig zorgt mijn moeder goed voor onze beide kinderen en knapt mijn man weer op. Onze dochter komt in een heerlijke peuter pubertijd terecht en we leren dat twee kinderen zo enorm verschillend van elkaar kunnen zijn.

 

Ze is heel snel van begrip, ze leert snel, snel lopen, praat snel en beweegt de hele dag door. We hebben onze handen vol aan haar en genieten tegelijkertijd met volle teugen. Het levert verschillende hilarische momenten op, zo kan ik me heel goed herinneren dat ze de lades van het dressoir gebruikte als trap om op het dressoir te klimmen en zo de kerstkransjes uit de kerstboom te eten. Haar vader is haar grote liefde en het is een enorme klap voor haar wanneer hij komt te overlijden. Ze is op dat moment 5 jaar oud. Dit verdriet is voor haar moeilijk om te uiten, ogenschijnlijk merk je niks aan haar, ze blijft een vrolijk en opgewekt meisje. Het enige wat ik merk, is dat ze zich volledig tegen mij afzet. Ze luistert niet, heeft een enorm grote mond en op een gegeven moment schreeuwt ze tegen me dat ze wilde dat ik dood was in plaats van haar vader. Dit raakt me uiteraard in m’n diepste ziel.

 

Ik bespreek het bij het Triversum in Alkmaar, omdat ik op dat moment met haar broer daar in een onderzoeksfase ben. Zij hebben mijn dochter al met regelmaat gezien en adviseren mij om een IQ test bij haar af te nemen. Het blijkt dat ze een bovengemiddeld IQ heeft, dit verklaart wel haar wijze opmerkingen, maar niet haar dwarse en drukke gedrag. We worden doorverwezen naar de GGZ. Ze krijgt de diagnose ADHD. We proberen in eerste instantie door middel van een beloningssysteem een positieve flow in ons gezin te krijgen. Echter trekt mijn dochter zich daar helemaal niets van aan, ze geeft niks om de beloningen en straffen werkt al evenmin. We proberen diverse medicatie soorten en uiteindelijk komen we uit bij Concerta. Dit is het enige medicijn wat ze verdraagt en waar ze goed op reageert. Het heeft helaas een hele nare bijwerking, het vermindert je eetlust.

 

In het begin gaat het prima met haar, ze blijft keurig op gewicht, ze is veel beter handelbaar en op school vindt ze ook steeds meer haar draai. Ongeveer 2 jaar na het overlijden van haar vader, begint ze in gewicht af te nemen. Op de buitenschoolse opvang merkt een van de leidsters dat ze na het eten constant naar het toilet gaat. Thuis merk ik ook dat haar eetlust achteruit gaat, ze lust ineens veel producten niet meer en ze wordt dunner. Wanneer ze aangeeft dat ze zichzelf te dik vindt in een bepaalde jurk en dat ze niet op de toiletbril past, omdat ze een te dikke kont heeft, gaan bij mij de alarmbellen rinkelen.

 

Inmiddels komen we al 2 jaar bij de GGZ en ook zij zien dat haar gewicht afneemt. Wanneer ik aangeef dat ik bang ben voor Anorexia, geven zij aan dat ze hier veel te jong voor is. Het eten wordt een steeds groter probleem. We stoppen met de medicatie, maar dit heeft hier geen enkele invloed op. Thuis is het inmiddels een dagelijkse strijd geworden en m’n dochter zet zich weer volledig af tegen mij. Ik begin in paniek te raken, ze wordt steeds magerder en ik ben bang dat ik haar ga verliezen. Ze heeft geen glans meer in haar haar, haar gezicht heeft een grauwe kleur en het licht in haar ogen lijkt gedoofd.

 

Mijn intuïtie zegt dat het fout gaat, ik ben als de dood om haar ook te gaan verliezen en neem weer contact op met de GGZ. Na veel wikken en wegen besluiten ze uiteindelijk om haar op te nemen in de kliniek van het Triversum in Alkmaar. Ze is op dat moment 8 jaar oud. In het Triversum verblijven meerdere jonge kinderen met eetstoornissen. Gelukkig hoeft mijn dochter niet aan de sondevoeding, wel is het zo dat ze verplicht na elke maaltijd moet rusten. Na een halfjaar heeft ze een gezond gewicht en komt ze stabiel over, ze mag naar huis.

 

Eenmaal thuis begint het eten wederom een probleem te worden en wordt het mij psychisch allemaal teveel. Bij de GGZ stellen ze een cognitieve therapie voor. Deze therapie is 2 hele dagen per week en duurt ongeveer een jaar. Omdat ik alles uit m'n therapie wil halen heb ik besloten dat het beter is als mijn kinderen tijdelijk ergens anders gaan wonen. Dit was een vreselijk moeilijke beslissing, zeker omdat mijn dochter nog maar een paar maanden thuis was van haar opname in het Triversum. Het was voor mij onmogelijk om deze therapie voluit in te gaan en tevens te zorgen voor mijn kinderen.

 

We gaan op zoek naar een geschikt gezin, waar mijn dochter in elk geval een jaar kan verblijven, haar broer kan bij de eigenaren van zijn logeerhuis terecht, dus zijn plek is vrij snel geregeld. Gelukkig bieden mijn zwager en schoonzus aan, dat zij mijn dochter in huis willen nemen en zo wordt alles geregeld. Met behulp van pleegzorgbegeleiding, komt ze in 2013 nadat mijn therapie afgelopen is, weer volledig thuis wonen. We hebben met regelmaat afspraken bij de GGZ, om te zorgen dat de situatie stabiel blijft.

 

Helaas gaat het fout als ze in de brugklas komt. Ze gaat wederom slecht eten, zet zich af, heeft een ontzettend grote mond en komt op school behoorlijk in de problemen. De pleegzorginstantie heeft behalve pleegzorg, ook een onderdeel voor moeilijk opvoedbare jongeren. Dit traject bestaat uit (gedeeltelijk) wonen en behandelen op een andere plek dan thuis. In Alkmaar is een woning speciaal ingericht voor een aantal jongeren met gedragsproblematiek. Elke jongere krijgt een eigen persoonlijk begeleider en zij leren door samen te wonen met de andere jongeren, hoe ze zich moeten aanpassen, wat wenselijk gedrag is etc. Na overleg met de GGZ besluiten we dat dit voor mijn dochter een geschikte plek is.

 

De keuze valt me wederom heel zwaar, ze gaat nu al voor de derde keer uit huis en ik begin stevig te twijfelen over mijzelf als opvoeder. Eenmaal in Alkmaar, blijkt dat mijn dochter inderdaad niet de gemakkelijkste persoon is om op te voeden. In de eerste weken wordt ze regelmatig geschorst en krijgt ze diverse rode kaarten. Na een paar maanden begin ik een duidelijke verandering bij haar te zien. Ze gedraagt zich anders op school en als ze thuis komt logeren kan ik goede gesprekken met haar voeren, ze begint zich te realiseren dat het bij ons thuis eigenlijk helemaal niet zo slecht is als dat ze dacht en dat er jongeren zijn met extreme problemen als drugs en zwangerschappen op zeer jonge leeftijd.

 

In de periode dat mijn dochter in Alkmaar verblijft, merk ik steeds vaker dat onze huidige woning geen fijne plek meer is. We voelen ons er beiden niet thuis, de woning is ruim en sinds haar broer definitief niet meer thuis woont, heb ik het gevoel te verzuipen in mijn eigen huis. Met het oog op de toekomst en om de kosten te verlagen, besluit ik om ons huis te verkopen. Ik wil op zoek naar een nieuwe stek, waar we ons beiden prettig voelen. Als ik dit met mijn dochter bespreek, bloeit ze helemaal op. In de zomer van 2015 heeft ze het traject in Alkmaar helemaal afgerond. En zijn we klaar om samen deze uitdaging aan te gaan. Vanuit de begeleiding in Alkmaar worden we gesteund in deze keuze, ook de GGZ staat volledig achter deze keuze. We zijn het er allemaal over eens, dat door deze zoektocht mijn dochter en ik een sterkere band kunnen krijgen.

 

Ons huis wordt binnen een week verkocht en het is heerlijk om samen op huizenjacht te gaan. Het is zo ontzettend leuk om dit samen te doen. Ik merk dat mijn dochter veel geleerd heeft van haar traject in Alkmaar, het was destijds een moeilijke keuze om haar wederom uit huis te plaatsen, maar gelukkig is het niet voor niks geweest. We vinden uiteindelijk een heerlijke woning en we verhuizen eind 2015.

 

Eindelijk beginnen we in een wat rustiger vaarwater te komen, met mijn zoon gaat het goed op z’n nieuwe woonplek, op school gaat het goed met hem en als hij thuis komt logeren is de sfeer ontspannen. De relatie tussen mijn kinderen is ook een stuk verbetert, het is zo gezellig om in die weekenden zo van elkaar te genieten. Mijn dochter zit een stuk beter in haar vel, op school blijven er wel wat akkefietjes, maar ze is tenslotte ook een puber en bepaald pubergedrag hoort er gelukkig ook allemaal bij.

 

In de zomer van 2017 ben ik met haar op controle bij de GGZ en heeft ze ernstig ondergewicht. Omdat haar menstruatie een paar keer uitgebleven is, wordt ze door de GGZ doorverwezen naar de kinderarts en zij besluit direct de vitale functies te controleren, mijn dochter krijgt onder andere een hartfilmpje. Gelukkig staat haar lichaam niet in de “spaarstand” en functioneert ze nog goed, wel is gewichtstoename noodzakelijk. Mijn dochter is zelf echter niet onder de indruk, ze geeft aan dat ze haar lichaam goed kent. Wel geeft ze aan dat de Anorexia altijd aanwezig is en niet zozeer van “te dik” zijn maar ze heeft wel tegenstrijdige gevoelens qua eten. Ze hoort regelmatig een stem in haar hoofd die zegt dat ze de dag ook wel doorkomt zonder te eten. Er wordt afgesproken dat ze regelmatig een diëtiste bezoekt, die haar helpt met een regelmatig eetpatroon. Ik heb met regelmaat gesprekken bij de GGZ om de voortgang te bespreken en de afspraken bij de kinderarts doen we samen.

 

De gesprekken bij de diëtiste verlopen moeizaam, mijn dochter heeft geen klik met haar en ze heeft er een hekel aan als iemand zich met haar eetgedrag bemoeit. Wel realiseert ze zich dat ze zelf iets aan haar eetpatroon moet veranderen en uiteindelijk vindt ze daar een redelijk goede weg in. De afspraken met de diëtiste brengen veel stress en weerstand met zich mee. Als op controle in het ziekenhuis blijkt dat ze weer in het “groene gebied” zit, besluiten we te stoppen met de afspraken bij de diëtiste.

 

Op school zit ze inmiddels in haar examenjaar en ze weet exact wat ze wil gaan worden en heeft hier ook het vakkenpakket voor gekozen, ze doet zelfs op geheel eigen kracht een extra vak. Het blijft lastig voor haar om structuur aan te brengen, een presentatie geven in de klas is een hel en vragen stellen aan de leraar doet ze al helemaal niet. Ze begint heel fanatiek aan een goede planning, maar na 2 dagen, is dit al niet meer vol te houden. Ze accepteert geen enkele hulp en wil niet dat ik me met haar bemoei. Ik maak me best wel zorgen om haar, het is zo naar om te zien dat ze zo graag wil, maar dat ze constant met zichzelf in de knoop zit. Thuis merk ik ook dat ze in haar ontwikkeling anders is dan de gemiddelde meid van haar leeftijd. Ze kan nog steeds rare stemmetjes opzetten, ze praat tegen de katten alsof het kinderen zijn, is extreem gefascineerd door paarden en zodra er reclames op tv of radio zijn praat ze deze volledig na. Naar mijn idee heeft dit met haar ADHD te maken. Zelf vindt ze dat ze “anders” is dan de anderen en vraagt ze bij de GGZ of ze onderzocht kan worden op ASS.

 

Het is zowel voor de GGZ als voor mij zeer bijzonder dat ze zelf om dit onderzoek vraagt. De afgelopen jaren heeft ze zich namelijk behoorlijk afgezet tegen de GGZ, wat logisch is, omdat we daar al zoveel jaren komen en we eigenlijk allemaal zo graag “gewoon” willen. Geen therapieën, stempeltjes en dat soort dingen. Toch geeft het gevoel “anders” te zijn, zoveel onrust dat ze toch graag dit onderzoek wil. De GGZ is het hiermee eens, zij zien haar inmiddels ook al heel veel jaren en vinden dat bepaalde “trekken” nu ze ouder is weg zouden moeten zijn. Na uitgebreid onderzoek krijgt ze eind 2017 de diagnose ASS (Autisme Spectrum Stoornis). Er wordt ons uitgelegd dat ASS bij meisjes zo enorm verschilt in vergelijking met jongens. Haar broer heeft PDD-NOS (dit valt tegenwoordig ook onder ASS) en hij reageert zoveel anders en heeft zoveel andere behoeften, dat ik nooit een seconde gedacht heb, dat mijn dochter ook ASS zou kunnen hebben.

 

Ik ben heel trots op mijn dochter dat ze zo volhardend is als haar moeder en dat ze doorgezet heeft om dit onderzoek te laten doen. Er is heel veel duidelijk geworden, voor haarzelf, maar ook voor mij. Waarvan ik vaak dacht dat het dwars gedrag was of puberaal gedrag, bleek bepaald gedrag toch voort te komen uit de ASS. Dit betekent natuurlijk niet dat ze overal een vrijbrief voor krijgt, maar ik kan als ouder wel leren om minder snel te oordelen dan ik deed. Uiteraard wil ze geen begeleiding bij haar ASS, want ze wil nergens hulp bij. Deze keuze respecteer ik, tot dusver heeft ze heel goed laten zien dat ze zich best goed staande weet te houden. Haar gewicht gaat de goede kant op en op school staat ze ook voor alle vakken voldoende.

 

Ik kan wel zeggen dat we een behoorlijk heftige periode achter de rug hebben. Het is de afgelopen jaren zeker niet zonder slag of stoot gegaan. Maar jeetje wat ben ik een trotse moeder!!! Na alles wat er is gebeurt is mijn dochter opgegroeid tot zo’n sterke, lieve, zorgzame meid. Ze is altijd vrolijk, altijd eerlijk en recht door zee. Op dit moment zijn we op zoek naar haar vervolgopleiding. Zoals ik al schreef, ze weet exact wat ze wil, nu de locatie nog.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Linda
21 dagen geleden

Ik weet nog wel hoe ik haar leerde kennen, een ongeleid, druk projectiel maar ik herkende mezelf zo in haar! Wat is ze snel groot geworden en daarmee bedoel ik vooral gegroeid in wie ze is. Je mag met recht trots op haar zijn, dat ben ik ook en hopelijk is ze dat zelf ook op zichzelf.
Liefs, Linda (oud teamgenoot van je)

Mick
2 maanden geleden

Hallo,
Weer een stukje verder gelezen van jou verhaal!
Heel heel erg voor jou, maar ik begrijp jou volkomen.
Toen ik, in 2001, werd opgenomen met mijn depressie, werd mijn 2de jongste dochter, toen 13 jaar, verkracht! Mijn man geloofde haar niet, ik was er niet en haar broer en zussen gaven er ook geen aandacht aan!
Zij vluchtte weg, in alkohol en.... jongens, op haar 17de beland ze na jaren, zich van mij af te stoten, niet willen luisteren en regelmatig weglopen, tot niet meer thuis komen en altijd met andere jongens en mannen omgaan (telkens een relatie beginnen, na een tijd begint ze een andere relatie om de vorige te beƫindigen, dat gaat jaren zo door) met naast alcohol ook nog eens drugs te gebruik! Ik zie haar met lede ogen veranderen, maar wordt weer niet geloofd! Niet door artsen niet door mijn man, niet door mijn andere kinderen! Ik vraag aandacht en verzin, zowel voor mijn man als voor mijn dochter dingen die niet waar zijn!
Gelukkig, wel door mijn psychologe, die ook voelt, dat ik absoluut geen steun krijg van mijn man, omdat hij dat niet kan (door zijn verondersteld autisme, wat wel duidelijk is voor mijn psychologe) zij bespreek dit met mijn psychiater, deze kan echter niets doen, omdat mijn man niet wil!
Gevolg voor mij, heel veel verdriet, zorgen pijn, en vechten om niet mentaal terug ten onder te gaan! Wat me lukt, maar met als slot de gevolgen die u kent, in 2008 en 2009 heb ik 2 jaar in een rolstoel gezeten, ik heb me er terug uit gewerkt, en verder gegaan maar altijd op krukken en met heel veel pijn!
Met nu als resultaat, sinds einde 2015 weer in een rolstoel, en ik weet niet of ik er nog uit geraak!
Ook ik heb mijn kinderen in mijn ogen in de steek gelaten, toen ik werd opgenomen, en vond mezelf een slechte moeder! Dit heb ik willen compenseren om er altijd voor hen te zijn, zonder aan mijn eigen zelfzorg te denken! Hierin was ik verkeerd!

Anneke
2 maanden geleden

Mooi geschreven